4. niedziela Adwentu

Król Dawid mieszkał wreszcie w swoim domu.
Pan dał mu spokój,
wybawiwszy go od wszystkich okolicznych wrogów.
Król powiedział wtedy do proroka Natana:
„Popatrz! Ja mieszkam w domu z cedru,
a Arka Boża mieszka pod namiotem z płótna!”
Natan odpowiedział królowi:
„Wszystko, co zamierzasz uczynić,
czyń, bo Pan jest z tobą.”
Lecz tej samej nocy
Pan przemówił do Natana:
„Idź i powiedz mojemu słudze Dawidowi:
Tak mówi Pan:
Czy to ty zbudujesz mi dom,
abym tam zamieszkał?
To Ja wziąłem cię z pastwiska,
spod trzody,
abyś był wodzem mojego ludu Izraela.
Byłem z tobą wszędzie, dokąd szedłeś,
wytraciłem przed tobą wszystkich twoich wrogów.
Nadałem ci imię równie wielkie,
jak imię najmożniejszych ziemi.
Osadzę mój lud Izraela na tym miejscu,
zapuszczę go tam, będzie mieszkał na stałe,
i nie będzie już drżał,
złośliwi już nie przyjdą, by go poniżać,
jak czynili to dawniej,
od dnia, kiedy ustanowiłem sędziów
by prowadzili mój lud Izraela.
Tak, dałem ci pokój,
wybawiając cię od wszystkich wrogów.

Pan oznajmia ci,
że sam ci zbuduje dom.
Gdy wypełnią się twoje dni
i spoczniesz przy swoich ojcach,
sprawię, że z twego potomstwa wyjdzie następca,
który będzie pochodził od ciebie,
i umocnię jego królestwo.
Ja będę mu ojcem,
a on będzie dla mnie synem.
Twój dom i twoje królestwo będą trwały zawsze przede mną,
twój tron będzie utwierdzony na wieki.”

– Oto Słowo Boże.

Będę śpiewał na wieki o łaskach Pana,
Twą wierność będę głosił z pokolenia na pokolenie.
Mówię bowiem: łaska jest zbudowana na wieki,
a wierność Twoja umocniona w niebiosach.

„Zawarłem przymierze z moim wybrańcem,
przysiągłem Dawidowi, mojemu słudze:
Ustanowię twoje potomstwo na wieki,
zbuduję twój tron na wszystkie pokolenia.”

„On będzie wołał do mnie: «Ty jesteś moim Ojcem,
Moim Bogiem, Opoką mojego zbawienia!»
Na wieki zachowam mu łaskę,
Moje przymierze z nim zawsze będzie trwałe.”

Bracia,
Temu, który ma moc was utwierdzić
zgodnie z moją Ewangelią, która głosi Jezusa Chrystusa:
objawienie tajemnicy
strzeżonej od wieków w milczeniu,
tajemnicy, która teraz została objawiona
przez pisma prorockie,
z rozkazu wiecznego Boga,
tajemnicy ogłoszonej wszystkim narodom,
aby je doprowadzić do posłuszeństwa wierze,
Jedynemu, mądremu Bogu, przez Jezusa Chrystusa,
jej chwała na wieki wieków. Amen.

– Oto Słowo Boże.

W owym czasie
Anioł Gabriel został posłany przez Boga
do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,
do dziewicy,
poślubionej mężowi z rodu Dawida,
imieniem Józef;
i imię dziewicy było Maryja.
Anioł wszedł do niej i rzekł:
„Witaj, Pełna łaski,
Pan z Tobą.”
Ona zmieszała się na te słowa
i rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie.
Anioł rzekł do niej:
„Nie bój się, Maryjo,
albowiem znalazłaś łaskę u Boga.
Oto poczniesz i porodzisz syna,
ai nadasz mu imię Jezus.
Będzie wielki
i będzie nazwany Synem Najwyższego;
Pan Bóg
da mu tron jego ojca Dawida;
będzie panował nad domem Jakuba na wieki,
a Jego panowaniu nie będzie końca.”
Na to Maryja powiedziała do anioła:
„Jakże się to stanie,
skoro nie znam męża?”
Anioł jej odpowiedział:
„Duch Święty zstąpi na Ciebie,
a moc Najwyższego
osłoni Cię.
Dlatego też Święte, które się narodzi,
będzie nazwane Synem Bożym.
Oto również Elżbieta, krewna Twoja,
poczęła syna w swej starości
i jest już w szóstym miesiącu ta,
którą zwano niepłodną.
Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego.”
Na to Maryja rzekła:
„Oto ja, służebnica Pańska,
niech mi się stanie według słowa Twego.”

Wtedy anioł odszedł od niej.

– Oto słowo Pańskie.