Ofiarowanie Pańskie

Tak mówi Pan Bóg:
Oto Ja posyłam mojego posłańca,
aby przygotował drogę przede Mną;
lecz nagle przybędzie do swej świątyni
Pan, którego oczekujecie.
I posłaniec Przymierza, za którym tęsknicie,
otóż nadchodzi – mówi Pan Zastępów.
Kto przetrwa dzień Jego przyjścia?
Kto się ostoi, gdy się ukaże?
Albowiem On jest jak ogień złotnika,
jak ług farbiarzy.
Usiądzie, by wytapiać i oczyszczać:
ji oczyszczać będzie synów Lewiego,
jak złoto i srebro ich przecedzi;
tak by mogli składać Panu ofiarę w sprawiedliwości.
Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy
stanie się miła Panu,
tak jak za dawnych dni,
za lat minionych.

— Oto słowo Boże.

 

LUB

Ponieważ dzieci mają udział we krwi i ciele,
Jezus także w nich uczestniczył,
aby przez swoją śmierć pokonać tego,
który dzierżył władzę nad śmiercią,
to jest diabła,
    i aby wyzwolić wszystkich tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią
przez całe życie podlegali niewoli.
    Bo nie aniołów przygarnia,
ale potomstwo Abrahama.
    Dlatego musiał się we wszystkim upodobnić do braci,
aby stać się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w sprawach Bożych,
by gładzić grzechy ludu.
    A że sam przeszedł przez cierpienie i próby,
umie przyjść z pomocą tym, którzy są doświadczani.

    – Oto słowo Boże.

Bramy, podnieście swe szczyty,
podnieście się, bramy odwieczne,
aby mógł wkroczyć Król chwały!

Kto jest tym Królem chwały?
To Pan, dzielny i potężny,
Pan, potężny w boju.

Bramy, podnieście swe szczyty,
podnieście się, bramy odwieczne,
aby mógł wkroczyć Król chwały!

Ktoż jest tym Królem chwały?
To Pan Zastępów;
On jest Królem chwały.

Kiedy nadszedł czas ich oczyszczenia według Prawa Mojżesza,
rodzice Jezusa przynieśli Go do Jerozolimy,
aby przedstawić Go Panu,
jak napisano w Prawie Pańskim:
Każdy pierworodny syn
będzie poświęcony Panu.
Chcieli także złożyć
ofiarę przepisaną w Prawie Pańskim:
parę synogarlic
lub dwa młode gołębie.

A w Jerozolimie żył człowiek imieniem Symeon.
Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny,
oczekujący pociechy Izraela,
a Duch Święty spoczywał na nim.
Zostało mu objawione przez Ducha Świętego,
że nie umrze,
dopóki nie zobaczy Mesjasza Pańskiego.
Za natchnieniem Ducha przyszedł do świątyni.
A gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezus,
aby dopełnić wobec Niego przepisów Prawa,
Symeon wziął Je na ręce
i błogosławił Boga, mówiąc:
„Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu
w pokoju, według Twojego słowa.
Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,
które przygotowałeś wobec wszystkich narodów:
światło na oświecenie pogan
i chwałę ludu Twego, Izraela.”

Ojciec i matka Dziecięcia
dziwili się temu, co o Nim mówiono.
Symeon ich pobłogosławił
i rzekł do Maryi, Matki Jego:
„Oto Ten przeznaczony jest na upadek i powstanie wielu w Izraelu
i na znak, któremu sprzeciwiać się będą
– a Twoją duszę miecz przeniknie –:
tak, aby na jaw wyszły myśli wielu serc.”

Była tam również prorokini Anna,
córka Fanuela z pokolenia Asera.
Była bardzo podeszła w latach;
pożyła z mężem siedem lat,
å potem jako wdowa doszła do osiemdziesięciu czterech lat.
Nie opuszczała świątyni,
służąc Bogu dniem i nocą
w postach i modlitwie.
Nadeszła w tej właśnie chwili
i wielbiła Boga
i mówiła o Dziecięciu
wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.

Kiedy wypełnili wszystko, co nakazywało Prawo Pańskie,
wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret.

Dziecię zaś rosło, nabierało sił
i napełniało się mądrością,
a łaska Boża była nad Nim.

– Oto słowo Pańskie.

 

LUB KRÓTSZA WERSJA