5 grudnia
Sobota, 1. tydzień Adwentu
Afryka : Św. Kryspina, męczennica
Dziś w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego przeżywamy dzień powszedni pierwszego tygodnia Adwentu, znany jako dzień ferialny. W tym okresie katolicy szczególnie przygotowują się duchowo na przyjście Chrystusa – zarówno na pamiątkę Jego narodzin w Betlejem, jak i Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Dni ferialne nie mają przypisanego świętego, lecz służą pogłębieniu refleksji nad Słowem Bożym, modlitwie oraz czuwaniu. W pierwszym tygodniu Adwentu liturgia koncentruje się na proroctwach Starego Testamentu, zwłaszcza na zapowiedziach Mesjasza, zachęcając wiernych do nadziei, pokuty i czujności. Dzień ten ma charakter wewnętrznego skupienia; kolor fioletowy szat liturgicznych przypomina o pokucie i oczekiwaniu na światło Chrystusa. Tradycja głosi, że Adwent to czas radosnego oczekiwania przenikniętego tęsknotą za spełnieniem Bożych obietnic. W ferialnych dniach Adwentu Kościół zaprasza do uczestnictwa w roratach, specjalnych mszach porannych ku czci Maryi, oraz do codziennego rozważania Pisma Świętego. Choć dzisiejszy dzień nie wiąże się z konkretną postacią świętego, jego duchowy sens tkwi w uważnym przeżywaniu adwentowej drogi ku Bożemu Narodzeniu.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Sobota, 1. tydzień Adwentu (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Afryka — Św. Kryspina, męczennica
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 30, 19-21.23-26
Tak mówi Pan, Święty Izraela:
Ludu Syjonu,
ty, który mieszkasz w Jerozolimie,
nie będziesz już więcej płakać.
Na dźwięk twojego wołania Pan okaże ci łaskę.
Gdy tylko cię usłyszy, odpowie tobie.
Pan da ci chleb w utrapieniu
i wodę w ucisku.
Ten, który cię poucza, nie będzie się już ukrywał
i twoje oczy Go zobaczą.
Twoje uszy usłyszą głos za tobą:
« Oto jest droga, idź nią! »,
a to czy pójdziesz w prawo, czy w lewo.
Pan da ci deszcz
dla ziarna, które posiejesz w ziemi,
a chleb, który ziemia wyda,
będzie obfity i pożywny.
Twoje bydło będzie się pasło tego dnia
na rozległych pastwiskach.
Woły i osły orzące ziemię
będą jeść paszę soloną,
rozcieraną łopatą i widłami.
Na każdej wysokiej górze, na każdym wyniosłym wzgórzu
popłyną potoki wód
w dniu wielkiej rzezi,
gdy upadną wieże obronne.
Księżyc zajaśnieje jak słońce,
a słońce będzie świecić siedmiokrotnie jaśniej,
– jak światłość siedmiu dni –
w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu
i uleczy jego zranienia.
– Oto słowo Boże.
Psalm146 (147A), 1-2, 3-4, 5-6
Dobrze jest śpiewać naszemu Bogu,
pieśń chwały Jemu jest miła.
Pan odbudowuje Jerozolimę,
gromadzi wygnańców Izraela.
On leczy złamanych na duchu
i przewiązuje ich rany.
On liczy wszystkie gwiazdy,
każdej z nich nadaje imię.
Nasz Pan jest wielki i potężny:
nikt nie zgłębi Jego mądrości.
Pan podnosi pokornych,
a poniża występnych aż do ziemi.
EwangeliaMt 9, 35 – 10, 1.5a.6-8
W owym czasie
Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski,
nauczając w ich synagogach,
głosząc Ewangelię o królestwie
i uzdrawiając wszelkie choroby i wszelkie słabości.
Widząc tłumy, Jezus ulitował się nad nimi,
bo byli znękani i porzuceni
jak owce nie mające pasterza.
Wtedy rzekł do swoich uczniów:
« Żniwo wprawdzie wielkie,
ale robotników mało.
Proście więc Pana żniwa,
aby wyprawił robotników na swoje żniwo. »
Wtedy Jezus przywołał swoich dwunastu uczniów
i dał im władzę wypędzania duchów nieczystych
i leczenia wszelkich chorób i wszelkich słabości.
Tych dwunastu wysłał Jezus z następującymi wskazaniami:
« Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela.
Idąc, głoście:
Bliskie już jest królestwo niebieskie.
Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych,
oczyszczajcie trędowatych, wyrzucajcie złe duchy.
Darmo otrzymaliście,
darmo dawajcie. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org