9 stycznia
Sobota po Objawieniu Pańskim
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Sobota po Objawieniu Pańskim to dzień w liturgii Kościoła, który przypada na okres po Objawieniu, upamiętniającym pokłon Mędrców ze Wschodu złożony nowonarodzonemu Jezusowi. W tym dniu liturgia kontynuuje rozważania nad tajemnicą Wcielenia i objawienia Chrystusa światu jako światła dla wszystkich narodów. Tradycyjnie czytania liturgiczne skupiają się na początkach działalności publicznej Jezusa oraz znakach ukazujących Jego boskość i posłannictwo. Często wspominane są również wydarzenia związane z chrztem w Jordanie, który Kościół rozpatruje jako kolejne objawienie Jezusa jako Syna Bożego.
Kościół celebruje ten dzień, podkreślając uniwersalność zbawienia przyniesionego przez Chrystusa — zarówno dla Izraela, jak i dla pogan. Duchowość tego okresu zachęca do odkrywania w własnym życiu światła Ewangelii oraz do podejmowania codziennych wyborów w świetle objawienia Bożego. Sobota po Objawieniu Pańskim nie jest konkretną uroczystością ku czci świętego, lecz przedłużeniem radości Objawienia i modlitewną refleksją nad konsekwencjami przyjścia Chrystusa na świat dla nas wszystkich.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Sobota po Objawieniu Pańskim (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 9 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 5, 14-21
Umiłowani,
od oto ufność, jaką mamy do Boga:
jeżeli prosimy o coś według Jego woli,
on nas wysłuchuje.
A skoro wiemy, że nas wysłuchuje
we wszystkich naszych prośbach,
wiemy też, że otrzymujemy
to, o co Go prosiliśmy.
Jeśli ktoś zobaczy swego brata popełniającego grzech,
który nie sprowadza śmierci,
niech się modli, a Bóg da mu życie,
– chodzi o tych, których grzech nie prowadzi do śmierci.
Jest grzech, który prowadzi do śmierci,
io tego nie mówię, by się modlić.
Każde niesprawiedliwe postępowanie jest grzechem,
ale nie każdy grzech prowadzi do śmierci.
Wiemy:
ci, którzy narodzili się z Boga, nie grzeszą.
Syn zrodzony przez Boga strzeże ich
i Zły nie może ich dotknąć.
Wiemy, że jesteśmy z Boga,
a cały świat leży w mocy Złego.
Wiemy też,
że Syn Boży przyszedł i dał nam rozum,
abyśmy poznali Tego, który jest prawdziwy;
i jesteśmy w Tym, który jest prawdziwy –
w Jego Synu, Jezusie Chrystusie.
On jest prawdziwym Bogiem
i życiem wiecznym.
Dzieci,
strzeżcie się fałszywych bożków.
– Oto Słowo Boże.
Psalm149, 1-2, 3-4, 5-6a.9b
Śpiewajcie Panu pieśń nową,
chwalcie Go w zgromadzeniu wiernych!
W Izraelu niech się raduje jego Stwórca,
a w Syjonie niech się cieszą z Króla!
Niech tańczą na Jego chwałę,
grają Mu na bębnie i cytrze!
Bo Pan kocha swój lud,
pokornych wieńczy zbawieniem.
Wierni niech się weselą w chwale,
iech się radują na swoich miejscach.
Niech wychwalają Boga swoimi ustami,
to jest chlubą Jego wiernych.
EwangeliaJn 3, 22-30
W owym czasie
Jezus udał się ze swoimi uczniami do Judei;
tam z nimi przebywał i chrzcił.
Jan zaś chrzcił w Ainon, blisko Salim,
tam bowiem było dużo wody.
Przychodzili więc i przyjmowali chrzest.
Jan nie był jeszcze wtrącony do więzienia.
Wtedy wywiązała się sprzeczka między uczniami Jana a pewnym Żydem
o oczyszczenie.
Przyszli więc do Jana i powiedzieli mu:
« Rabbi, ten, który był z tobą po drugiej stronie Jordanu,
któremu dałeś świadectwo,
on teraz chrzci
i wszyscy idą do niego! »
Jan odpowiedział:
« Człowiek nie może niczego sobie sam przypisać,
jeśli nie jest mu dane z nieba.
Wy sami możecie poświadczyć, że powiedziałem:
Ja nie jestem Mesjaszem,
ale zostałem posłany przed Nim.
Ten, do którego należy oblubienica, jest oblubieńcem;
a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słyszy go,
raduje się z radości z głosu oblubieńca.
Taka właśnie jest moja radość – i jest ona pełna.
On musi wzrastać,
a ja – się umniejszać.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org