2 września
Dzień powszedni
Środa, 22. tydzień zwykły
Dzień ferialny, określany w liturgii jako „dzień powszedni”, przypada w cyklu zwyczajnego okresu roku kościelnego, gdy nie obchodzi się żadnego specjalnego wspomnienia świętego ani większego święta. W takich dniach Kościół zachęca wiernych do pogłębienia życia duchowego poprzez codzienną lekturę Pisma Świętego, medytację oraz uczestnictwo w Eucharystii, jeśli to możliwe. Liturgia słowa koncentruje się wówczas na systematycznym czytaniu kolejnych fragmentów Biblii, szczególnie Ewangelii i Listów Apostolskich, aby wierni mogli lepiej poznać nauczanie Jezusa Chrystusa i Apostołów.
W okresie zwykłym, który stanowi największą część roku liturgicznego, Kościół nie skupia się na wielkich tajemnicach wiary jak Boże Narodzenie czy Wielkanoc, lecz na codziennym duchowym wzrastaniu i kształtowaniu postawy naśladowania Chrystusa w życiu codziennym. Kolor zielony szat liturgicznych jest znakiem nadziei i życia, podkreślając, że wiara rozwija się w prostocie i wytrwałości. Dni ferialne przypominają wiernym, że świętość można osiągać nie tylko przez szczególne wydarzenia, ale przede wszystkim poprzez wierność w codziennych obowiązkach i drobnych aktach miłości bliźniego.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Dzień powszedni (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Co 3, 1-9
Bracia,
gdy zwracałem się do was,
nie mogłem mówić do was jak do ludzi duchowych,
ale jak do ludzi cielesnych,
jak do niemowląt w Chrystusie.
Dawałem wam mleko do picia,
a nie pokarm stały;
nie byliście bowiem w stanie go przyjąć,
i nadal nie jesteście w stanie,
bo nadal jesteście cieleśni.
Skoro bowiem między wami są zazdrości i spory,
czyż nie postępujecie po ludzku,
i nie żyjecie jeszcze według ciała?
Gdy jeden z was mówi:
«Ja jestem Pawła»,
a inny:
«A ja Apollosa»,
czyż nie postępujecie tylko po ludzku?
Bo kimże jest Apollos? Kimże jest Paweł?
Sługami, przez których uwierzyliście,
i to zgodnie z tym, jak każdemu dał Pan.
Ja zasadziłem, Apollos podlał,
ale wzrost dał Bóg.
Tak więc ani ten, co sadzi, ani ten, co podlewa,
ne jest czymś,
ale tylko Bóg, który daje wzrost.
Ten zaś, kto sadzi, i ten, kto podlewa,
są jedno,
ale każdy otrzyma swoją zapłatę
w zależności od własnego trudu.
Albowiem my jesteśmy współpracownikami Boga,
wy zaś rolą Bożą,
i Bożą budowlą.
– Oto Słowo Boże.
PsalmPs 32 (33), 12-13, 14-15, 20-21
Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem,
błogosławiony naród, który wybrał sobie na dziedzictwo!
Pan spogląda z nieba,
i widzi wszystkich ludzi.
Z miejsca swego przebywania przygląda się
wszystkim mieszkańcom ziemi,
Ten, który każdemu z nich stworzył serce,
i bacznie się przygląda wszystkim ich czynom.
Naszą duszę Pan zachowuje od zguby,
on naszą pomocą i tarczą.
W Nim, w Jego świętym imieniu
jest nasza radość i nadzieja.
EwangeliaLc 4, 38-44
W owym czasie
Jezus opuścił synagogę w Kafarnaum
i wszedł do domu Szymona.
Teściowa Szymona
była bardzo chora z powodu wysokiej gorączki,
i proszono Jezusa, aby jej pomógł.
On stanął przy niej,
nakrzyczał na gorączkę, i opuściła ją.
Natychmiast podniosła się
i usługiwała im.
O zachodzie słońca
wielu przyprowadzało do Niego chorych na różne choroby.
Jezus kładł na każdego z nich ręce
i uzdrawiał ich.
A z wielu wychodziły także złe duchy, wołając:
«Ty jesteś Synem Bożym!»
Lecz On groził im i nie pozwalał mówić,
bo wiedziały, że On jest Mesjaszem.
Gdy nastał dzień, odszedł na miejsce pustynne.
Tłumy Go szukały,
a gdy przyszły do Niego,
starały się Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich.
On zaś powiedział do nich:
«Również innym miastom
muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym,
bo na to zostałem posłany.»
I głosił Ewangelię
w synagogach Judei.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org