Dzień powszedni Adwentu

W tych dniach
    był pewien człowiek z Sorea, z rodu Dana, imieniem Manoach.
Jego żona była niepłodna i nie miała dzieci.
    Anioł Pana ukazał się tej kobiecie i rzekł do niej:
„Jesteś niepłodna i nie miałaś dziecka.
        Lecz poczniesz i urodzisz syna.
Od tej chwili uważaj:
nie pij wina ani mocnych napojów,
i nie jedz niczego nieczystego,
    bo poczniesz i urodzisz syna.
Brzytwa nie dotknie jego głowy,
gdyż od łona matki będzie poświęcony Bogu.
On zacznie wybawiać Izraela
z rąk Filistynów”.
    Kobieta poszła i powiedziała swemu mężowi:
„Człowiek Boży przyszedł do mnie;
jego wygląd był jak anioła Bożego,
tak był pełen majestatu.
Nie pytałam go, skąd pochodzi,
a on nie wyjawił mi swego imienia.
    Lecz powiedział do mnie:
‘Poczniesz i urodzisz syna.
Od tej pory nie pij wina ani mocnych napojów,
i nie jedz niczego nieczystego,
gdyż to dziecko będzie poświęcone Bogu od łona matki
aż do dnia swojej śmierci!’”
    Kobieta urodziła syna i nadała mu imię Samson.
Chłopiec rósł, Pan mu błogosławił,
    a Duch Pana zaczął nim kierować.

            – Oto słowo Boże.

W Tobie, Panie, mam schronienie:
niech nigdy nie doznam zawodu.
W swej sprawiedliwości wyzwól mnie, wybaw,
skłoń ku mnie swe ucho i ocal mnie.

Bądź dla mnie skałą schronienia,
stale dostępną;
ty postanowiłeś mnie ocalić:
twierdzą moją i opoką jesteś Ty!

Panie, mój Boże, Ty jesteś moją nadzieją,
to Tyś moją podporą od łona matki,
wybrałeś mnie już w łonie mej matki;
zawsze będziesz moją pieśnią chwały!

Będę wspominał czyny Pana,
przypominając, że tylko Twoja sprawiedliwość jest rzeczywista.
Boże mój, uczyłeś mnie od młodości,
po dziś dzień głoszę Twoje cuda.

Za czasów Heroda Wielkiego, króla Judei,
był kapłan z oddziału Abiasza, imieniem Zachariasz.
Jego żona także była z rodu Aarona;
nazywała się Elżbieta.
    Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga:
przestrzegali wszystkich przykazań i nakazów Pana
bez zarzutu.
    Nie mieli dzieci, gdyż Elżbieta była niepłodna,
a ponadto oboje byli już w podeszłym wieku.

    Tymczasem Zachariasz,
pełniąc swoją kapłańską służbę przed Bogiem w wyznaczonym czasie,
został wylosowany według zwyczaju kapłańskiego,
by wejść do świątyni Pana i złożyć ofiarę kadzidła.
    Cały tłum ludzi modlił się na zewnątrz
o ustalonej godzinie składania ofiary.
    Anioł Pański ukazał mu się,
stojąc po prawej stronie ołtarza kadzidlanego.
    Gdy go zobaczył, Zachariasz się przeraził
i ogarnął go lęk.
    Anioł powiedział mu:
„Nie bój się, Zachariaszu,
bo twoja modlitwa została wysłuchana:
twoja żona Elżbieta urodzi ci syna,
ia nadasz mu imię Jan.
    Będziesz miał radość i wesele,
a wielu cieszyć się będzie z jego narodzin,
    gdyż będzie wielki w oczach Pana.
Nie będzie pił wina ani mocnych napojów,
a już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym;
    wielu spośród synów Izraela
nawróci do Pana, ich Boga;
    pójdzie przed Nim, w duchu i mocy Eliasza,
aby zwrócić serca ojców ku dzieciom,
odwrócić nieposłusznych ku rozsądkowi sprawiedliwych
i przygotować Panu lud doskonale gotowy.”
    Na to rzekł Zachariasz do anioła:
„Po czym to poznam, że tak się stanie?
Ja jestem już stary,
a moja żona jest w podeszłym wieku.”
    Anioł mu odpowiedział:
„Ja jestem Gabriel
i stoję przed Bogiem.
Zostałem posłany, aby mówić do ciebie
i oznajmić ci tę radosną nowinę.
    Lecz oto będziesz niemy
i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, gdy się to stanie,
ponieważ nie uwierzyłeś moim słowom;
a spełnią się one w swoim czasie.”

    Lud oczekiwał Zachariasza
i dziwił się, że tak długo przebywa w świątyni.
    A gdy wyszedł, nie mógł do nich mówić,
i poznali, że miał widzenie w świątyni.
Dawał im znaki i pozostał niemy.
    Gdy upłynęły dni jego służby,
wrócił do domu.
    Po tych dniach jego żona Elżbieta poczęła dziecko.
Przez pięć miesięcy ukrywała to.
Mówiła sama do siebie:
    „Tak Pan uczynił dla mnie
w dniach, gdy wejrzał na mnie, aby zdjąć
moją hańbę w oczach ludzi”.

            – Oto słowo Pańskie.