16 grudnia
Środa, 3. tydzień Adwentu
Dziś Kościół obchodzi tak zwany dzień ferialny Adwentu, czyli dzień powszedni okresu przygotowania do Bożego Narodzenia. W liturgii Adwentu dni ferialne, zwłaszcza od 17 do 24 grudnia, nabierają szczególnej wagi, gdyż są bezpośrednim czasem oczekiwania na narodziny Chrystusa. W tym okresie nie wspomina się żadnego konkretnego świętego, a cała uwaga skupia się na zadumie, pokucie i modlitwie o nadejście Zbawiciela. Liturgia tych dni zachęca wiernych do wyciszenia, refleksji nad swoim życiem i duchowego przygotowania serca na spotkanie z Jezusem.
Kościół ustanowił dni ferialne, aby podkreślić wagę codziennej, wiernej modlitwy oraz przygotowania do najważniejszych wydarzeń liturgicznych. W Adwencie wyraźnie obecny jest motyw światła i czuwania – symbole te mają przypominać, że chrześcijanin ma być gotowy na przyjście Pana, zarówno to historyczne w Betlejem, jak i to ostateczne na końcu czasów. Liturgia staje się w tym okresie bardziej powściągliwa; nie odmawia się hymnu Chwała na wysokości Bogu, a dekoracje ołtarza i świątyni ogranicza się, co podkreśla pokutny charakter Adwentu.
Znaczenie dnia ferialnego polega również na możliwości głębszego przeżywania Ewangelii dnia oraz modlitw własnych, dzięki czemu wierni mogą w swoim rytmie przygotowywać się na przyjęcie Chrystusa w tajemnicy Bożego Narodzenia.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Środa, 3. tydzień Adwentu (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieIs 45, 6b-8.18.21b-25
« Ja jestem Panem, i nie ma innego:
Ja tworzę światłość i stwarzam ciemność,
ja czynię pokój i stwarzam niedolę.
To Ja, Pan, czynię to wszystko.
Niebiosa, spuśćcie rosę z góry,
a z obłoków niech spłynie sprawiedliwość;
niech ziemia się otworzy, niech zbawczo wyda owoc,
a razem z nim niech wzrośnie sprawiedliwość.
Ja, Pan, to stwarzam. »
Tak mówi Pan, Stwórca nieba,
On, Bóg, który uczynił ziemię i ją ukształtował,
On, który ją utwierdził,
który ją stworzył nie jako pustkowie,
ale ją uczynił, by była zamieszkana:
« Ja jestem Panem:
nie ma innego!
Czyż to nie Ja jestem Panem?
Poza Mną nie ma Boga;
nie ma innego Boga sprawiedliwego i Zbawcy,
oprócz Mnie!
Zwróćcie się do Mnie, a będziecie zbawieni,
wszyscy krańce ziemi!
Tak, Ja jestem Bogiem, nie ma innego!
Przysięgam na siebie samego!
Z moich ust wychodzi sprawiedliwość,
słowo nieodwołalne.
Przede Mną zegnie się każde kolano,
każdy język na Mnie przysięgać będzie:
Tylko u Pana – powiedzą o Mnie –
jest sprawiedliwość i moc!»
Do Niego przyjdą zawstydzeni
wszyscy, którzy pałali przeciw Niemu gniewem.
W Panu uzyska sprawiedliwość i chwałę
całe potomstwo Izraela.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 84 (85), 9ab.10, 11-12, 13-14
Będę słuchał: co mówi Pan Bóg?
On ogłasza pokój swojemu ludowi i swoim wiernym.
Bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy się Go boją,
a chwała zamieszka w naszej ziemi.
Miłość i wierność się spotkają,
sprawiedliwość i pokój ucałują się;
wierność wyrośnie z ziemi,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.
Pan ześle dobrodziejstwa,
a nasza ziemia wyda swój plon.
Sprawiedliwość pójdzie przed Nim,
a Jego kroki wskażą drogę.
EwangeliaLc 7, 18b-23
W owym czasie
Jan Chrzciciel przywołał dwóch ze swoich uczniów
i wysłał ich do Pana z pytaniem:
« Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść,
czy też mamy oczekiwać innego?»
Gdy przyszli do Jezusa, powiedzieli:
« Jan Chrzciciel posłał nas do Ciebie z pytaniem:
Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść,
czy też mamy oczekiwać innego?»
W tej właśnie chwili
Jezus uzdrowił wielu z chorób,
z dolegliwości i złych duchów ich trapiących,
a wielu niewidomym przywrócił wzrok.
Wtedy odpowiedział wysłanym:
« Idźcie donieście Janowi to, co widzieliście i słyszeliście:
niewidomi odzyskują wzrok,
chromi chodzą,
trędowaci zostają oczyszczeni,
głusi słyszą,
umarli zmartwychwstają,
a ubogim głoszona jest Dobra Nowina.
Szczęśliwy ten, kto nie zwątpi z mego powodu! »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org