Święty dnia · 14 sierpnia
Święty Maksymilian Maria Kolbe
Wspomnieniepiątek, 19. tydzień zwykły
Kolor liturgiczny : Czerwony
Święty Maksymilian Maria Kolbe był polskim kapłanem franciszkaninem, którego życie i działalność przypadły na burzliwy okres XX wieku. Urodził się pod koniec XIX wieku i od młodości wykazywał się wyjątkową gorliwością religijną oraz zamiłowaniem do Maryi, którą uznał za swoją szczególną patronkę. Święty Maksymilian był założycielem Rycerstwa Niepokalanej – ruchu apostolskiego, którego celem było szerzenie czci Matki Bożej oraz zaangażowanie się w nowoczesną ewangelizację przez prasę i nowoczesne środki komunikacji. Prowadził także działalność misyjną w Japonii.
Jego życie naznaczone zostało heroicznym świadectwem wiary podczas II wojny światowej. Został aresztowany przez Niemców za działalność patriotyczną i trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Tam, w sierpniu 1941 roku, dobrowolnie oddał swoje życie za współwięźnia, który miał zostać skazany na śmierć głodową. Maksymilian Kolbe jest czczony jako męczennik miłości, a jego ofiara stała się symbolem chrześcijańskiej miłości bliźniego i bezinteresownej ofiary. Kanonizowany został przez św. Jana Pawła II.
Wspomnienie św. Maksymiliana Kolbego obchodzone jest w Kościele katolickim jako przykład poświęcenia, odwagi i bezgranicznej miłości wynikającej z wiary. Jego życie inspiruje do niesienia pomocy potrzebującym i odważnego świadczenia o Chrystusie w najtrudniejszych okolicznościach.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Twoje piękno było doskonałe dzięki mojej wspaniałości, którą cię przyodziałem. Lecz ty się prostytuowałaś » — Ez 16, 1-15.60.63
Słowo Pana zostało skierowane do mnie:
« Synu człowieczy, ukaż Jerozolimie jej obrzydliwości.
Powiesz: Tak mówi Pan Bóg do Jerozolimy:
Z pochodzenia i z urodzenia
jesteś z ziemi Kanaan.
Twój ojciec był Amorytą,
a twoja matka Chetytką.
Gdy się urodziłaś, w dniu twoich narodzin,
nie odcięto ci pępowiny,
nie obmyto cię w wodzie, by cię oczyścić,
nie natarte cię solą, ani nie zawinięto w pieluszki.
Nikt nie spojrzał na ciebie z litością,
nikt nie zatroszczył się o ciebie ze współczucia.
Zostałaś wyrzucona na otwarte pole, w odrazie,
w dniu twoich narodzin.
Przechodziłem obok ciebie,
ujrzałem cię wijącą się we krwi.
Gdy byłaś w swej krwi, powiedziałem ci:
„Chcę, abyś żyła!”
Sprawiłem, że rosłaś jak polna trawa.
Wzrosłaś, dorosłaś,
stałaś się kobietą,
twoje piersi się ukształtowały,
włosy wyrosły.
Lecz byłaś całkiem naga.
Przechodziłem obok ciebie,
ujrzałem cię: osiągnęłaś wiek do miłości.
Rozpostarłem na ciebie rąbek mej szaty
i okryłem twoją nagość.
Związałem się z tobą przysięgą,
zawarłem z tobą przymierze
– wyrocznia Pana Boga –
i stałaś się moja.
Obmyłem cię wodą,
oczyściłem cię z twojej krwi,
pomazałem cię oliwą.
Przyodziałem cię w barwne szaty,
obuwałem cię w drogocenną skórę,
dałem ci lniany pas,
otuliłem cię jedwabiem.
Przyozdobiłem cię klejnotami:
bransolety na twoje ręce,
naszyjnik na szyję,
pierścień do nosa,
kolczyki na uszy,
a na głowę wspaniałą koronę.
Byłaś przyozdobiona złotem i srebrem,
ubrana w cenny len, jedwab i barwne szaty.
Mąka wyborowa, miód i oliwa
były twoim pokarmem.
Stawałaś się coraz piękniejsza
i godna królowania.
Twoja sława rozchodziła się wśród narodów,
z powodu twej piękności,
bo była ona doskonała,
dzięki mojej wspaniałości, którą cię przyodziałem
– wyrocznia Pana Boga.
Lecz zaufałaś swemu pięknu,
prostytuowałaś się, korzystając ze swej sławy,
rozdawałaś swe wdzięki każdemu, kto przechodził:
byłaś dla każdego.
które zawarłem z tobą w dniach twej młodości,
i ustanowię dla ciebie wieczne przymierze.
Wtedy sobie przypomnisz, okryjesz się wstydem.
W twojej hańbie, nie ośmielisz się otworzyć ust,
gdy ci przebaczę wszystko, co uczyniłaś
– wyrocznia Pana Boga. »
– Oto słowo Boże.
ALBO KRÓTSZE CZYTANIE
« Przypomnisz sobie moje przymierze z tobą i okryjesz się wstydem » — Ez 16, 59-63
Tak mówi Pan Bóg:
Postąpię z tobą tak, jak ty postąpiłaś,
ty, która wzgardziłaś przysięgą i zerwałaś przymierze.
Jednakże Ja wspomnę na moje przymierze,
które zawarłem z tobą w dniach twej młodości,
i ustanowię dla ciebie wieczne przymierze.
Przypomnisz sobie swoje postępowanie,
i będziesz okryta hańbą,
gdy zbierzesz swoje siostry, starsze i młodsze,
– to znaczy Sodomę i Samarię –
i dam ci je za córki,
nie z powodu twojego przymierza.
Ja odnowię moje przymierze z tobą.
Wtedy poznasz, że Ja jestem Panem.
Wtedy przypomnisz sobie, okryjesz się wstydem.
W swoim poniżeniu nie odważysz się otworzyć ust,
gdy ci przebaczę wszystko, co uczyniłaś
– wyrocznia Pana Boga. »
– Oto słowo Boże.
Is 12, 2, 4bcde-5a, 5bc-6
Oto Bóg, który mnie zbawia:
ufam, nie lękam się już.
Pan jest moją mocą i pieśnią;
on jest moim zbawieniem.
Dziękujcie Panu, wzywajcie Jego imienia,
głoście Jego dzieła wśród narodów!
Mówcie: « Wywyższone jest Jego Imię! »
Grajcie Panu!
Okazał swoją wspaniałość, niech cała ziemia to wie.
Wykrzykujcie i radujcie się, mieszkańcy Syjonu,
bo wielki jest pośród ciebie
Święty Izraela!
« To z powodu zatwardziałości waszego serca Mojżesz pozwolił wam oddalić żony. Lecz od początku tak nie było » — Mt 19, 3-12
W owym czasie
do Jezusa przystąpili faryzeusze, chcąc Go wystawić na próbę;
i zapytali Go:
« Czy wolno mężczyźnie oddalić swoją żonę
z jakiegokolwiek powodu? »
On odpowiedział:
« Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich mężczyzną i kobietą?
i powiedział:
„Dlatego opuści człowiek ojca i matkę,
złączy się ze swoją żoną,
a dwoje będą jednym ciałem.”
A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.
Co więc Bóg złączył,
niech człowiek nie rozdziela! »
Faryzeusze Mu odparli:
« Czemu więc Mojżesz nakazał wręczyć list rozwodowy i oddalić ją? »
Jezus im odpowiedział:
« To z powodu zatwardziałości waszego serca
Mojżesz pozwolił wam oddalać wasze żony.
Lecz od początku tak nie było.
A ja wam mówię:
jeśli ktoś oddala swoją żonę
– poza przypadkiem nieprawego związku –
i poślubi inną,
cudzołoży. »
Jego uczniowie powiedzieli Mu:
« Jeśli taka jest sytuacja człowieka
wobec swojej żony,
lepiej się nie żenić. »
On im odpowiedział:
« Nie wszyscy pojmują to słowo,
ale tylko ci, którym jest to dane.
Są bowiem ludzie, którzy nie mogą się ożenić,
bo urodzili się niezdolni do małżeństwa;
są tacy, którym ludzie odebrali tę możliwość;
są też tacy, którzy ze względu na królestwo niebieskie
zdecydowali się nie żenić.
Kto może pojąć, niech pojmuje! »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org