5 stycznia
Wtorek po Objawieniu Pańskim
Afryka : Święci Longin, Eugeniusz i Windemiał, biskupi
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Wtorek po Objawieniu Pańskim przypada w liturgicznym okresie Bożego Narodzenia, kiedy Kościół kontynuuje radość z Narodzenia Jezusa Chrystusa i Jego objawienia się światu. Obchodzony zaraz po uroczystości Objawienia Pańskiego — znanej także jako Trzech Króli — ten dzień przypomina, że chrześcijaństwo już od początku było oznaką światła dla wszystkich narodów. W czytaniach mszalnych często podkreśla się uniwersalność misji Jezusa oraz zaproszenie do wejścia w relację z Bogiem każdemu człowiekowi.
Liturgia Wtorku po Objawieniu Pańskim może być okazją do głębszego rozważenia tajemnicy Wcielenia i objawienia się Chrystusa nie tylko narodom wybranym, ale całemu światu. Dzień ten sprzyja wdzięczności za dar światła, które przyszło na ziemię, aby przemienić ludzkie serca. Wczesne wspólnoty chrześcijańskie świętowały ten okres jako czas, w którym Chrystus został rozpoznany jako Mesjasz przez pogan. Dlatego Kościół kładzie wtedy szczególny nacisk na modlitwę za wszystkich ludzi i dziękczynienie za misyjny wymiar wiary.
Obchodząc Wtorek po Objawieniu Pańskim, wierni są zaproszeni do naśladowania przykładu Mędrców ze Wschodu w szukaniu Boga i uznaniu Jego objawienia w osobie Jezusa. To także czas, by modlić się o światło Chrystusa dla siebie i bliźnich oraz stawać się „światłem świata” w codziennym życiu.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Wtorek po Objawieniu Pańskim (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Afryka — Święci Longin, Eugeniusz i Windemiał, biskupi
Teksty liturgiczne z dnia 5 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 4, 7-10
Umiłowani,
miłujmy się wzajemnie,
ponieważ miłość jest z Boga.
Każdy, kto miłuje, z Boga się narodził
i zna Boga.
Kto nie miłuje, nie zna Boga,
gdyż Bóg jest miłością.
Tak objawiła się miłość Boga
wśród nas:
Bóg zesłał na świat swego jedynego Syna,
abyśmy dzięki Niemu mieli życie.
Na tym polega miłość:
nie na tym, że my umiłowaliśmy Boga,
ale że On nas umiłował
i posłał swego Syna
a ofiarę przebłagalną za nasze grzechy.
– Oto słowo Boże.
Psalm71 (72), 1-2, 3-4, 7-8
Boże, daj królowi swoje prawa,
i sprawiedliwość swojemu synowi królewskiemu.
Niech rządzi Twoim ludem sprawiedliwie,
i niechaj ubogim oddaje sprawiedliwość!
Niech góry przyniosą ludowi pokój,
ia wzgórza sprawiedliwość!
Niechaj broni uciśnionych z ludu,
niech ocali biednych, niech zetrze ciemięzcę!
Za jego dni zakwitnie sprawiedliwość,
i wielki pokój, póki księżyc świeci!
Niech panuje od morza do morza,
i od Rzeki aż po krańce ziemi!
EwangeliaMc 6, 34-44
W owym czasie
Jezus ujrzał wielki tłum.
Zlitował się nad nimi,
bo byli jak owce nie mające pasterza.
I zaczął ich długo nauczać.
A gdy pora była już późna,
już uczniowie podeszli do Niego i mówili:
„To miejsce jest puste, a już jest późno.
Odpraw ich,
niech idą do okolicznych wsi i osad,
aby kupili sobie coś do jedzenia”.
Lecz On im odpowiedział:
„Wy dajcie im jeść”.
Oni rzekli do Niego:
„Mamy pójść i wydać
dwieście denarów
aby kupić chleba
i dać im jeść?”
On ich zapytał:
„Ile macie chlebów?
Idźcie, zobaczcie”.
Gdy się dowiedzieli, powiedzieli Mu:
„Pięć i dwie ryby”.
Wtedy nakazał im, aby uporządkowali wszystkich
na zielonej trawie w grupach.
Usiedli w zgrupowaniach po stu i po pięćdziesięciu.
Jezus wziął pięć chlebów i dwie ryby,
podniósł oczy ku niebu,
posłał błogosławieństwo
i połamał chleby;
dawał je uczniom, aby podawali ludziom.
Dwie ryby rozdzielił także między wszystkich.
Jedli wszyscy i nasycili się.
Zebrali jeszcze
kawałki chleba, które pozostały – dwanaście koszów,
a także resztki po rybach.
A tych, którzy jedli chleb,
było pięć tysięcy mężczyzn.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org