1 października
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus
Czwartek, 26. tydzień zwykły — Rok parzysty
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, znana również jako św. Teresa z Lisieux, to jedna z najbardziej znanych i ukochanych świętych Kościoła katolickiego. Urodziła się w 1873 roku w Alençon we Francji jako najmłodsza z dziewięciorga dzieci. W wieku 15 lat wstąpiła do karmelitanek bosych w Lisieux. Prowadziła życie ukryte, proste i pełne oddania Bogu, nie dokonując wielkich wyczynów ani nie opuszczając klasztoru. Kluczowym elementem jej duchowości jest "mała droga" – ufność Bogu i wykonywanie codziennych obowiązków z wielką miłością. Jej autobiografia „Dzieje duszy” zyskała ogromną popularność na całym świecie i wywarła głęboki wpływ na duchowość XX wieku.
Pomimo młodego wieku, Teresa przeżywała głęboko swoje cierpienia; zmarła w klasztorze w 1897 roku, mając zaledwie 24 lata. Kościół wyniósł ją na ołtarze ze względu na niezwykłą głębię jej wiary i zaufania Bożemu miłosierdziu. W 1925 roku została kanonizowana, a w 1997 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją Doktorem Kościoła. Wspomnienie św. Teresy przypomina, że świętość jest dostępna dla każdego, kto kocha Boga całym sercem i ufa Mu jak dziecko.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Teresa od Dzieciątka Jezus (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieJb 19, 21-27
Hiob mówił do tych, którzy go oskarżali:
„Zlitujcie się nade mną, zlitujcie się nade mną,
przynajmniej wy, moi przyjaciele,
bo ręka Boża mnie uderzyła.
Dlaczego prześladujecie mnie jak sam Bóg?
Czy nigdy nie nasycicie się moim ciałem?
Ach, gdyby tylko spisano moje słowa,
gdyby je wyryto na stelach,
żelaznym dłutem i ołowiem,
gdyby je na zawsze wyryto w skale!
Lecz ja wiem, że mój Odkupiciel żyje,
i że jako ostatni stanie nad prochem.
I choćby mi skórę zdarto,
w ciele moim zobaczę Boga.
Zobaczę Go, ja sam,
i moje oczy Go ujrzą, a nie kto inny.
Moje serce tęskni w piersi mej.”
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 26 (27), 7-8a, 8b.9abc, 13-14
Usłysz, Panie, gdy wołam!
Zmiłuj się! Wysłuchaj mnie!
Moje serce powtarza Twoje słowo:
„Szukajcie mojego oblicza.”
Twojego oblicza, Panie, szukam:
nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.
Nie odrzucaj w gniewie swego sługi:
ty jesteś moją pomocą.
Lecz jestem pewien, że będę oglądał dobroć Pana
w krainie żyjących.
„Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi;
oczekuj Pana.”
EwangeliaLc 10, 1-12
W owym czasie
spośród uczniów
Pan wyznaczył jeszcze 72 innych
i wysłał ich po dwóch przed sobą
do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam zamierzał się udać.
Powiedział im:
„Żniwo wprawdzie wielkie,
ale robotników mało.
Proście więc Pana żniwa,
aby wysłał robotników na swoje żniwo.
Idźcie! Oto posyłam was
jak owce między wilki.
Nie noście ani trzosa, ani torby, ani sandałów,
i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.
A gdy do jakiego domu wejdziecie,
najpierw powiedzcie:
„Pokój temu domowi.”
Jeśli mieszka tam człowiek godny pokoju,
wasz pokój spocznie na nim;
jeśli nie, powróci do was.
Pozostańcie w tym domu,
jedząc i pijąc, co mają,
bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę.
Nie przechodźcie z domu do domu.
A gdy przyjdziecie do jakiego miasta
i was przyjmą,
jedzcie, co wam podadzą.
Uzdrawiajcie chorych, którzy tam są,
i mówcie im:
„Przybliżyło się do was królestwo Boże.”
Lecz gdy przyjdziecie do miasta
i was nie przyjmą,
wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie:
„Nawet kurz z waszego miasta, który przylgnął do naszych nóg,
otrząsamy wam na świadectwo.
Jednakże wiedzcie:
przybliżyło się królestwo Boże.”
Powiadam wam:
w dniu owym
Sodoma będzie potraktowana łagodniej niż to miasto.”
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org