4 lipca
Święta Elżbieta Portugalska
sobota, 13. tydzień zwykły
Święta Elżbieta Portugalska, znana także jako Elżbieta Aragońska, urodziła się pod koniec XIII wieku w królewskiej rodzinie Aragonii. Jako młoda dziewczyna została wydana za mąż za króla Portugalii Dionizego i została królową małżonką. Zapisała się w pamięci Kościoła przede wszystkim jako niestrudzona rozjemczyni, opiekunka ubogich i kobieta głębokiej modlitwy. W czasach napięć politycznych i konfliktów rodzinnych wielokrotnie występowała jako pośredniczka: godziła zwaśnione stronnictwa, a nawet własnego męża z synem, zapobiegając otwartej wojnie. Jej miłosierdzie miało bardzo konkretny wymiar, dyskretnie rozdawała jałmużnę, żywność i odzież, zakładała szpitale i przytułki, odwiedzała chorych.
Po śmierci króla Dionizego Elżbieta wstąpiła do trzeciego zakonu świętego Franciszka i zamieszkała przy ufundowanym przez siebie klasztorze klarysek w Coimbrze, poświęcając ostatnie lata życia modlitwie i posłudze, choć nie złożyła ślubów zakonnych. Zmarła w 1336 roku, wracając z kolejnej misji pojednawczej. Z jej życiem wiąże się słynna legenda o różach, według której chleb niesiony ubogim przemienił się w kwiaty. Kościół czci ją jako wzór chrześcijańskiego pojednania, pokory i czynnej troski o pokój. Jako królowa, matka i wdowa w każdej z tych sytuacji odpowiadała na wezwanie Ewangelii sprawiedliwością i miłosierdziem, dlatego pozostaje trwałym przykładem katolickiej miłości bliźniego i budowania pokoju.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Święta Elżbieta Portugalska (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Pierwsze czytanieAm 9, 11-15
Tak mówi Pan:
W tym dniu podniosę upadłą chatę Dawida;
naprawię jej pęknięcia, podźwignę jej ruiny,
odbuduję ją jak za dawnych dni,
aby jej mieszkańcy posiedli
resztę Edomu i wszystkie narody,
nad którymi wzywano niegdyś mego imienia,
– wyrocznia Pana, który to uczyni.
Oto nadchodzą dni
– wyrocznia Pana –
gdzie oracz spotka się z żniwiarzem,
tłoczący winogrona z tym, kto sieje ziarno.
Góry będą ociekać młodym winem,
a wszystkie pagórki spływać będą obficie.
Sprowadzę z powrotem jeńców mojego ludu Izraela;
odbudują spustoszone miasta i zamieszkają w nich;
posadzą winnice i będą pić ich wino;
założą ogrody i będą jeść ich owoce.
Zasadzę ich na ich ziemi,
i nigdy już nie będą wyrwani
z ziemi, którą im dałem.
Pan, twój Bóg, powiedział.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 84 (85), 9, 11-12, 13-14
Słucham: co powie Pan Bóg?
On głosi pokój
swemu ludowi i swoim wiernym;
niech nie wracają już do swojej głupoty!
Miłość i wierność spotkają się ze sobą,
sprawiedliwość i pokój ucałują się;
wierność wyrośnie z ziemi,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.
Pan udzieli szczęścia,
a nasza ziemia wyda swój plon.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim
i ślad Jego kroków wyznaczy drogę.
EwangeliaMt 9, 14-17
W owym czasie
uczniowie Jana Chrzciciela podeszli do Jezusa i zapytali:
« Dlaczego my i faryzeusze pościmy,
a Twoi uczniowie nie poszczą? »
Jezus im odpowiedział:
« Czy goście weselni mogą się smucić,
jak długo oblubieniec jest z nimi?
Lecz przyjdą dni, gdy oblubieniec zostanie im zabrany;
wtedy będą pościć.
Nikt nie przyszywa łaty z nowego sukna
do starego ubrania,
bo łata odrywa się od ubrania
i rozdarcie staje się większe.
I nie wlewa się młodego wina do starych bukłaków;
bo inaczej bukłaki pękają,
wino się rozlewa,
i bukłaki przepadają.
Ale młode wino wlewa się do nowych bukłaków;
i tak oba się zachowują.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org