8 października
Czwartek, 27. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dzień ferialny, nazywany także dniem powszednim w liturgii, przypada wtedy, gdy nie obchodzi się żadnego szczególnego wspomnienia ani święta świętych czy wydarzenia zbawczego. Kościół katolicki w tym czasie kieruje uwagę na codzienność, poprzez którą wierni zaproszeni są do wzrastania w wierze i wytrwałości. W okresie zwykłym, którego kolorem liturgicznym jest zieleń, celebruje się zbawczą obecność Chrystusa w codziennym życiu, zachęcając do odkrywania głębokiego sensu i bogactwa zwyczajnych dni poprzez czytania biblijne oraz modlitwę.
Takie dni przypominają, że świętość realizuje się nie tylko przez wielkie wydarzenia czy szczególne powołania, ale także przez wytrwałe podążanie za Chrystusem na drodze codzienności. Pozwalają one również lepiej wsłuchać się w słowo Boże, które prowadzi przez kolejne etapy życia i daje duchowe umocnienie. Kościół chce przez to ukazać, że każdy dzień, niezależnie od tego, czy jest uroczysty, czy zwykły, jest ważny na drodze do świętości i zbawienia, a życie chrześcijańskie rozwija się stopniowo, poprzez wierne wykonywanie obowiązków wynikających z powołania i miłości do bliźniego.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 27. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieGa 3, 1-5
Głupi Galaci,
kto was urzekł?
Wszak przed waszymi oczami został ukazany Jezus Chrystus ukrzyżowany.
Mam tylko jedno pytanie do was:
Czy otrzymaliście Ducha Świętego
dzięki uczynkom Prawa,
czy dzięki wierze w usłyszane orędzie?
Jakże możecie być tak nierozumni?
Rozpoczęliście od Ducha,
teraz chcecie skończyć na ciele?
Czy na próżno doświadczyliście tak wielkich rzeczy?
Oby to rzeczywiście nie było na próżno!
Ten, który udziela wam Ducha
i dokonuje cudów pośród was,
czyni to dzięki waszemu przestrzeganiu Prawa,
czy dzięki temu, że słuchacie z wiarą?
– Oto Słowo Boże.
KantykLc 1, 69-70, 71-72, 73-75
On wzbudził dla nas moc zbawczą
w domu swego sługi Dawida,
tak jak zapowiedział przez usta swych świętych
proroków, od wieków:
zbawienie od naszych wrogów
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą,
miłosierdzie okazywane naszym ojcom,
pamięć o swym świętym przymierzu,
przysięga złożona naszemu ojcu Abrahamowi,
że nam pozwoli, bez lęku,
u wolnionym z ręki naszych wrogów,
abyśmy Mu służyli w sprawiedliwości i świętości
przed Jego obliczem, przez wszystkie dni nasze.
EwangeliaLc 11, 5-13
W owym czasie
Jezus powiedział do swoich uczniów:
« Wyobraźcie sobie, że ktoś z was ma przyjaciela
i idzie do niego w środku nocy, by go prosić:
‘Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby,
bo właśnie przyszedł do mnie z podróży mój znajomy,
a nie mam czego mu podać.’
A tamten z wewnątrz odpowie:
‘Nie sprawiaj mi kłopotu!
Drzwi są już zamknięte,
dzieci moje i ja jesteśmy już w łóżku.
Nie mogę wstać, aby ci coś dać.’
Mówię wam:
nawet jeśli nie wstanie i nie da mu z powodu przyjaźni,
to wstanie ze względu na natręctwo swego przyjaciela
i da mu, ile potrzebuje.
Ja wam mówię:
Proście, a będzie wam dane;
szukajcie, a znajdziecie;
pukajcie, a zostanie wam otworzone.
Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje;
kto szuka, znajduje;
a temu, kto puka, zostanie otworzone.
Czy jest wśród was ojciec, który, gdy syn poprosi go o rybę,
daje mu zamiast ryby węża?
Lub gdy poprosi o jajko,
daje mu skorpiona?
Jeśli więc wy, choć jesteście źli,
umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom,
o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego
tym, którzy Go proszą!»
– Oto Słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org