1 września
Dzień ferialny
Wtorek, 22. tydzień zwykły
Dzień ferialny, czyli tzw. feria, to zwykły dzień powszedni w liturgicznym kalendarzu Kościoła. Takie dni nie są poświęcone szczególnej uroczystości, wspomnieniu świętego ani świętu, lecz należą do bieżącego okresu liturgicznego, w tym przypadku do 22. tygodnia zwykłego. W czasie dni ferialnych liturgia Kościoła podejmuje codzienne czytania biblijne i odnosi się do duchowego wzrostu poprzez prostą, codzienną modlitwę oraz refleksję nad słowem Bożym. Mimo że nie mają charakteru świątecznego, feria przypomina wiernym o wartości zwyczajnego życia chrześcijańskiego i konsekwentnego podążania za Ewangelią w codzienności. Kościół zachęca, by każdy ferialny dzień był czasem budowania relacji z Bogiem oraz realizowania powołania chrześcijańskiego tam, gdzie jesteśmy: w pracy, rodzinie i społeczności. W liturgii dni powszednich podkreśla się pokorę, wytrwałość i wierną obecność Boga w prostocie codzienności. To czas rozwoju cnoty, szczerości serca oraz troski o bliźnich. Kościół przypomina, że świętość rodzi się nie tylko w wielkich wydarzeniach, ale przede wszystkim w małych czynach i codziennych wyborach, dokonywanych z miłości do Chrystusa.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Dzień ferialny (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Co 2, 10b-16
Bracia,
Duch zgłębia wszystko,
nawet głębokości Boga.
Któż bowiem spośród ludzi wie, co jest w człowieku,
jeśli nie duch człowieka, który w nim jest?
Tak samo nikt nie zna tego, co jest w Bogu,
jeśli nie Duch Boży.
My zaś nie otrzymaliśmy ducha świata,
ale Ducha pochodzącego od Boga,
abyśmy wiedzieli,
co zostało nam dane od Boga.
O tym też mówimy,
używając słów nie wyuczonych przez mądrość ludzką,
ale przez Ducha ;
porównujemy rzeczy duchowe do duchowych.
Człowiek o własnych siłach
nie przyjmuje tego, co pochodzi od Ducha Bożego ;
dla niego to głupstwo
i nie może tego pojąć,
gdyż tylko w Duchu można to osądzić.
Ten, kto jest prowadzony przez Ducha, wszystko bada,
jego zaś nikt nie może zbadać.
Bo jest napisane :
Kto poznał myśl Pana,
aby Go pouczać?
Otóż my myśl Chrystusową posiadamy!
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 144 (145), 8-9, 10-11, 12-13ab, 13cd-14
Pan jest łagodny i miłosierny,
powolny do gniewu i pełen łaski;
dobroć Pana ogarnia wszystkich,
jego miłosierdzie wszystkie Jego dzieła.
Niech wszystkie Twoje dzieła dziękują Tobie, Panie,
a Twoi wierni niech Cię błogosławią!
Będą głosić chwałę Twojego królestwa,
i opowiadać o Twoich czynach.
Będą opowiadać ludziom o Twoich czynach,
o chwale i wielkości Twojego panowania :
Twoje królestwo jest królestwem wiecznym,
a Twoje panowanie przez wszystkie pokolenia.
Pan jest wierny we wszystkich swych słowach,
i we wszystkich dziełach swoich święty.
Pan podtrzymuje wszystkich upadających,
i podnosi wszystkich zgnębionych.
EwangeliaLc 4, 31-37
W owym czasie
Jezus zstąpił do Kafarnaum, miasta Galilei,
i nauczał tam w szabat.
Ludzie byli zdumieni Jego nauką,
ponieważ Jego słowo było pełne mocy.
A w synagodze był człowiek
opętany przez ducha nieczystego demona,
który zawołał donośnym głosem:
« Ach! Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku?
Przyszedłeś nas zgubić?
Wiem, kto jesteś:
Ty jesteś Święty Boży. »
Lecz Jezus rozkazał mu surowo:
« Milcz! Wyjdź z niego. »
Wtedy demon rzucił człowieka na środek
i wyszedł z niego nie czyniąc mu żadnej krzywdy.
Wszystkich ogarnął lęk i mówili między sobą:
« Cóż to za słowo?
Z władzą i mocą rozkazuje duchom nieczystym,
a one wychodzą! »
I wieść o Jezusie rozchodziła się po całej okolicy.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org