Święty dnia · 11 sierpnia
św. Klara, dziewica
Wspomnieniewtorek, 19. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Biały
Święta Klara z Asyżu (Ste Claire) jest jedną z najbardziej znanych świętych średniowiecza i duchową siostrą św. Franciszka z Asyżu. Urodziła się pod koniec XII wieku we włoskiej rodzinie szlacheckiej. Wzruszona przykładem życia i nauczania św. Franciszka, opuściła dom rodzinny, przyjmując radykalne ubóstwo jako główną zasadę swojego życia. Założyła zakon klauzurowy Klarysek (Ubogich Sióstr), którego reguła koncentrowała się na ewangelicznym ubóstwie, kontemplacji i modlitwie. Klara była pierwszą kobietą w Kościele, która napisała własną regułę zakonną, co odzwierciedlało jej silną duchowość i niezależność. Jej życie, pełne modlitwy, pokory i dzieł miłosierdzia, inspirowało kobiety na całym świecie do tej pory. Miała ogromny wpływ na rozwój życia zakonnego i kontemplacyjnego. Kościół wspomina św. Klarę szczególnie z uwagi na jej wierne podążanie za Chrystusem, wytrwałość w trudnościach oraz bezgraniczne zaufanie Bożej Opatrzności. Jej liturgiczne wspomnienie zachęca do refleksji nad wartością ubóstwa i oddania Bogu oraz przypomina, jak wielką moc ma modlitwa i zaufanie Chrystusowi. Św. Klara jest również patronką telewizji oraz wielu zgromadzeń zakonnych na całym świecie.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« On kazał mi zjeść zwój i w moich ustach był słodki jak miód » — Ez 2, 8 – 3, 4
Słowo Pana zostało do mnie skierowane:
„Ty, synu człowieczy, słuchaj, co mówię do ciebie.
Nie bądź buntowniczy
tak jak ten lud buntowników.
Otwórz usta
i zjedz to, co ci daję.”
Wtedy zobaczyłem: ręka była wyciągnięta w moją stronę,
kiedy trzymała księgę w formie zwoju.
Rozwinęła ją przede mną;
ten zwój był zapisany wewnątrz i na zewnątrz,
pełen lamentów, narzekań i krzyków.
Pan powiedział do mnie:
„Synu człowieczy, to, co jest przed tobą, jedz,
zjedz ten zwój!
A potem idź! Przemawiaj do domu Izraela.”
Otworzyłem usta, on kazał mi zjeść zwój
i powiedział do mnie:
„Synu człowieczy, napełnij swoje wnętrzności,
nasyć swoje wnętrze
tym zwojem, który ci daję.”
Zjadłem go
i w moich ustach był słodki jak miód.
Wtedy powiedział do mnie:
„Wstań, synu człowieczy!
Idź do domu Izraela
i powiedz im moje słowa.”
– Oto słowo Boże.
Ps 118 (119), 14.24, 72.103, 111.131
Większą radość znajduję w drodze Twoich nakazów
niż we wszelkich bogactwach.
Moim szczęściem są Twoje nakazy:
to one są moimi doradcami.
Moim szczęściem jest Prawo Twoich ust,
bardziej niż góra złota i srebra.
Jakże słodka jest Twoja obietnica dla mego podniebienia:
miód ma mniej smaku w moich ustach!
Twoje nakazy pozostaną moim dziedzictwem,
radością mego serca.
Otwieram szeroko usta i łaknę,
spragniony Twoich przykazań.
« Strzeżcie się, aby nie gardzić żadnym z tych małych » — Mt 18, 1-5.10.12-14
W tym czasie uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali:
„Kto właściwie jest największy
w królestwie niebieskim?”
Wtedy Jezus przywołał dziecko,
postawił je pośród nich
i rzekł:
„Zaprawdę, powiadam wam:
jeśli się nie zmienicie
i nie staniecie się jak dzieci,
nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Kto więc uniży się jak to dziecko,
ten jest największy w królestwie niebieskim.
A kto przyjmie jedno takie dziecko w imię moje,
ten Mnie przyjmuje.
Strzeżcie się, aby nie gardzić choćby jednym z tych małych,
albowiem powiadam wam: ich aniołowie w niebie
stale oglądają oblicze mojego Ojca, który jest w niebie.
Jak sądzicie?
Jeśli ktoś ma sto owiec
i zabłąka się jedna z nich,
czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu
na górze
i nie pójdzie szukać tej, która zabłądziła?
A gdy ją znajdzie,
zaprawdę, powiadam wam:
cieszy się z niej bardziej
niż z tych dziewięćdziesięciu dziewięciu,
które się nie zagubiły.
Tak też wasz Ojciec, który jest w niebie,
nie chce, by zginął choćby jeden z tych małych.”
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org