6 stycznia
Środa po Objawieniu Pańskim
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Środa po Objawieniu Pańskim, znana też jako środa po Trzech Królach, przypomina w Kościele katolickim o ważnej roli, jaką misterium Objawienia odgrywa w historii zbawienia. Objawienie Pańskie (Epifania) upamiętnia moment, gdy Zbawiciel objawił się światu, a szczególnie narodom pogańskim reprezentowanym przez Mędrców ze Wschodu. Kolejne dni po tej uroczystości pogłębiają rozważanie tajemnicy Chrystusa jako Światłości świata, która przyszła, by każdy człowiek mógł poznać prawdę o Bogu. Liturgia tych dni, w tym właśnie tej środy, ukazuje, jak Jezus objawia swoją boską godność przez nauczanie, cuda i spotkania z ludźmi — zarówno Żydami, jak i poganami.
W tym okresie Kościół zachęca wiernych do otwarcia serca na światło wiary, przyjęcia Chrystusa jako Pana i Zbawiciela oraz do niesienia Jego światła innym. Treści biblijne czytane w środę po Objawieniu Pańskim podkreślają uniwersalność zbawczej misji Jezusa oraz odpowiedź człowieka na wezwanie Bożej miłości. Modlitwy i czytania pozwalają ponownie wejść w tajemnicę Bożego objawienia i uświadomić sobie, że każdy chrześcijanin jest wezwany, by nieść światło Chrystusa do swego otoczenia. Jest to dzień refleksji nad własnym świadectwem wiary wobec świata.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Środa po Objawieniu Pańskim (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 6 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 4, 11-18
Najmilsi,
ponieważ Bóg tak bardzo nas umiłował,
my także powinniśmy miłować się wzajemnie.
Boga nikt nigdy nie widział.
Jeżeli jednak miłujemy się wzajemnie,
Bóg trwa w nas,
a Jego miłość w nas dochodzi do doskonałości.
Po tym poznajemy,
że trwamy w Nim,
a On w nas:
dał nam bowiem udział w swoim Duchu.
A my widzieliśmy i świadczymy,
że Ojciec posłał Syna
jako Zbawiciela świata.
Kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym,
Bóg trwa w nim,
a on w Bogu.
My poznaliśmy miłość, jaką Bóg ma ku nam,
i zaufaliśmy jej.
Bóg jest miłością:
kto trwa w miłości, trwa w Bogu,
a Bóg trwa w nim.
W ten sposób miłość osiąga w nas doskonałość:
mamy ufność w dzień sądu;
jak Jezus, tak i my jesteśmy na tym świecie bez lęku.
W miłości nie ma lęku,
doskonala miłość usuwa lęk,
bo lęk związany jest z karą,
a kto żyje w lęku,
ten nie osiągnął jeszcze doskonałości w miłości.
– Oto słowo Boże.
Psalm71 (72), 1-2, 10-11, 12-13
Boże, daj królowi Twoje prawa,
synowi królewskiemu Twoją sprawiedliwość.
Niech sądzi Twój lud sprawiedliwie,
niechaj rozsądza ubogich według prawa!
Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary.
Królowie Saby i Seby złożą daninę.
Wszyscy królowie oddadzą mu pokłon,
wszystkie narody będą mu służyć.
Wyzwoli biedaka, który woła,
i ubogiego, który nie ma pomocy.
Ujmie się za słabym i biednym,
i życie ubogich ocali.
EwangeliaMc 6, 45-52
Zaraz potem, gdy Jezus nakarmił pięć tysięcy mężczyzn,
zobowiązał swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi
i przeprawili się przed Nim na drugi brzeg, do Betsaidy,
podczas gdy On sam odprawiał tłum.
Odprawiwszy ich,
wstąpił na górę, aby się modlić.
Gdy nastał wieczór, łódź była na środku jeziora,
a On sam – na lądzie.
Widząc, jak się trudzili przy wiosłowaniu,
bo wiatr był im przeciwny,
przyszedł do nich około czwartej straży nocnej,
chodząc po jeziorze,
i chciał ich wyminąć.
Gdy zobaczyli Go, jak chodzi po jeziorze,
uczniowie myśleli, że to zjawa,
i zaczęli krzyczeć.
Wszyscy bowiem Go zobaczyli i byli przerażeni.
Ale On natychmiast przemówił do nich:
« Odwagi! To Ja, nie bójcie się! »
Potem wszedł do nich do łodzi
i wiatr się uciszył;
a oni sami
byli zdumieni do głębi,
bo nie rozumieli, co stało się z chlebami:
ich serce było nieczułe.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org