2. niedziela zwykła

W tych dniach
młody Samuel spał w świątyni Pana w Szilo,
gdzie była Arka Boża.
Pan zawołał Samuela, który odpowiedział:
„Oto jestem!”
Pobiegł do kapłana Helego i rzekł:
„Wołałeś mnie, oto jestem.”
Eli odpowiedział:
„Nie wołałem. Idź spać.”
Chłopiec poszedł spać.
Pan ponownie zawołał Samuela.
Samuel wstał, poszedł do Helego i rzekł:
„Wołałeś mnie, oto jestem.”
Eli odpowiedział:
„Nie wołałem, mój synu. Idź spać.”
Samuel nie znał jeszcze Pana,
i słowo Pana nie było mu jeszcze objawione.

Pan ponownie zawołał Samuela.
Ten
wstał, poszedł do Helego i rzekł:
„Wołałeś mnie, oto jestem.”
Wtedy Heli zrozumiał, że to Pan woła chłopca,
i powiedział mu:
„Idź się położyć,
a jeśli cię zawoła, powiesz:
„Mów, Panie, bo sługa Twój słucha.””
Samuel poszedł spać na swoje miejsce.
Pan przyszedł, stanął
i zawołał jak poprzednimi razami:
„Samuelu! Samuelu!”
I Samuel odpowiedział:
„Mów, bo sługa Twój słucha.”

Samuel dorastał.
Pan był z nim
i nie pozwolił, aby którekolwiek z Jego słów pozostało bez skutku.

– Oto słowo Boże.

Z całego serca wyczekiwałem Pana:
on pochylił się nade mną.
Włożył w moje usta pieśń nową,
śpiew na chwałę naszego Boga.

Nie chciałeś ofiary ani darów,
udrożniłeś mi uszy;
nie domagałeś się całopalenia ani ofiary za grzech,
wtedy powiedziałem: „Oto idę.”

„W zwoju księgi jest o mnie napisane,
co mam czynić zgodnie z Twoją wolą.
Boże mój, tego chcę
i Twoje prawo jest w głębi mego serca.”

Nie powstrzymuję moich ust,
Panie, Ty to wiesz.
Głosiłem Twoją miłość i wierność
w wielkim zgromadzeniu.

Bracia,
ciało nie jest dla rozpusty,
ale dla Pana,
a Pan dla ciała;
a Bóg swoją mocą wskrzesił Pana
i nas także wskrzesi.
Czyż nie wiecie? Wasze ciała są członkami Chrystusa.
Kto się łączy z Panem,
jest z Nim jednym duchem.
Unikajcie rozpusty.
Wszelkie inne grzechy człowiek popełnia poza ciałem,
ale kto oddaje się rozpuście,
grzeszy przeciwko własnemu ciału.

Czyż nie wiecie?
Wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego,
który w was jest, którego macie od Boga;
i nie należycie już do samych siebie,
bo za wielką cenę zostaliście nabyci.
Chwalcie więc Boga w waszym ciele.

– Oto słowo Boże.

W owym czasie
Jan Chrzciciel stał z dwoma ze swoich uczniów.
Patrząc na Jezusa, który przechodził, rzekł:
„Oto Baranek Boży.”
Obaj uczniowie usłyszeli, co mówi,
i poszli za Jezusem.
Jezus, odwracając się i widząc, że idą za Nim,
powiedział do nich:
„Czego szukacie?”
Oni Mu odpowiedzieli:
„Rabbi – to znaczy: Nauczycielu –
gdzie mieszkasz?”
Powiedział do nich:
„Chodźcie, a zobaczycie.”
Poszli więc,
zobaczyli, gdzie mieszka,
i tego dnia pozostali u Niego.
Było to około dziesiątej godziny (około czwartej po południu).

Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z tych dwóch uczniów,
którzy usłyszeli słowa Jana i poszli za Jezusem.
Najpierw spotkał swego brata Szymona i oznajmił mu:
„Znaleźliśmy Mesjasza” – to znaczy: Chrystusa.
Przyprowadził go do Jezusa.
Jezus spojrzał na niego i rzekł:
„Ty jesteś Szymon, syn Jana;
ty będziesz nazywał się Kefas” – to znaczy: Piotr.

– Oto słowo Pańskie.