17 grudnia
Dzień ferii adwentowych
Dnia 17 grudnia przypada zwykły dzień Adwentu, zwany w tradycji liturgicznej okresem ferii adwentowych. To czas szczególny, gdy Kościół nie wspomina żadnego konkretnego świętego, ale rozważa w liturgii tajemnicę oczekiwania na przyjście Chrystusa. Liturgia tego okresu kieruje uwagę wiernych na przygotowanie serca na spotkanie z Panem poprzez modlitwę, pokutę i nadzieję. W tym czasie od 17 do 24 grudnia w liturgii odmawia się tzw. wielkie antyfony „O”, które podkreślają pragnienie Izraela i całej ludzkości na Zbawiciela.
Adwentowe ferie stanowią czas skupienia i zadumy, w którym Kościół zachęca do uważnego słuchania słowa Bożego i pogłębiania osobistej relacji z Bogiem. To także moment, w którym liturgia bogatsza jest w teksty prorocze zapowiadające narodziny Mesjasza. Okres ten pomaga wiernym w wyciszeniu i prowadzi ich ku radosnemu przeżyciu Bożego Narodzenia. Mocny akcent liturgiczny położony jest na pokorę i otwartość na Bożą łaskę, potrzebne do pełnego przyjęcia Chrystusa w swoim życiu.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Dzień ferii adwentowych (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieGn 49, 1-2.8-10
W owym czasie
Jakub zwołał swoich synów i rzekł:
„Zbierzcie się! Chcę wam odsłonić
to, co was spotka w dniach ostatecznych.
Zgromadźcie się, posłuchajcie, synowie Jakuba,
posłuchajcie Izraela, waszego ojca.
Judo, tobie twoi bracia oddadzą pokłon,
twoja ręka położy się na karku twoich wrogów,
a synowie twego ojca będą przed tobą padać na twarz.
Juda jest młodym lwem.
Synu mój, wracasz z łupu.
Legł jak lew, utulił się jak lwica;
kto go ośmieli się zbudzić?
Berło nie oddali się od Judy,
ani laska władcy spośród jego potomków,
aż przyjdzie Ten, do którego należy władza,
i któremu narody będą posłuszne.”
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 71 (72), 1-2, 3-4, 7-8, 17
Boże, przekaż królowi Twoją władzę,
i sprawiedliwość swoją synowi królewskiemu.
Niech Twój lud sądzi sprawiedliwie,
i ubogim niech odda słuszność!
Góry niech przyniosą ludowi pokój,
a pagórki sprawiedliwość!
Niech ubogim ludu odda słuszność,
niech ocali biednych, a ciemiężyciela złamie!
W jego dniach zakwitnie sprawiedliwość,
wielki pokój, póki księżyc świeci!
Niech panuje od morza do morza,
i od Rzeki aż po krańce ziemi!
Niech jego imię trwa na wieki,
jak długo świeci słońce niech będzie sławione!
Niech przez niego będą błogosławione wszystkie ludy ziemi,
niech wszystkie narody głoszą jego szczęście!
EwangeliaMt 1, 1-17
Rodowód Jezusa Chrystusa,
syna Dawida, syna Abrahama.
Abraham był ojcem Izaaka,
Izaak ojcem Jakuba,
Jakub ojcem Judy i jego braci,
Juda ze związku z Tamar był ojcem Faresa i Zary,
Fares ojcem Ezrona,
Ezron ojcem Arama,
Aram ojcem Aminadaba,
Aminadab ojcem Naassona,
Naasson ojcem Salmona,
Salmon ze związku z Rachab był ojcem Booza,
Booz ze związku z Rut był ojcem Obeda,
Obed ojcem Jessego,
Jesse ojcem króla Dawida.
Dawid ze związku z żoną Uriasza był ojcem Salomona,
Salomon ojcem Roboama,
Roboam ojcem Abiasza,
Abiasz ojcem Asy,
Asa ojcem Jozafata,
Jozafat ojcem Jorama,
Joram ojcem Ozjasza,
Ozjasz ojcem Joatama,
Joatam ojcem Achaza,
Achaz ojcem Ezechiasza,
Ezechiasz ojcem Manassesa,
Manasses ojcem Amosa,
Amos ojcem Jozjasza,
Jozjasz ojcem Jechoniasza i jego braci
w czasie przesiedlenia do Babilonu.
Po przesiedleniu do Babilonu
Jechoniasz ojcem Salatiela,
Salatiel ojcem Zorobabela,
Zorobabel ojcem Abiuda,
Abiud ojcem Eliakima,
Eliakim ojcem Azora,
Azor ojcem Sadoka,
Sadok ojcem Akima,
Akim ojcem Eliuda,
Eliud ojcem Eleazara,
Eleazar ojcem Mattana,
Mattan ojcem Jakuba,
Jakub ojcem Józefa, męża Maryi,
z której narodził się Jezus,
zwany Chrystusem.
Tak więc liczba pokoleń wynosi:
od Abrahama do Dawida czternaście pokoleń;
od Dawida do przesiedlenia do Babilonu czternaście pokoleń;
od przesiedlenia do Babilonu do Chrystusa czternaście pokoleń.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org