Święty dnia · 7 lipca
Dzień powszedni
Kolor liturgiczny : Zielony
Dzisiejszy dzień w liturgii Kościoła katolickiego to tzw. "dzień ferialny", czyli dzień powszedni okresu zwykłego. Nie przypadają żadne obowiązkowe wspomnienia świętych ani specjalne uroczystości liturgiczne. Okres zwykły, trwający poza czasem Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Okresu Wielkanocnego, jest czasem wzrastania w wierze poprzez codzienne życie Ewangelią. W dni ferialne Kościół zachęca wiernych do pogłębionej refleksji nad Słowem Bożym, modlitwy oraz codziennego naśladowania Chrystusa w drobnych sprawach życia. W dzisiejszej Ewangelii (z 14. tygodnia okresu zwykłego) Jezus często przypomina o ufności względem Boga Ojca oraz o codziennej odpowiedzialności chrześcijanina. Dni powszednie są ważnym czasem duchowego wzrostu, pozwalają bowiem wejść głębiej w rytm liturgiczny i kontynuować duchową podróż poza wielkimi świętami. Dają okazję do zatrzymania się nad własną wiarą i jej cichym przeżywaniem na co dzień. Pomagają też wspólnocie Kościoła nieustannie wzrastać poprzez modlitwę, czytanie Pisma Świętego i uczestnictwo we Mszy Świętej, nawet jeśli nie towarzyszy temu szczególna oprawa. Kościół przypomina, że każdy dzień może stać się okazją do świętości, a zwyczajność jest miejscem działania łaski Bożej.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Siali wiatr, będą zbierać burzę » — Os 8, 4-7.11-13
Tak mówi Pan:
Synowie Izraela ustanowili królów bez mojej zgody,
nadali książąt bez mojego pozwolenia;
ze swym srebrem i złotem zrobili sobie bożki.
Zostaną zniszczeni.
Odrzucam twoje cielę, Samario!
Mój gniew zapłonął przeciw twoim dzieciom.
Czy nigdy nie chcą powrócić do niewinności?
To cielę jest dziełem Izraela,
rękodziełem rzemieślnika,
to nie jest Bóg;
to cielę z Samarii zostanie rozbite.
Siali wiatr,
będą zbierać burzę.
Kłos nie da ziarna;
jeśli byłoby ziarno,
nie wyda mąki;
a jeśli nawet wyda,
zostanie pożarta przez obcych.
Efraim rozmnożył ołtarze, by zadośćuczynić za grzechy;
ale te ołtarze służą mu tylko do grzeszenia.
Choćbym napisał mu wszystkie przepisy mojego prawa,
uważa je za coś obcego.
Składają ofiary, aby mnie zadowolić
i jedzą mięso z nich,
ale Pan nie ma w tym upodobania.
Przeciwnie, przypomina ich nieprawości,
liczy wszystkie ich grzechy.
Niech więc wracają do Egiptu!
– Oto słowo Boże.
Ps 113b (115), 3-4, 5-6, 7ab.8, 9-10
Nasz Bóg jest w niebie;
czyni wszystko, co zechce.
Ich bożki to srebro i złoto,
dzieło rąk ludzkich.
Mają usta, lecz nie mówią,
mają oczy, lecz nie widzą,
mają uszy, lecz nie słyszą,
mają nozdrza, lecz nie czują.
Ich ręce nie mogą dotykać,
ica nogi nie mogą chodzić,
Niech staną się do nich podobni wszyscy, którzy je czynią,
i wszyscy, którzy w nich pokładają nadzieję.
Izraelu, zaufaj Panu:
pomocą i tarczą jest On!
Rodzino Aarona, zaufaj Panu:
pomocą i tarczą jest On!
« Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało » — Mt 9, 32-38
W owym czasie
przyprowadzono do Jezusa
opętanego, który był niemy.
Gdy demon został wypędzony,
niemy przemówił.
Tłumy pełne były podziwu i mówiły:
« Nigdy czegoś takiego nie widziano w Izraelu! »
Lecz faryzeusze mówili:
« Mocą przywódcy demonów
wypędza złe duchy. »
Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski,
nauczał w ich synagogach,
głosił Ewangelię o Królestwie
i leczył wszelką chorobę i wszelką słabość.
Widząc tłumy, Jezus ulitował się nad nimi,
bo byli znękani i porzuceni
jak owce bez pasterza.
Wtedy rzekł do swoich uczniów:
« Żniwo wprawdzie wielkie,
ale robotników mało.
Proście więc Pana żniwa,
aby wysłał robotników na swoje żniwo. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org