7 października
Najświętsza Maryja Panna Różańcowa
Środa, 27. tydzień zwykły — Rok parzysty
Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej obchodzone jest 7 października i ma swoje korzenie w chrześcijańskiej duchowości oraz w dziejach Europy. Wprowadzenie tego święta wiąże się z bitwą pod Lepanto w 1571 roku, kiedy to chrześcijańska flota odniosła zwycięstwo nad flotą osmańską; zwycięstwo to zostało przypisane wstawiennictwu Maryi, dzięki modlitwie różańcowej. Papież Pius V ustanowił to święto, aby upamiętnić tę łaskę oraz rozbudzyć nabożeństwo do różańca jako modlitwy kontemplacyjnej, która prowadzi wiernych do rozważania najważniejszych wydarzeń życia Jezusa i Maryi. Temu nabożeństwu Kościół przypisuje wielką wartość, zachęcając wszystkich do wytrwałego odmawiania różańca jako drogi do pogłębienia życia duchowego, pokoju rodzinnego i zbawienia świata.
Z biegiem wieków kult Matki Bożej Różańcowej rozwinął się szczególnie wśród wiernych, którzy doświadczali trudnych chwil historycznych i osobistych. Różaniec nie jest tylko powtarzaniem modlitw, lecz medytacyjną, pełną zawierzenia rozmową z Maryją, której Kościół powierza wszystkie sprawy swojego życia. Wspomnienie to przypomina, jak ważna jest modlitwa i zaufanie Matce Bożej w codzienności każdego chrześcijanina.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Najświętsza Maryja Panna Różańcowa (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieGa 2, 1-2.7-14
Bracia,
po czternastu latach
ponownie udałem się do Jerozolimy;
byłem z Barnabą, a także zabrałem ze sobą Tytusa.
Udałem się tam na skutek objawienia
i przedstawiłem Ewangelię, którą głoszę wśród pogan;
przedstawiłem ją na osobności osobom najbardziej wpływowym,
aby przypadkiem nie biec lub nie biegłem na próżno.
Oni bowiem stwierdzili, że głoszenie Ewangelii
zostało mi powierzone dla nieobrzezanych (to znaczy pogan),
tak jak Piotrowi dla obrzezanych (to znaczy Żydów).
Rzeczywiście, skoro działanie Boga uczyniło Piotra apostołem obrzezanych,
mnie uczyniło apostołem pogan.
Uznając łaskę, która została mi dana,
Jakub, Piotr i Jan,
uznawani za filary Kościoła,
podali rękę mnie i Barnabie
na znak wspólnoty,
okazując w ten sposób, że my jesteśmy posłani do pogan,
a oni do obrzezanych.
Prosili nas tylko,
abyśmy pamiętali o ubogich,
czego bardzo się starałem dochować.
Kiedy jednak Piotr przybył do Antiochii,
sprzeciwiłem mu się otwarcie,
ponieważ był w błędzie.
Zanim bowiem przybyli niektórzy od Jakuba,
Piotr jadł posiłki razem z wierzącymi pochodzenia pogańskiego.
Lecz po ich przybyciu
zaczął się wycofywać i oddzielać,
z obawy przed tymi, którzy byli pochodzenia żydowskiego.
Pozostali wierzący wywodzący się z Żydów również udawali jak on,
tak że nawet Barnaba dał się wciągnąć w to udawanie.
Lecz gdy zobaczyłem, że nie postępują zgodnie
z prawdą Ewangelii,
powiedziałem Piotrowi wobec wszystkich:
« Jeśli ty, będąc Żydem,
żyjesz jak poganin, a nie jak Żyd,
to dlaczego zmuszasz pogan,
by żyli po żydowsku? »
– Oto Słowo Boże.
PsalmPs 116 (117), 1, 2
Chwalcie Pana, wszystkie narody;
wysławiajcie Go, wszystkie ludy!
Jego miłość względem nas jest potężna;
wierność Pana trwa na wieki!
EwangeliaLc 11, 1-4
Zdarzyło się, że Jezus na pewnym miejscu się modlił.
Gdy skończył,
jeden z Jego uczniów poprosił Go:
« Panie, naucz nas się modlić,
tak jak i Jan nauczył modlitwy swoich uczniów. »
On im odpowiedział:
« Kiedy się modlicie, mówcie:
“ Ojcze,
niech się święci Twoje imię,
niech przyjdzie Twoje Królestwo.
Daj nam każdego dnia
chleba powszedniego,
Przebacz nam nasze grzechy,
bo i my przebaczamy każdemu,
kto przeciw nam zawinił.
I nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie.” »
– Oto Słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org