15 stycznia
Piątek, 1. tydzień zwykły
Francja : Św. Remigiusz, biskup
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dziś w kalendarzu liturgicznym przypada dzień ferialny, czyli tzw. dzień powszedni okresu zwykłego. W tym czasie nie wspominamy żadnego konkretnego świętego ani nie obchodzimy specjalnego święta, lecz kierujemy naszą uwagę na codzienne życie chrześcijańskie i rozwijanie wiary poprzez uczestnictwo w Eucharystii oraz modlitwę. Okres zwykły w Kościele katolickim jest czasem, gdy staramy się wzrastać duchowo w codzienności, pogłębiać swoją relację z Bogiem i naśladować Chrystusa w naszych obowiązkach oraz relacjach z bliźnimi. Liturgia Słowa w dni powszednie daje wiernym sposobność do systematycznego słuchania całego bogactwa Pisma Świętego oraz prowadzi nas przez wydarzenia z życia Jezusa i historii zbawienia. Kościół zachęca, by nawet w zwykłych dniach odkrywać obecność Boga i rozwijać cnoty chrześcijańskie takie jak miłość, cierpliwość czy pokora. Zielony kolor szat liturgicznych symbolizuje nadzieję oraz życie, podkreślając sens wzrostu w wierze. Pomimo braku wyjątkowego wspomnienia czy święta, wartości tego okresu są podstawą życia chrześcijańskiego i duchowego wzrostu każdego wierzącego.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 1. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Francja — Św. Remigiusz, biskup
Teksty liturgiczne z dnia 15 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 4, 1-5.11
Bracia,
obawiajmy się,
dopóki pozostaje obietnica wejścia do odpoczynku Bożego,
obawiajmy się, aby ktoś z was
nie okazał się, w pewnym sensie, spóźniony.
Rzeczywiście, myśmy otrzymali Dobrą Nowinę, jak i tamci;
jednak usłyszane słowo nic im nie pomogło,
ponieważ nie było przyjęte z wiarą przez tych, którzy je usłyszeli.
Lecz my, którzy uwierzyliśmy,
wchodzimy do odpoczynku, o którym powiedziano:
W zagniewaniu przysiągłem:
Nie wejdą do mego odpoczynku!
Przecież dzieło Boże było dokonane
od założenia świata,
jak Pismo mówi o siódmym dniu:
I Bóg odpoczął dnia siódmego
od wszelkiego swego dzieła.
A w psalmie ponownie:
Nie wejdą do mego odpoczynku!
Pośpieszmy się więc wejść do tego odpoczynku,
aby nikt nie upadł,
idąc śladem tych, którzy odmówili wiary.
– Oto Słowo Boże.
Psalm77 (78), 3.4cd, 6ab.7bc, 8
Słyszeliśmy i znamy
to, co opowiadali nam nasi ojcowie;
czyny chwały Pana,
jego potęgę i cuda, których dokonał.
Aby następne pokolenie je znało,
i ich przyszłe potomstwo,
by nie zapominali dzieł Pana,
ale strzegli Jego przykazań.
Aby nie byli jak ich ojcowie,
pokoleniem krnąbrnym i zbuntowanym,
pokoleniem o niestałych sercach
i duchu niewiernym Bogu.
EwangeliaMc 2, 1-12
Kilka dni po uzdrowieniu trędowatego
Jezus wrócił do Kafarnaum,
i usłyszano, że jest w domu.
Tak wielu się tam zgromadziło,
że nie było już miejsca, nawet przed drzwiami,
a On głosił im Słowo.
Przychodzą ludzie, przynosząc do Niego paralityka,
niosło go czterech.
Ponieważ z powodu tłumu nie mogli się do Niego dostać,
odkryli dach nad Nim,
zrobili otwór
i spuścili nosze, na których leżał paralityk.
Widząc ich wiarę,
Jezus powiedział do paralityka:
« Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy. »
A siedzieli tam niektórzy uczeni w Piśmie,
którzy myśleli w sercach swoich:
« Czemu On tak mówi?
On bluźni!
Któż może odpuszczać grzechy,
jeśli nie sam Bóg? »
Jezus zaraz poznał w duchu,
jo czym myślą,
i rzekł do nich:
« Czemu takie myśli nurtują w waszych sercach?
Co jest łatwiej powiedzieć paralitykowi:
‘Odpuszczone są twoje grzechy’,
czy też powiedzieć:
‘Wstań, weź swoje łoże i chodź’?
A więc, abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy
ma władzę odpuszczać grzechy na ziemi…
– Jezus powiedział do paralityka –
mówię ci: Wstań,
weź swoje łoże i idź do domu.»
On wstał, natychmiast wziął swoje łoże
i wyszedł wobec wszystkich.
Wszyscy byli zdumieni
i wielbili Boga, mówiąc:
«Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org