8 stycznia
Piątek po Objawieniu Pańskim
Kanada : Św. Rajmund z Penyafort, biskup · Afryka : Święci Kwodwultdeusz i Deogratias, biskupi
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Piątek po Objawieniu Pańskim, czyli po Święcie Trzech Króli, jest jednym z dni okresu poświęconych radosnemu przeżywaniu tajemnicy przyjścia Chrystusa na świat i Jego ukazania się poganom. W liturgii tego okresu Kościół kontempluje Chrystusa jako Światłość narodów, który objawia się wszystkim ludziom, niezależnie od ich pochodzenia. Ewangeliczne czytania dni po Epifanii podkreślają początki publicznej działalności Jezusa, Jego chrzest w Jordanie i pierwsze znaki Jego boskiej mocy oraz miłości do człowieka. Duchowość tego czasu obejmuje otwartość na Słowo Boże i pragnienie naśladowania Chrystusa, który nie tylko przyszedł do Żydów, lecz do całego świata. Kościół zachęca wiernych, by w świetle Objawienia rozpoznawali obecność Jezusa w codziennych wydarzeniach oraz dawali świadectwo Jego miłości.
Kościół nie wspomina w tym dniu konkretnego świętego, ale skupia się na kontemplacji tajemnicy objawienia Chrystusa. Piątek po Objawieniu Pańskim jest czasem modlitwy za tych, którzy jeszcze Go nie poznali, oraz za misjonarzy głoszących Ewangelię. Lektury liturgiczne zachęcają do osobistego otwarcia się na światło Dobrej Nowiny.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek po Objawieniu Pańskim (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Kanada — Św. Rajmund z Penyafort, biskup
- Afryka — Święci Kwodwultdeusz i Deogratias, biskupi
Teksty liturgiczne z dnia 8 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 5, 5-13
Umiłowani,
kto jest zwycięzcą świata?
Czyż nie ten, kto wierzy,
że Jezus jest Synem Bożym?
To On, Jezus Chrystus,
przyszedł przez wodę i krew;
nie tylko przez wodę,
ale przez wodę i krew.
A Tym, który daje świadectwo, jest Duch,
bo Duch jest prawdą.
Są bowiem trzej, którzy dają świadectwo:
Duch, woda i krew,
a ci trzej są zgodni.
Przyjmujemy świadectwo ludzi,
ale świadectwo Boga ma większą wartość,
bo świadectwem Boga
jest to, co On świadczy o swoim Synu.
Kto wierzy w Syna Bożego,
nosi to świadectwo w sobie.
Kto nie wierzy Bogu,
czyni Go kłamcą,
skoro nie uwierzył świadectwu,
które Bóg złożył o swoim Synu.
A oto to świadectwo:
Bóg dał nam życie wieczne,
a to życie jest w Jego Synu.
Kto ma Syna, ma życie;
kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia.
Napisałem to do was,
abyście wiedzieli, że macie życie wieczne,
wy, którzy wierzycie
w imię Syna Bożego.
– Oto słowo Boże.
Psalm147 (147B), 12-13, 14-15, 19-20
Wysławiaj Pana, Jeruzalem!
Chwal twego Boga, Syjonie!
Umocnił bowiem zawory twoich bram,
A twoje dzieci pobłogosławił w twoich murach.
On pokój zapewnia twoim granicom,
i nasyca cię najlepszą pszenicą.
Posyła na ziemię swoje słowo:
szybko Jego słowo biegnie.
Objawia swe słowo Jakubowi,
swoje ustawy i prawa Izraelowi.
Nie uczynił tak dla żadnego narodu,
nie oznajmił im swoich poleceń.
EwangeliaLc 5, 12-16
Jezus przebywał w jednym z miast,
gdy zjawił się człowiek cały pokryty trądem.
Gdy ujrzał Jezusa, upadł twarzą do ziemi
i prosił Go słowami:
« Panie, jeśli chcesz,
możesz mnie oczyścić ».
Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł:
« Chcę, bądź oczyszczony! »
Natychmiast trąd go opuścił.
Wtedy Jezus przykazał mu, aby nikomu nie mówił:
« Idź, pokaż się kapłanowi
i złóż ofiarę za swe oczyszczenie, jak nakazał Mojżesz;
będzie to dla nich świadectwem ».
Wieść o Jezusie coraz bardziej się rozchodziła.
Tłumy przychodziły, aby Go słuchać
i doznawać uzdrowienia ze swoich chorób.
A On oddalał się na miejsca pustynne
i modlił się.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org