28. niedziela zwykła

    Pan Zastępów
przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze
ucztę z tłustych mięs i wybornego wina,
ucztę z wybornych potraw i najczystszych win.
    Na tej górze usunie
żałobną zasłonę okrywającą wszystkie ludy
i całun spowijający wszystkie narody.
    Na zawsze zniszczy śmierć.
Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza
i na całej ziemi usunie hańbę swego ludu.
Pan przemówił.

    W tym dniu będzie się mówić:
«Oto nasz Bóg,
w Nim pokładaliśmy nadzieję – i On nas wybawił;
to jest Pan,
w Nim mieliśmy nadzieję;
radośnie się weselmy, cieszmy się –
on nas wybawił!»
    Bo ręka Pana
spocznie na tej górze.

    – Oto słowo Boże.

Pan jest moim pasterzem –
niczego mi nie braknie.
Na zielonych pastwiskach
odpoczynek mi daje.

Prowadzi mnie nad wody spokojne
i przywraca mi życie;
wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoje imię.

Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
niczego złego się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną.
Twoja laska i kij są moją pociechą.

Zastawiasz dla mnie stół
na oczach moich wrogów;
namaszczasz mi głowę olejkiem,
a kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni mego życia,
zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.

Bracia,
    umiem żyć w ubóstwie,
umiem też żyć w dostatku.
Doświadczyłem wszystkiego i na wszystko jestem przygotowany:
znosić sytość i głód,
mieć dostatek i cierpieć niedostatek.
Wszystko mogę
w Tym, który mnie umacnia.
    Jednak dobrze zrobiliście, okazując mi solidarność
w moim utrapieniu.
    A mój Bóg zaspokoi wspaniale wszystkie wasze potrzeby
według swego bogactwa
w Chrystusie Jezusie.

    Chwała Bogu, Ojcu naszemu,
na wieki wieków. Amen.

    – Oto słowo Boże.

W owym czasie
    Jezus znów przemówił
do arcykapłanów i faryzeuszów
i powiedział im w przypowieściach:
    «Królestwo niebieskie podobne jest
do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi.
    Posłał swoje sługi, aby zaprosili zaproszonych na ucztę,
ale oni nie chcieli przyjść.
    Posłał jeszcze innych sług z poleceniem dla zaproszonych:
'Oto przygotowałem moją ucztę,
woły i tuczne zwierzęta zabite;
wszystko gotowe: chodźcie na ucztę.'
    Lecz oni zlekceważyli to i odeszli,
jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa;
    a pozostali pochwycili jego sługi,
znieważyli ich i pozabijali.
    Król rozgniewał się,
posłał swoje wojska,
wytracił owych zabójców
i spalił ich miasto.
    Wtedy mówi swoim sługom:
'Uczta weselna jest gotowa,
ale zaproszeni nie byli jej godni.
    Idźcie więc na rozstaje dróg
i zapraszajcie na ucztę wszystkich, których spotkacie.'
    Słudzy ci wyszli na drogi
i zgromadzili wszystkich, których napotkali,
złych i dobrych,
i sala weselna zapełniła się biesiadnikami.
    Król wszedł, aby oglądać biesiadników,
i tam zobaczył człowieka, który nie miał stroju weselnego.
    Rzekł do niego:
'Przyjacielu, jak wszedłeś tu
bez stroju weselnego?'
On zaś zamilkł.
    Wtedy król rzekł sługom:
'Zwiążcie mu ręce i nogi
i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności;
tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.'

    Bo wielu jest powołanych,
lecz mało wybranych.»

    – Oto słowo Pańskie.

 

LUB CZYTANIE KRÓTSZE