27. niedziela zwykła

    Chcę zaśpiewać memu przyjacielowi
pieśń mojego umiłowanego o jego winnicy.

Mój przyjaciel miał winnicę
na żyznym zboczu.
    Przekopał ją, usunął z niej kamienie,
zasadził w niej szlachetną winorośl.
W środku wybudował wieżę strażniczą
i wykopał także tłocznię.
Oczekiwał, że wyda dobre winogrona,
ale ona wydała złe owoce.

   A teraz, mieszkańcy Jerozolimy, mężowie Judy,
osądźcie między mną a moją winnicą!
    Czy mogłem uczynić dla mojej winnicy
coś więcej, niż uczyniłem?
Oczekiwałem dobrych winogron,
dlaczego wydała złe owoce?
    Otóż powiem wam,
co uczynię z moją winnicą:
usunę jej ogrodzenie,
nich ją pożrą zwierzęta,
przerwę jej mur
nich ją podepczą.
    Obrócę ją w ruinę;
nie będzie przycinana ani pielona,
xrosną na niej ciernie i głogi;
zabronię chmurom
zsyłać na nią deszcz.

    Winnica Pana Zastępów,
to dom Izraela.
Umiłowaną sadzonką,
byli mężowie Judy.
Oczekiwał sprawiedliwości –
a oto rozlew krwi;
oczekiwał prawości –
a oto krzyk grozy.

  – Oto słowo Boże.

Winnicę wyprowadziłeś z Egiptu,
posadziłeś ją, wypędzając narody.
Jej latorośle sięgnęły morza,
a pędy – wielkiej rzeki.

Czemu zburzyłeś jej ogrodzenie?
Wszyscy przechodnie zrywają jej owoce;
dzik leśny ją pustoszy,
a zwierzęta polne ją objadają.

Boże Zastępów, powróć!
Spojrzyj z nieba, zobacz i nawiedź tę winnicę,
otocz ją opieką,
tą, którą zasadziła Twoja mocna ręka.

Nie odwrócimy się od Ciebie więcej:
daj nam życie, a będziemy wzywać Twego imienia!
Panie, Boże Zastępów, przywróć nas;
niech zajaśnieje Twoje oblicze, a będziemy zbawieni.

Bracia,
    nie martwcie się o nic,
ale w każdej sytuacji
modlitwą i błaganiem z dziękczynieniem
przedstawiajcie wasze prośby Bogu.
    A pokój Boży,
który przewyższa wszelki umysł,
będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.
    W końcu, bracia, wszystko, co prawdziwe i szlachetne,
wszystko, co sprawiedliwe i czyste,
wszystko, co godne miłości i chwały,
wszystko, co jest cnotą
i zasługuje na pochwałę,
o tym myślcie.
    Cokolwiek nauczyliście się i przyjęliście,
co ode mnie usłyszeliście lub zobaczyliście,
to czyńcie.
A Bóg pokoju będzie z wami.

    – Oto słowo Boże.

W owym czasie
Jezus powiedział arcykapłanom i starszym ludu:
    « Posłuchajcie tej przypowieści:
Pewien człowiek był właścicielem posiadłości;
posadził w niej winnicę,
otoczył ją ogrodzeniem,
w niej wykopał tłocznię i zbudował wieżę.
Potem oddał tę winnicę w dzierżawę rolnikom
i wyjechał.

    Gdy nadszedł czas zbiorów,
posłał swoich sług do rolników,
aby odebrali plon z winnicy.
    Ale rolnicy pochwycili jego sługi.
Jednego pobili,
drugiego zabili,
a trzeciego ukamienowali.
    Ponownie posłał innych sług,
więcej niż za pierwszym razem;
lecz potraktowali ich tak samo.
    W końcu posłał do nich swego syna,
mówiąc: 'Uszanują mojego syna.'
    Lecz rolnicy, widząc syna, powiedzieli między sobą:
'Oto dziedzic:
chodźcie! Zabijmy go,
a dziedzictwo będzie nasze!'
    Pochwycili go,
wyrzucili z winnicy
i zabili.

    A więc, gdy przyjdzie właściciel winnicy,
co uczyni z tymi rolnikami?»
    Odpowiedzieli Mu:
«Tych nędzników surowo ukarze,
a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom,
którzy będą mu oddawać plon we właściwej porze.»
    Wtedy Jezus rzekł do nich:
« Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie:
Kamień, który odrzucili budujący,
stał się kamieniem węgielnym;
stało się to za sprawą Pana,
i jest cudem w naszych oczach!
    Dlatego powiadam wam:
Królestwo Boże zostanie wam odebrane
i dane narodowi, który wyda jego owoce.»

    – Oto słowo Pańskie.