14 stycznia
Czwartek, 1. tydzień zwykły
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dzień dzisiejszy, określany w liturgii jako "dzień ferialny" (z łac. feria), nie jest świętem żadnego konkretnego świętego ani uroczystością, ale tzw. dniem powszednim. W okresie zwykłym, który następuje po Bożym Narodzeniu i Epifanii, Kościół nie wspomina w poszczególne dni konkretnych postaci, lecz koncentruje się na codziennej drodze wiary. Właśnie takie "dni ferialne" mają szczególne znaczenie: przypominają o wartościach prostego, codziennego podążania za Chrystusem. Liturgia słowa proponuje wtedy czytania ukazujące życie pierwotnego Kościoła oraz nauczanie Jezusa, skłaniając do refleksji nad własną duchowością i praktyką wiary w codzienności. Zielony kolor szat liturgicznych jest symbolem nadziei i wzrostu duchowego, zapraszając do tego, aby nawet w szarości dnia powszedniego szukać okazji do zbliżania się do Boga.
Dni ferialne pomagają wiernym odkrywać świętość w codzienności oraz kształtować wytrwałość i ufność w Bożą obecność w każdym momencie życia. To nie tylko czas "przejściowy" między większymi świętami, ale przestrzeń pogłębiania wiary, modlitwy i pracy nad sobą, do czego Kościół zachęca podczas "dnia ferialnego".
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 1. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 14 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 3, 7-14
Bracia,
jak mówi Duch Święty w psalmie:
Dziś, jeśli usłyszycie Jego głos,
nie zatwardzajcie waszych serc
jak w czasie buntu,
jak w dniu próby na pustyni,
gdy wasi ojcowie wystawiali Mnie na próbę i występowali przeciw Mnie.
Widzieli Moje dzieła przez czterdzieści lat;
tak, rozgniewałem się na to pokolenie
i powiedziałem: Zawsze są zabłąkani w sercu,
nie poznali Moich dróg.
w gniewie przysiągłem:
Nie wejdą do Mojego odpoczynku!
Bracia, uważajcie, aby nikt z was nie miał złego serca
oddzielonego od Boga żywego przez brak wiary.
Przeciwnie, zachęcajcie się nawzajem każdego dnia,
dopóki rozbrzmiewa „dzisiaj” z tego psalmu,
by nikt z was nie stwardniał
przez zwiedzenie grzechem.
Bo staliśmy się towarzyszami Chrystusa,
jośli tylko do końca zachowamy niezachwiane
nasze pierwotne zaufanie.
– Oto słowo Boże.
Psalm94 (95), 6-7abc, 7d-9, 10-11
Przyjdźcie, padnijmy na twarz, oddajmy pokłon,
adorujmy Pana, który nas stworzył.
Tak, On jest naszym Bogiem;
jesteśmy ludem Jego pastwiska,
trzodą, którą prowadzi Jego ręka.
Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie,
„Nie zatwardzajcie serc waszych jak na pustyni,
jak w dniu pokusy i próby,
gdzie wasi ojcowie Mnie kusili i wystawiali na próbę,
a przecież widzieli Moje dzieła.
„Czterdzieści lat to pokolenie Mnie zawiodło,
i powiedziałem: Ten lud sercem błądzi,
nie poznali Moich dróg.
W gniewie przysiągłem:
Nigdy nie wejdą do Mojego odpoczynku.”
EwangeliaMc 1, 40-45
W owym czasie
przyszedł do Jezusa trędowaty;
upadł na kolana, błagał Go i powiedział:
„Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić.”
Poruszony litością, Jezus wyciągnął rękę,
dotknął go i rzekł:
„Chcę, bądź oczyszczony.”
Natychmiast trąd go opuścił
i został oczyszczony.
Jezus stanowczo go odprawił natychmiast,
przykazując mu:
„Uważaj, nikomu nic nie mów,
lecz idź, pokaż się kapłanowi
i złóż za swe oczyszczenie
to, co Mojżesz nakazał w Prawie:
będzie to świadectwem dla nich.”
Gdy odszedł,
ten człowiek zaczął rozgłaszać i rozpowiadać wieść,
tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta,
lecz przebywał na odludziu, w miejscach pustynnych.
A ludzie i tak przychodzili do Niego zewsząd.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org