Święty dnia · 7 sierpnia
Święty Sykstus II, papież, i jego towarzysze, męczennicy
piątek, 18. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Zielony
Święty Sykstus II był papieżem w III wieku, obejmując urząd biskupa Rzymu w czasach wielkich prześladowań chrześcijan pod panowaniem cesarza Waleriana. Jego pontyfikat, choć krótki, przypadł na okres bardzo trudny dla Kościoła, kiedy władze rzymskie wydały dekrety wymierzone przeciwko duchowieństwu, nakazując ich aresztowania i egzekucje. Wiadomo, że Sykstus II został schwytany podczas sprawowania liturgii w katakumbach 6 sierpnia 258 roku, wraz z kilkoma diakonami – jego towarzyszami. Wraz z nimi, Sykstus II poniósł śmierć męczeńską, co Kościół wspomina szczególnie przez wzgląd na ich odwagę, wierność Chrystusowi i Kościołowi nawet wobec śmiertelnego zagrożenia. Tradycja przekazała imiona niektórych jego współtowarzyszy, w tym św. Wawrzyńca, którego święto obchodzone jest kilka dni później.
Męczeństwo Sykstusa II i jego diakonów pozostaje dla chrześcijan wzorem oddania i gotowości poniesienia najwyższej ofiary w imię wiary. Kościół wspomina ich w liturgii, chcąc ukazać, że źródłem prawdziwej nadziei jest Chrystus, a męczennicy przez swoje świadectwo przypominają o wartości życia oddanego Bogu. Ich wspomnienie ma także wymiar eklezjalny: podkreśla znaczenie wspólnoty, modlitwy i posługi, które umacniają Kościół nawet wobec prześladowań. Trudności i zagrożenia nie odebrały im wierności – dla współczesnych ich postawa wciąż pozostaje świadectwem odwagi i cichości zrodzonej z wiary.
Zadaj pytanie o święto dnia
Odrębności lokalne
- Belgia — Św. Julianna z Mont Cornillon, dziewica
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Biada krwawemu miastu » — Na 2, 1.3 ; 3, 1-3.6-7
Oto na górach
kroki zwiastuna, który ogłasza pokój.
Świętuj swoje święta, Judo,
wypełnij swoje śluby,
bo Zły już nigdy nie przejdzie przez ciebie:
został całkowicie zniszczony.
Pan powraca.
Z nim chwała Jakuba
tak jak Izraela,
podczas gdy rabusie ich ograbili
i spustoszyli ich winnice.
Biada krwawemu miastu,
całemu w kłamstwach, pełnemu grabieży,
i które nigdy nie wypuszcza swojej ofiary.
Słuchajcie! Odgłosy biczy,
grzmot kół,
szaleńczy pęd koni,
łoskot rydwanów!
Jeźdźcy szarżują,
miecze błyszczące,
włócznie lśniące!
Niezliczone rany,
nagromadzenie zmarłych,
trupy bez końca!
Potyka się o trupy!
Rzucę na ciebie straszne rzeczy,
poniżę cię, uczynię cię widowiskiem.
Wszyscy, którzy cię zobaczą, uciekną mówiąc:
« Niniwa zniszczona! Kto ją pożałuje? »
Gdzie znajdę jej pocieszycieli?
– Oto słowo Boże.
Dt 32, 35cd-36ab, 39abcd, 41
« Tak, bliski jest dzień ich nieszczęścia,
jiż nadchodzi ich los. »
Bo Pan będzie sądził swój lud,
zmiłuje się nad swoimi sługami.
« Zobaczcie, teraz to ja, tylko Ja jestem;
nie ma innego boga oprócz Mnie;
to ja daję śmierć i życie,
jeśli zraniłem, Ja uleczę.
« Gdy naostrzę mój błyskawiczny miecz,
gdy moja ręka wymierzy sąd,
obrócę zemstę przeciw mym przeciwnikom,
posprawiam rachunki z moimi wrogami. »
« Cóż może dać człowiek w zamian za swoje życie? » — Mt 16, 24-28
W owym czasie
Jezus powiedział do swoich uczniów:
« Jeśli kto chce pójść za Mną,
niech się zaprze samego siebie,
niech weźmie swój krzyż
i niech Mnie naśladuje.
Bo kto chce zachować swoje życie,
straci je,
ale kto straci swe życie z mego powodu,
znajdzie je.
Bo cóż za korzyść odniesie człowiek,
jeśli zdobędzie cały świat,
a utraci swoje życie?
Albo co da człowiek w zamian za swoje życie?
Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale swego Ojca
wraz ze swoimi aniołami;
wtedy odda każdemu według jego postępowania.
Zaprawdę, powiadam wam:
wśród tych, którzy tu stoją,
niektórzy nie zaznają śmierci,
zanim nie ujrzą Syna Człowieczego
przychodzącego w swoim królestwie.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org