4 grudnia
Św. Jan z Damaszku
Piątek, 1. tydzień Adwentu
Św. Jan z Damaszku był jednym z najwybitniejszych teologów chrześcijańskiego Wschodu, żyjącym na przełomie VII i VIII wieku. Dorastał w Damaszku w rodzinie chrześcijańskiej, pracując najpierw na dworze kalifa, zanim został mnichem w klasztorze św. Saby pod Jerozolimą. Najbardziej znany jest jako gorliwy obrońca kultu ikon podczas sporów ikonoklastycznych – podkreślał, że obrazy pomagają wiernym głębiej wejść w tajemnicę wcielenia Jezusa Chrystusa. W swej twórczości teologicznej Jan był prekursorem systematycznych traktatów dogmatycznych; szczególnie ceniony jest jego zbiór „Źródło poznania”, w którym klarownie wykłada zasady wiary.
Poprzez swoją działalność św. Jan z Damaszku wspierał jedność chrześcijaństwa i przekazywał duchowość Wschodu także Kościołowi powszechnemu. Jego teksty mają wielkie znaczenie zarówno dla teologii, jak i liturgii – napisał wiele hymnów i modlitw, które do dziś znajdują się w modlitewnikach Kościoła Wschodniego. Uczestnictwo w dniu wspomnienia św. Jana z Damaszku przypomina nam o znaczeniu obrazów sakralnych w naszej wierze oraz o potrzebie pogłębionego poznawania prawd wiary w duchu jedności i pokory.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Jan z Damaszku (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 29, 17-24
Tak mówi Pan Bóg:
Czy tego nie wiecie?
Jeszcze trochę, bardzo niewiele czasu,
i Liban stanie się sadem,
a sad zaś będzie uważany za las.
Głusi w owym dniu
usłyszą słowa księgi.
A oczy niewidomych, wychodząc z ciemności i mroku,
uprzą.
Pokorni będą się coraz bardziej radować
w Panu,
a ubodzy rozradowani będą
w Bogu, Świętym Izraela.
Bo skończą się tyrani,
wytraceni zostaną szydercy,
i znikną wszyscy, którzy spieszą, by czynić zło,
ci, którzy kogoś skazują fałszywym świadectwem,
przekręcają sprawiedliwość w sądzie
i bez powodu odrzucają niewinnego.
Dlatego Pan, ten, który wyzwolił Abrahama,
tak mówi do domu Jakuba:
« Od teraz Jakub nie będzie się już wstydził,
jego twarz już nie zbladnie ;
bo gdy ujrzy u siebie dzieci swoje,
dzieło rąk moich,
uświęci moje imię,
uświęci Świętego Jakuba,
zadrży przed Bogiem Izraela.
Zbłąkani nabiorą rozumu,
i oporni przyjmą naukę.»
– Oto słowo Boże.
Psalm26 (27), 1, 4abcd, 13-14
Pan jest moim światłem i zbawieniem moim;
kogo miałbym się lękać?
Pan jest obrońcą mojego życia;
przed kim miałbym drżeć?
O jedno proszę Pana,
tylko tego pragnę:
mieszkać w domu Pana
przez wszystkie dni mego życia.
Wierzę, że będę oglądał dobroć Pana
na ziemi żyjących.
« Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi;
oczekuj Pana.»
EwangeliaMt 9, 27-31
W owym czasie
Jezus był w drodze;
dwóch niewidomych szło za Nim, wołając:
« Ulituj się nad nami, Synu Dawida! »
A gdy wszedł do domu,
niewidomi podeszli do Niego,
a Jezus ich zapytał:
« Czy wierzycie, że mogę to uczynić? »
Oni odpowiedzieli:
« Tak, Panie. »
Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc:
« Niech się wam stanie według waszej wiary! »
I otworzyły się ich oczy,
a Jezus rzekł do nich surowo:
« Uważajcie, niech nikt się o tym nie dowie! »
Lecz oni, gdy tylko wyszli,
rozpowiadali o Nim po całej tamtejszej okolicy.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org