Św. Grzegorz Cudotwórca, biskup i wyznawca

Święty Grzegorz Cudotwórca, biskup i wyznawca, należy do grona najświetniejszych postaci wczesnego Kościoła chrześcijańskiego. Urodził się w Neocezarei w Pontu w Azji Mniejszej, zapewne około roku 213, w rodzinie pogańskiej, by następnie przejść na chrześcijaństwo podczas studiów w Cezarei, gdzie był uczniem wielkiego Orygenesa. Znany jest szczególnie z głębokiego oddania wierze, gorliwości duszpasterskiej i niezwykłych znaków, które towarzyszyły jego posłudze, przez co otrzymał przydomek Cudotwórca. Historycy potwierdzają, że dzięki jego nauczaniu i przykładnemu życiu w Neocezarei niemal wszyscy mieszkańcy przeszli na chrześcijaństwo.

Grzegorz odznaczał się wielką łagodnością i miłością wobec wiernych, a także nieugiętą obroną wiary wobec herezji, z jakimi zmagał się Kościół w III wieku. Jego działalność przypadła na czasy prześladowań, ale także dynamicznego rozwoju doktrynalnego – Grzegorz przyczynił się do sformułowania pierwszych wyznań wiary, szczególnie broniąc prawdy o Bogu jako Trójcy Świętej. Choć wiele szczegółów z jego życia spowija legenda, niezaprzeczalnie stał się wzorem świętości pasterskiej i silnej wiary, która przynosi owoce nie tylko w nadzwyczajnych dziełach, ale przede wszystkim w odnowie życia ludzi i wspólnoty wierzących.

Kościół czci Świętego Grzegorza Cudotwórcę ze względu na jego heroiczne cnoty i apostolską żarliwość, wskazując go jako przykład pasterza gotowego oddać życie dla swojej owczarni. Uroczystość przypadająca 17 listopada jest wezwaniem do gorliwości w wierze i ufności w moc Bożą działającą także przez świętych biskupów i wyznawców.