Święty dnia · 31 sierpnia
dzień ferialny
Dzień powszedniKolor liturgiczny : Zielony
Dzień ferialny w liturgii Kościoła katolickiego to dzień powszedni, w którym nie obchodzimy żadnego szczególnego wspomnienia świętego ani większego święta. Słowo „feria” pochodzi z łaciny i oznacza dzień zwykły, bez specjalnej uroczystości. W okresie zwykłym, takim jak obecnie, kiedy nie przypada żadne święto, liturgia pozwala wiernym skupić się przede wszystkim na Słowie Bożym czytanym w liturgii dnia oraz na codziennych praktykach chrześcijańskich.
Ferie stanowią ważny element życia liturgicznego, gdyż przypominają o modlitwie i służbie Bogu w prostej, codziennej rzeczywistości. To czas, by pogłębiać osobistą relację z Chrystusem poprzez uczestnictwo we Mszy Świętej, rozważanie Pisma Świętego i praktykowanie cnót. Kościół podkreśla, że nawet dni powszednie są święte, ponieważ każda chwila życia jest okazją do wzrastania w świętości poprzez małe, codzienne wybory. Zachęca się wiernych, by korzystali z tych dni na refleksję, modlitwę i konkretne działania miłości wobec bliźnich.
Dni ferialne w liturgii są czasem duchowego wzrostu, przygotowania na większe święta i uczą nas, że droga do Boga wiedzie również przez to, co proste i codzienne. To okazja, by odkryć świętość w zwyczajności oraz pogłębiać swoje zaangażowanie w życie Kościoła.
Zadaj pytanie o święto dnia
Odrębności lokalne
- Belgia — Błogosławiona Dziewica Maryja, Pośredniczka
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Pośród was postanowiłem nie znać niczego więcej jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego » — 1 Co 2, 1-5
Bracia,
kiedy przyszedłem do was,
nie przyszedłem wam głosić tajemnicy Boga
z wymową pełną prestiżu ani mądrości.
Pośród was postanowiłem nie znać niczego innego
jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego.
I to w słabości,
pełen lęku i drżenia,
stanąłem przed wami.
Moja mowa i głoszenie Ewangelii
nie opierały się na mądrości słowa,
która pragnie przekonać,
ale to Duch i Jego moc się objawiały,
aby wasza wiara opierała się nie na mądrości ludzkiej,
ale na mocy Boga.
– Oto Słowo Boże.
Ps 118 (119), 97-98, 99-100, 101-102
Jakże miłuję Twoje prawo!
Rozważam je przez cały dzień!
Przewyższam mądrością moich wrogów,
bo Twoje przykazania są zawsze ze mną.
Przewyższam mądrością wszystkich moich nauczycieli,
bo rozważam Twoje nakazy.
Przewyższam roztropnością starców,
bo strzegę Twoich poleceń.
Odwracam swe kroki od złej drogi,
aby przestrzegać Twojego słowa.
Od Twoich przykazań nie odstępuję,
bo Ty mnie uczysz.
« Posłał mnie, abym ubogim niósł Dobrą Nowinę. Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie » — Lc 4, 16-30
W owym czasie
Jezus przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował.
Zgodnie ze swoim zwyczajem
w dniu szabatu wszedł do synagogi
i powstał, aby czytać.
Podano Mu księgę proroka Izajasza.
Rozwinął księgę i natrafił na miejsce, gdzie było napisane:
Duch Pański spoczywa na Mnie,
bo Pan Mnie namaścił.
Posłał Mnie, abym ubogim niósł Dobrą Nowinę,
ogłosił więźniom wolność,
a niewidomym przejrzenie,
u ciemiężonych obdarzył wolnością,
ogłosił rok łaski od Pana.
Jezus zwinął księgę, oddał słudze i usiadł.
Wszyscy w synagodze mieli w Nim utkwione oczy.
Wtedy zaczął mówić do nich:
« Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście właśnie słyszeli »
Wszyscy przyświadczali Mu
i dziwili się pełnym łaski słowom, które wychodziły z Jego ust.
Mówili:
« Czyż nie jest to syn Józefa? »
Lecz On im powiedział:
« Z pewnością powiecie mi to przysłowie:
‘Lekarzu, ulecz samego siebie’,
i powiecie:
‘Słyszeliśmy o tym, co się stało w Kafarnaum –
uczyń i tutaj w swoim rodzinnym mieście!’ »
Następnie dodał:
« Zaprawdę, powiadam wam:
żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie.
Naprawdę, mówię wam:
Za czasów proroka Eliasza,
gdy przez trzy i pół roku
niebo było zamknięte
i nastał wielki głód na całej ziemi,
było w Izraelu wiele wdów;
lecz Eliasz nie został posłany do żadnej z nich,
ale tylko do wdowy w Sarepcie Sydońskiej.
Za czasów proroka Elizeusza
w Izraelu było wielu trędowatych,
i żaden z nich nie został oczyszczony,
ale tylko Naaman Syryjczyk. »
Na te słowa wszyscy w synagodze
uniosą się gniewem.
Powstali,
wyrzucili Jezusa z miasta
i zaprowadzili Go aż na zbocze góry,
na której ich miasto było zbudowane,
aby Go strącić.
Lecz On, przeszedłszy pośród nich,
odszedł.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org