Święty dnia · 18 lipca
Dzień powszedni
Kolor liturgiczny : Zielony
Dzień ferialny, czyli tzw. 'dzień powszedni' w liturgii Kościoła katolickiego, to czas niezwiązany z konkretnym świętem, uroczystością czy wspomnieniem świętego. W okresie zwykłym, takim jak dziś, Kościół zaprasza swoich wiernych do spokojnej, codziennej refleksji nad Słowem Bożym i wzrastania w wierze poprzez autentyczne przeżywanie Eucharystii oraz modlitwę we wspólnocie i samotności.
W feriach nie koncentrujemy się na postaciach konkretnych świętych czy wydarzeniach z życia Jezusa, lecz na samym misterium Chrystusa obecnego w Kościele każdego dnia. Liturgiczne czytania ukazują przesłanie Ewangelii wpisane w prostotę życia codziennego, zachęcając do realizacji chrześcijańskiego powołania w małych gestach miłości i służby bliźniemu. To czas, gdy wierni mogą wyciszyć się, poszukać osobistego spotkania z Bogiem i pogłębiać swoją duchowość bez dodatkowych zewnętrznych akcentów świątecznych. Ferie przypominają, że każdy dzień, nawet pozornie zwyczajny, jest okazją do świętości.
Przeżywanie dni powszednich w duchu liturgii stanowi fundament życia chrześcijańskiego: uczymy się trwania w wierze, wdzięczności za codzienność i odkrywania Boga w zwyczajnych sprawach.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Jeśli pożądają pól, zabierają je; domów – zabierają je » — Mi 2, 1-5
Biada tym, którzy planują swoje złe czyny
i, leżąc w łóżku, obmyślają zło!
O świcie je wykonują,
bo leży to w ich mocy.
Jeśli pożądają pól, zabierają je;
domy – na własność je biorą;
przywłaszczają sobie właściciela i jego dom,
człowieka i jego dziedzictwo.
Dlatego tak mówi Pan:
Ja zamierzam sprowadzić na ten ród nieszczęście,
w które ugrzęzną po szyję;
nie będziecie już kroczyć z podniesioną głową,
bo to czas nieszczęścia.
W tym dniu ułożą na waszą cześć satyrę,
zaintonują lamentację i powiedzą:
„Zostaliśmy doszczętnie spustoszeni!
Udział mego ludu oddaje się innym!
Biada! Odbiera mi się go!
Nasze pola zostały
podzielone między niewiernych!”
Nikt już nie zapewni ci udziału
w zgromadzeniu Pana.
– Oto Słowo Boże.
Ps 9 B (10), 1-2, 3-4, 7-8ab, 14
Czemu, Panie, stoisz z daleka?
Dlaczego się ukrywasz w czasach utrapienia?
Nieprawy w swojej pysze gnębi biednego:
wpadają w sidła, które sam zastawia.
Nieprawy chlubi się pragnieniami własnej duszy,
arogancki bluźni, gardzi Panem;
pełen zarozumiałości, nieprawy nie szuka już:
„Boga nie ma” – to cała jego przewrotność.
Jego usta pełne są przekleństwa, zdrady i przemocy,
język – kłamstwa i podstępu.
Czatuje w ukryciu przy wioskach,
tai się, by zabić niewinnego.
Lecz Ty widziałeś: patrzysz na niedolę i cierpienie,
oddajesz je w swoje ręce;
na Tobie polega bezbronny,
ty jesteś pomocą sierocie.
« Surowo im nakazał, by nie mówili o Nim. Tak miało się spełnić słowo Izajasza » — Mt 12, 14-21
W owym czasie,
gdy faryzeusze wyszli z synagogi,
zwołali naradę przeciw Jezusowi,
byle Go zgładzić.
Jezus, dowiedziawszy się o tym, oddalił się stamtąd;
wielu poszło za Nim i On wszystkich uzdrowił.
Lecz surowo im nakazał,
by nie mówili o Nim.
Tak miało się spełnić
słowo wypowiedziane przez proroka Izajasza:
Oto mój Sługa, którego wybrałem,
mój Umiłowany, w którym mam upodobanie.
Położę na Nim mojego Ducha,
a On ogłosi narodom prawo.
Nie będzie się spierał ani krzyczał,
i nikt nie usłyszy Jego głosu na ulicach.
Trzciny nadłamanej nie złamie,
knota tlejącego nie dogasi,
aż doprowadzi prawo do zwycięstwa.
W Jego imieniu narody pokładać będą nadzieję.
– Oto Słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org