18 grudnia
Feria adwentowa
Dzień 18 grudnia w liturgii Kościoła nie jest związany z obchodem żadnego konkretnego świętego ani uroczystości, lecz określany jest mianem 'ferii'. W Adwencie, zwłaszcza w ostatnich dniach tego okresu, liturgia dnia nabiera jednak szczególnego wyrazu, skupiając się na bezpośrednim przygotowaniu do narodzin Jezusa Chrystusa. Teksty mszalne i czytania w tym czasie zapraszają wiernych do pogłębionej refleksji nad obietnicami mesjańskimi, które znajdują spełnienie w przyjściu Zbawiciela. Tradycja tych dni, zwłaszcza poprzez tzw. Wielkie Antyfony 'O', zachęca do oczekiwania pełnego nadziei, modlitwy i osobistego przygotowania serca na przyjęcie Chrystusa.
Obchód 'ferii' w Adwencie, a zwłaszcza 18 grudnia, przypomina wiernym o znaczeniu codziennej, wytrwałej modlitwy i czuwania. Kościół podkreśla wtedy wagę wyciszenia, skupienia i spojrzenia na własne życie w świetle Bożego Słowa. Celebracja dni ferialnych stanowi cenną okazję do zatrzymania się w codziennym biegu, co jest szczególnie potrzebne w duchowo intensywnym okresie Adwentu. Chociaż dzień ten nie jest poświęcony żadnej wybranej osobie, wpisuje się on głęboko w dynamikę zbawczego oczekiwania całego Kościoła.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Feria adwentowa (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieJr 23, 5-8
Oto nadchodzą dni – wyrocznia Pana –
gdzie wzbudzę Dawidowi Sprawiedliwego Potomka:
on będzie panował jako prawdziwy król, postępował roztropnie,
w kraju wprowadzi prawo i sprawiedliwość.
W tych dniach Juda będzie ocalony,
a Izrael zamieszka bezpiecznie.
A takie imię Mu nadadzą:
« Pan-naszą-sprawiedliwością. »
Dlatego oto nadchodzą dni
– wyrocznia Pana –
gdzie przy składaniu przysięgi nie będzie się już mówić:
« Na życie Pana,
który wyprowadził synów Izraela
z ziemi egipskiej »,
lecz:
« Na życie Pana,
który wyprowadził lud domu Izraela
z ziemi północnej
i ze wszystkich krajów, do których ich wygnał. »
Bo będą mieszkać na swojej ziemi.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 71 (72), 1-2, 12-13, 18-19
Boże, przekaż królowi swoje prawa,
synowi królewskiemu swoją sprawiedliwość.
Niech Twoim ludem rządzi sprawiedliwie,
niech ubogim wymierza słuszność!
On ocali wołającego biedaka
i ubogiego, który nie ma pomocy.
Będzie miał litość nad słabym i biednym,
i życie biednych ocali.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
On sam czyni cuda!
Niech będzie błogosławione na wieki Jego chwalebne Imię,
cała ziemia niech będzie pełna Jego chwały! Amen! Amen!
EwangeliaMt 1, 18-24
Oto jak z narodzinami Jezusa Chrystusa było:
Maryja, Jego Matka,
była poślubiona Józefowi;
zanim zamieszkali razem,
okazało się, że jest brzemienna
za sprawą Ducha Świętego.
Józef, jej mąż,
człowiek sprawiedliwy,
nie chcąc narazić Jej na zniesławienie,
postanowił oddalić Ją potajemnie.
Gdy tak rozważał,
otóż Anioł Pański
ukazał mu się we śnie i rzekł:
« Józefie, synu Dawida,
nie bój się przyjąć do siebie Maryi, twej małżonki,
bo z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło;
porodzi Syna,
i nadasz Mu imię Jezus
(to znaczy: Pan zbawia),
gdyż On zbawi swój lud od jego grzechów. »
A stało się to wszystko,
aby się wypełniło
słowo Pańskie powiedziane przez proroka:
Oto Dziewica pocznie
i porodzi Syna,
i nadadzą Mu imię Emmanuel,
co się tłumaczy: « Bóg-z-nami. »
Kiedy Józef się obudził,
u czynił tak, jak mu polecił anioł Pański:
przyjął swą małżonkę do siebie.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org