Święty dnia · 12 lipca
XV Niedziela Zwykła
15ème dimanche du Temps Ordinaire (semaine III du Psautier)
Kolor liturgiczny : Zielony
Piętnasta Niedziela Zwykła w roku liturgicznym to moment, w którym Kościół skupia się na codziennym życiu chrześcijanina i zaproszeniu do wytrwałego wzrastania w wierze. Liturgia tej niedzieli często podkreśla znaczenie słuchania i przyjmowania słowa Bożego, które – jak ziarno – może przynieść obfity owoc w naszym życiu. W czytaniach biblijnych powraca obraz siewcy oraz gleby – symbolizując otwartość serca na działanie Boga i codzienne wybory, które kształtują duchową dojrzałość. W tym okresie nie obchodzimy żadnych specjalnych wspomnień świętych, lecz kontemplujemy tajemnicę obecności Boga w zwykłych sprawach i powołaniu do świętości w codzienności.
Kościół zachęca wiernych, aby tę niedzielę przeżywać w duchu wdzięczności i ufności, pielęgnując relację z Bogiem poprzez modlitwę, sakramenty oraz służbę bliźnim. To także czas refleksji nad tym, jak nasze życie może stać się żyzną glebą, gotową przynosić owoce miłości, sprawiedliwości i pokoju. Niedziele zwykłe przypominają, że świętość rodzi się nie tylko w wyjątkowych momentach, lecz przede wszystkim poprzez wierność w obowiązkach i otwartość na Boże prowadzenie każdego dnia.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Deszcz sprawia, że ziemia wydaje plon » — Is 55, 10-11
Tak mówi Pan:
« Jak deszcz i śnieg, które spadają z nieba,
i nie wracają tam, zanim nie nawodnią ziemi,
nim jej nie użyźnią i nie sprawią, że wyda plon,
dając siewcy ziarno,
i chleb temu, kto musi jeść;
tak samo jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust,
nie wróci do mnie bezowocnie,
zanim nie spełni mojej woli,
i nie wykona swego posłannictwa.»
– Oto słowo Boże.
Ps 64 (65), 10abcd, 10e-11, 12-13, 14
Nawiedzasz ziemię i obdarzasz ją obficie,
napełniasz ją bogactwem;
strumienie Boże są pełne wody,
przygotowujesz zboże.
Tak przygotowujesz ziemię,
polewasz jej bruzdy;
wyrównujesz jej skiby, rozmiękczasz ją deszczami,
błogosławisz jej zasiewom.
Wieńczysz rok swoimi dobrami,
na Twoich ścieżkach panuje obfitość.
Na stepach zielenią się pastwiska,
a pagórki przepasują się radością.
Łąki się stroją trzodami
i doliny okrywają się zbożem;
wszystko się cieszy i śpiewa!
« Stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia się synów Bożych » — Rm 8, 18-23
Bracia,
uważam, że cierpienia obecnego czasu
nie są warte przyszłej chwały,
która ma się w nas objawić.
Stworzenie bowiem z upragnieniem oczekuje
objawienia się synów Bożych.
Stworzenie zostało poddane marności
nie z własnej woli,
ale przez Tego, który je poddał.
Mimo to zachowało nadzieję,
że również ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia
aan wolność i chwałę dzieci Bożych.
Wiemy przecież,
iż całe stworzenie aż dotąd jęczy
i znosi bóle rodzenia.
I nie tylko ono,
ale i my sami, którzy już mamy pierwsze dary Ducha,
jiż sami w sobie wzdychamy,
oczekując przybrania za synów,
odkupienia naszego ciała.
– Oto słowo Boże.
« Siewca wyszedł siać » — Mt 13, 1-23
Tego dnia Jezus wyszedł z domu
i usiadł nad jeziorem.
Zebrały się wokół Niego tak wielkie tłumy,
że wsiadł do łodzi i usiadł,
a cały tłum stał na brzegu.
I mówił im wiele w przypowieściach:
« Oto siewca wyszedł siać.
A gdy siał,
nasienia niektóre padły na drogę,
i przyleciały ptaki i zjadły je wszystkie.
Inne padły na grunt skalisty,
tam, gdzie nie miały wiele ziemi;
i rychło wzeszły,
bo ziemia nie była głęboka.
A gdy wzeszło słońce, przypaliły się,
i nie mając korzenia, uschły.
Inne padły między ciernie,
a ciernie wyrosły i zagłuszyły je.
Inne wreszcie padły na ziemię żyzną
i wydały plon:
jedno stokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.
Kto ma uszy, niechaj słucha!»
Uczniowie podeszli do Jezusa i zapytali Go:
« Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach? »
On im odpowiedział:
« Wam dano poznać
tajemnice królestwa niebieskiego,
ale tamtym nie dano.
Bo temu, kto ma, będzie dodane
i nadmiar mieć będzie;
temu zaś, kto nie ma,
odbierze się nawet to, co ma.
Dlatego mówię do nich w przypowieściach,
bo patrząc, nie widzą,
i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją.
Tak spełnia się na nich proroctwo Izajasza:
Będziecie stale słuchać, a nie zrozumiecie.
Będziecie nieustannie patrzeć, a nie zobaczycie.
Bo stwardniało serce tego ludu:
ostrożni ich uszy,
zamknęli oczy swoje,
by oczami nie widzieli,
iuszami nie słyszeli,
sercem nie rozumieli,
i nie nawrócili się,
a Ja ich uzdrowię.
Ale wy – szczęśliwe wasze oczy, że widzą,
i uszy wasze, że słyszą!
Zaprawdę, powiadam wam:
wielu proroków i sprawiedliwych
pragnęło zobaczyć, na co wy patrzycie,
ale nie zobaczyli;
i usłyszeć to, co wy słyszycie,
ale nie usłyszeli.
Posłuchajcie więc, co znaczy przypowieść o siewcy.
Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie,
przychodzi Zły
i porywa to, co zostało zasiane w jego sercu:
to jest ten, który został posiany na drodze.
Posiany na gruncie skalistym to ten, kto słucha słowa
i natychmiast z radością je przyjmuje;
lecz nie ma w sobie korzenia,
jest niestały:
gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa,
natychmiast się załamuje.
Posiany między ciernie to ten, kto słucha słowa;
ale troski tego świata i ułuda bogactwa
głuszą słowo,
i zostaje bez owocu.
Posiany na ziemię żyzną to ten, kto słucha słowa
i rozumie je:
ia tak wydaje plon:
jedno stokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.»
– Oto słowo Pańskie.
LUB KRÓTSZA WERSJA
« Siewca wyszedł siać » — Mt 13, 1-9
Tego dnia Jezus wyszedł z domu,
i usiadł nad jeziorem.
Zebrały się wokół Niego tak wielkie tłumy,
że wsiadł do łodzi i usiadł,
a cały tłum stał na brzegu.
I mówił im wiele w przypowieściach:
« Oto siewca wyszedł siać.
A gdy siał,
nasienia niektóre padły na drogę,
i przyleciały ptaki i zjadły je wszystkie.
Inne padły na grunt skalisty,
tam, gdzie nie miały wiele ziemi;
i rychło wzeszły,
bo ziemia nie była głęboka.
A gdy wzeszło słońce, przypaliły się,
i nie mając korzenia, uschły.
Inne padły między ciernie,
a ciernie wyrosły i zagłuszyły je.
Inne wreszcie padły na ziemię żyzną
i wydały plon:
jedno stokrotny, inne sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.
Kto ma uszy, niechaj słucha!»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org