Poniedziałek, 4. tydzień zwykły

Bracia,
co jeszcze można powiedzieć
o potędze wiary?
Brakłoby mi czasu, aby przypomnieć dzieje
Gedeona, Baraka, Samsona, Jeftego,
Dawida, Samuela i proroków.
Dzięki wierze
zdobywali królestwa,
czynili sprawiedliwość,
odbierali spełnienie niektórych obietnic.
Zamykali paszcze lwom,
gasili żar ognia,
uchodzili ostrzu miecza,
odzyskiwali siły po chorobie,
wykazywali się odwagą na wojnie,
rozpraszali wojska nieprzyjacielskie.
Kobiety otrzymywały swoich zmarłych z powrotem, wskrzeszonych do życia.
Lecz inni byli torturowani
i nie przyjęli uwolnienia, które im proponowano,
ponieważ pragnęli lepszego zmartwychwstania.
Inni doświadczyli drwin, biczowania,
łańcuchów i więzienia.
Kamienowani, przepiłowani,
zabijani mieczem.
Błąkali się tu i tam,
odziani w skóry owiec lub kozie,
z niedostatkiem, dręczeni i prześladowani
– a przecież świat nie był ich godzien!
Błąkali się po pustyniach i górach,
w jaskiniach i rozpadlinach ziemi.
I chociaż wszyscy dzięki wierze otrzymali świadectwo od Boga,
nie dostąpili spełnienia obietnicy.
Bóg bowiem przewidział dla nas coś lepszego,
i nie chciał, aby bez nas osiągnęli doskonałość.

            – Oto słowo Boże.

Jak wielka jest dobroć Twoja!
Zachowujesz ją dla tych, którzy się Ciebie boją.
Napełniasz dobrodziejstwami wobec ludzi wszystkich,
ty, w którym znajduje schronienie.

Ukrywasz ich w ukryciu swego oblicza,
z dala od spisków ludzkich.
Zapewniasz im bezpieczne miejsce,
z dala od złośliwych języków.

Błogosławiony Pan:
jego miłość okazała mi cuda!

A ja w moim niepokoju mówiłem:
« Nie ma mnie już przed Twoimi oczyma. »
Jednak wysłuchałeś moją modlitwę,
gdy wołałem do Ciebie.

Miłujcie Pana, wszyscy Jego wierni:
Pan strzeże swoich wiernych;
ale surowo odpłaca tym,
którzy postępują z pychą.

W owym czasie
Jezus i Jego uczniowie
przybyli na drugi brzeg,
za morzem Galilejskim,
do kraju Gerazeńczyków.
Gdy Jezus wyszedł z łodzi,
natychmiast wyszedł Mu naprzeciw z grobowców człowiek opętany przez ducha nieczystego;
zamieszkiwał w grobach
i nikt nie mógł go już związać,
nawet łańcuchem,
bo wielokrotnie już był wiązany
kajdanami i łańcuchami,
ale on kruszył łańcuchy i rozrywał kajdany,
i nikt nie był w stanie go poskromić.
Nieustannie, dniem i nocą,
przebywał między grobami i na wzgórzach,
krzyczał i ranił się kamieniami.
Widząc Jezusa z daleka,
przybiegł, upadł przed Nim na twarz
i głośno zawołał:
« Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego?
Zaklinam Cię na Boga,
nie dręcz mnie!»
Jezus bowiem mówił do niego:
« Duchu nieczysty, wyjdź z tego człowieka!»
I zapytał go:
« Jak ci na imię?»
Odpowiedział Mu:
« Na imię mam Legia,
gdyż jest nas wielu. »
I usilnie prosili Jezusa,
aby ich nie wyganiał z tej okolicy.
A pasło się tam, u stoku góry, wielkie stado świń,
które żerowało.
Wtedy duchy nieczyste prosiły Jezusa:
« Poślij nas w te świnie, niech w nie wejdziemy.»
Pozwolił im na to.
Wyszły więc z człowieka i weszły w świnie.
Zbiegło z urwiska stado, około dwóch tysięcy,
i utopiły się w morzu.
Pasterze uciekli,
rozpowiedzieli tę wieść w mieście i po polach, więc ludzie przyszli zobaczyć, co się stało. Przyszli do Jezusa i zobaczyli opętanego siedzącego, ubranego i przy zdrowych zmysłach, tego, który miał w sobie legion demonów, i ogarnął ich lęk. Ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym i co się stało ze świniami. Wtedy zaczęli prosić Jezusa, aby odszedł z ich granic. Gdy Jezus wsiadał do łodzi, opętany prosił Go, by mógł z Nim pozostać. Ale nie pozwolił mu, tylko powiedział: « Idź do swego domu, do swoich, i opowiedz im wszystko, co Pan ci uczynił w swoim miłosierdziu.» Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu, co Jezus mu uczynił, i wszyscy się dziwili.

            – Oto słowo Pańskie.