17 października
Św. Ignacy z Antiochii
Sobota, 28. tydzień zwykły — Rok parzysty
Św. Ignacy z Antiochii był jednym z pierwszych ojców Kościoła i biskupów, który poniósł śmierć męczeńską na początku II wieku. Urodzony najprawdopodobniej w Syrii, pełnił funkcję biskupa Antiochii, jednego z najważniejszych ośrodków wczesnego chrześcijaństwa. Podczas prześladowań chrześcijan został skazany na śmierć przez cesarza i przewieziony do Rzymu, gdzie miał ponieść śmierć w amfiteatrze. W drodze napisał kilka listów do różnych wspólnot chrześcijańskich, które do dzisiaj są jednym z najważniejszych świadectw duchowości i nauki wczesnego Kościoła. W swoich listach Ignacy mocno podkreślał jedność Kościoła, znaczenie Eucharystii oraz uległość wobec biskupa jako pasterza wspólnoty. Podkreślał również wartość męczeństwa, rozumianego jako naśladowanie Chrystusa aż do końca. Jego postawa jest do dziś wzorem odwagi, głębokiej wiary i troski o jedność Kościoła. Kościół wspomina św. Ignacego z Antiochii jako świadka wiary, który stał się ziarnem wrzuconym w ziemię, by przynosić obfity plon nowych wiernych. Jego pomnikowa rola w historii chrześcijaństwa jest przypomnieniem, jak cenne są świadectwa wierności w czasach próby.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Ignacy z Antiochii (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieEp 1, 15-23
Bracia,
dowiedziawszy się o waszej wierze w Pana Jezusa
i o miłości, jaką darzycie wszystkich świętych,
nie przestaję dziękować,
i wspominam was w moich modlitwach:
niech Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa,
Ojciec chwały,
udzieli wam ducha mądrości
i objawienia, abyście Go naprawdę poznali.
Niech rozjaśni oczy waszego serca,
abyście wiedzieli, jaką nadzieję daje Jego powołanie,
jaki bezcenny jest chwalebny udział w dziedzictwie razem ze świętymi,
i jaka jest przeogromna moc
którą obdarza nas, wierzących:
to jest ta siła, potęga, moc
jaką okazał w Chrystusie,
gdy Go wskrzesił z martwych
i posadził po swojej prawicy w niebiosach.
Wyniósł Go ponad wszelką Zwierzchność,
Władzę, Moc i Panowanie,
i ponad wszelkie imię, które może być wymienione,
nie tylko w tym świecie,
ale także w przyszłym.
Wszystko poddał pod Jego stopy
i umieszczając Go ponad wszystkim,
uczynił Go Głową Kościoła, który jest Jego Ciałem,
a Kościół jest pełnią Chrystusa,
którego Bóg całkowicie napełnia swoją pełnią.
– Oto Słowo Boże.
PsalmPs 8, 2-3a, 4-5, 6-7
O Panie, nasz Boże,
jak wspaniałe jest Twoje Imię po całej ziemi!
Aż po niebiosa rozbrzmiewa Twoja chwała,
śpiewana przez usta dzieci, niemowląt.
Patrząc na Twoje niebo, dzieło Twoich palców,
na księżyc i gwiazdy, które ustaliłeś,
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,
syn człowieczy, że się nim zajmujesz?
Uczyniłeś go niewiele mniejszym od Boga,
uwieńczyłeś go chwałą i dostojeństwem;
posadziłeś go nad dziełami swoich rąk,
wszystko złożyłeś pod jego stopy.
EwangeliaLc 12, 8-12
W owym czasie
Jezus powiedział do swoich uczniów:
« Mówię wam:
Każdy, kto przyzna się do Mnie przed ludźmi,
do niego przyzna się także Syn Człowieczy
przed aniołami Bożymi.
Kto jednak zaprze się Mnie przed ludźmi,
ten będzie zaparty przed aniołami Bożymi.
Każdemu, kto powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu,
może być to odpuszczone;
ale kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu,
temu nie będzie odpuszczone.
Gdy was będą prowadzić przed synagogi
lub urzędników i władze,
nie martwcie się
jak się bronić ani co mówić.
Duch Święty bowiem w tej godzinie nauczy was,
co należy powiedzieć.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org