9 października
Św. Dionizy, biskup, i towarzysze, męczennicy
Piątek, 27. tydzień zwykły — Rok parzysty
Św. Dionizy, biskup, oraz jego towarzysze, męczennicy, są czczeni jako pierwsi wielcy świadkowie wiary chrześcijańskiej na ziemiach Galii, dzisiejszej Francji. Dionizy był pierwszym biskupem Paryża i według najstarszych przekazów został wysłany z Rzymu w III wieku, by głosić Ewangelię na tych terenach. Jego działalność misyjna przyczyniła się do powstania pierwszej gminy chrześcijańskiej w Paryżu, gdzie spotkał go prześladowania ze strony władz rzymskich. Dionizy wraz z towarzyszami, Rustykiem i Eleuteriuszem, został aresztowany i ścięty, prawdopodobnie w połowie III wieku, choć dokładna data i szczegóły są niepewne i częściowo legendarne.
Tradycja głosi, że po śmierci św. Dionizy miał wstać i przejść z głową w rękach na miejsce swego pochówku, co stało się motywem ikonograficznym świętego i legendą przekazywaną przez wieki. Kult Dionizego silnie związał się z katedrą w Saint-Denis pod Paryżem, gdzie z czasem powstało opactwo stające się nekropolią królów Francji. Kościół czci tych męczenników jako wzór odwagi w głoszeniu Ewangelii wśród prześladowań oraz jako patronów Francji. Ich wspomnienie przypomina o sile świadectwa wiary, która przekracza przeszkody ziemskie i wciąż inspiruje do wierności Chrystusowi.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Dionizy, biskup, i towarzysze, męczennicy (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieGa 3, 6-14
Bracia,
Abraham uwierzył Bogu,
i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość.
Zrozumcie więc:
ci, którzy polegają na wierze,
to są synowie Abrahama.
Pismo przewidziało też o narodach,
że Bóg uczyni je sprawiedliwymi przez wiarę,
i zapowiedziało Abrahamowi
tę dobrą nowinę:
W tobie będą błogosławione wszystkie narody.
Tak więc ci, którzy polegają na wierze,
są błogosławieni razem z Abrahamem, wierzącym.
Natomiast ci, którzy polegają na uczynkach Prawa,
wszyscy podlegają przekleństwu,
bo napisano:
Przeklęty każdy, kto nie wytrwa we wszystkim,
co jest napisane w księdze Prawa, aby to czynić.
Jest przecież oczywiste, że przez Prawo
nikt nie zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem,
bo, jak mówi Pismo:
Sprawiedliwy z wiary żyć będzie,
a Prawo nie opiera się na wierze,
ale powiada:
Kto spełnia przykazania,
przez nie żyć będzie.
Od przekleństwa Prawa
Chrystus nas wykupił,
stawszy się za nas przekleństwem,
bo napisano:
Przeklęty każdy, kto zawisł na drzewie.
Stało się to, aby błogosławieństwo Abrahama
przeszło na pogan w Chrystusie Jezusie,
i abyśmy przez wiarę otrzymali
obietnicę Ducha.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 110 (111), 1-2, 3-4, 5-6
Całym sercem będę dziękował Panu
w zgromadzeniu sprawiedliwych i w radzie.
Wielkie są dzieła Pana;
wszyscy, którzy je miłują, rozważają je.
Dostojność i piękno w Jego dziełach;
jego sprawiedliwość trwa na wieki.
Zostawił pamiątkę swych cudów;
Pan jest łaskawy i miłosierny.
Dał pokarm tym, którzy się Go boją,
na wieki pamięta o swoim przymierzu.
Okazał swoim ludowi potęgę swych dzieł,
odając im dziedzictwo narodów.
EwangeliaLc 11, 15-26
W owym czasie
gdy Jezus wyrzucił złego ducha,
niektórzy mówili:
« Przez Belzebuba, przywódcę złych duchów,
wyrzuca złe duchy. »
Inni zaś, wystawiając Go na próbę,
domagali się od Niego znaku z nieba.
Jezus, znając ich myśli, rzekł do nich:
« Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje,
i dom na dom się wali.
Jeśli więc i szatan jest z sobą sprzeczny,
to jakże się ostoi jego królestwo?
Bo mówicie, że przez Belzebuba
wyrzucam złe duchy.
A jeśli ja przez Belzebuba je wyrzucam,
to przez kogo je wyrzucają wasi synowie?
Oni więc będą waszymi sędziami.
Lecz jeśli palcem Bożym
ja wyrzucam złe duchy,
to istotnie przyszło do was Królestwo Boże.
Gdy człowiek mocny i uzbrojony strzeże swego dworu,
wtedy jego mienie jest bezpieczne.
Lecz jeżeli przyjdzie mocniejszy od niego i zwycięży go,
odbiera mu zbroję, na której polegał,
i rozdziela zdobyte łupy.
Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie;
kto nie zbiera ze Mną, rozprasza.
Gdy duch nieczysty opuści człowieka,
krąży po miejscach bezwodnych,
szukając spoczynku.
A gdy nie znajdzie, mówi:
“Wrócę do swego domu,
skąd wyszedłem.”
A gdy przyjdzie, zastaje go wymieciony i przyozdobiony.
Wtedy idzie
i bierze siedem innych duchów gorszych od siebie,
i wchodzą tam i mieszkają.
I stan tego człowieka staje się gorszy niż na początku.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org