Święty dnia · 19 lipca
XVI Niedziela Zwykła
16ème dimanche du Temps Ordinaire (semaine IV du Psautier)
Kolor liturgiczny : Zielony
Szesnasta Niedziela Zwykła przypada w okresie, gdy Kościół zachęca wiernych do powrotu do codzienności natchnionej Ewangelią. Liturgia tego dnia skupia się często na przypowieściach Jezusa dotyczących Królestwa Bożego, cierpliwości Boga i wzrastaniu dobra w sercach ludzi. W wielu kościołach czytana jest wtedy Ewangelia o chwaście i pszenicy — poruszająca obrazem współistnienia dobra i zła w świecie, a także wewnątrz każdego człowieka. Kościół zwraca dziś uwagę na Bożą cierpliwość wobec ludzkiej słabości, podkreślając, że ostateczny sąd należy tylko do Boga i dokonuje się w Jego czasie. Ta niedziela jest również okazją, aby przyjrzeć się, jak ziarno Słowa Bożego wzrasta w naszym osobistym życiu i owocuje przez dobre czyny wobec innych. Cały okres zwykły, którego ta niedziela jest częścią, uczy wytrwałej wierności i pielęgnowania relacji z Bogiem poprzez codzienność, pracę, modlitwę i obecność wśród ludzi. To czas dojrzewania wiary, niejednokrotnie cichego i niezauważalnego, ale tym bardziej potrzebnego w rozwoju duchowym każdego chrześcijanina.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Po grzechu dajesz nawrócenie » — Sg 12, 13.16-19
Nie ma innego boga oprócz Ciebie,
który troszczy się o wszystko:
w ten sposób ukazujesz, że Twoje wyroki nie są niesprawiedliwe.
Twoja moc jest źródłem Twojej sprawiedliwości,
a Twoje panowanie nad wszystkim
pozwala Ci oszczędzać wszystko.
Ukazujesz swoją siłę,
jeśli ktoś nie wierzy w pełnię Twojej potęgi,
a tych, którzy ją świadomie lekceważą, karcisz.
Ale Ty, który władasz mocą,
sądzisz łagodnie,
z wielką wyrozumiałością rządzisz nami,
bo wystarczy, że zechcesz, by okazać swoją potęgę.
Dając przykład, nauczyłeś swój lud,
że sprawiedliwy powinien być ludzki;
swoim synom dałeś piękną nadzieję:
po grzechu pozwalasz na nawrócenie.
– Oto Słowo Boże.
Ps 85 (86), 5-6, 9ab.10, 15-16ab
Ty, który jesteś dobry i przebaczasz,
pełen miłości dla wszystkich, którzy Cię wzywają,
wysłuchaj mojej modlitwy, Panie,
usłysz głos mojej prośby.
Wszystkie narody, które stworzyłeś,
przyjdą oddać Ci pokłon,
bo Ty jesteś wielki i czynisz cuda,
Ty sam jesteś Bogiem.
Ty, Panie, Boże miłosierny i litościwy,
powolny do gniewu, pełen miłości i prawdy!
Spójrz na mnie,
ulituj się nade mną.
« Sam Duch wstawia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami » — Rm 8, 26-27
Bracia,
Duch Święty wspiera naszą słabość,
bo nie umiemy się modlić tak, jak trzeba.
Sam Duch wstawia się za nami
w błaganiach, których nie można wyrazić słowami.
A Bóg, który przenika serca,
zna zamiary Ducha,
bo zgodnie z wolą Bożą
Duch wstawia się za świętymi.
– Oto Słowo Boże.
« Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa » — Mt 13, 24-43
W owym czasie
Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:
« Królestwo niebieskie podobne jest
do człowieka, który posiał dobre ziarno na swoim polu.
Lecz gdy ludzie spali,
przyszedł jego nieprzyjaciel;
nasiał chwastu pośród pszenicy
i odszedł.
Gdy zboże wyrosło i wydało kłos,
wtedy pokazał się też chwast.
Słudzy gospodarza przyszli i rzekli mu:
'Panie, czy nie posiałeś dobrego ziarna na swoim polu?
Skąd więc wziął się na nim chwast?'
On im odpowiedział:
'To nieprzyjaciel to uczynił.'
Słudzy pytają go:
'Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?'
On odpowiada:
'Nie, bo zrywając chwast,
moglibyście razem z nim wyrwać i pszenicę.
Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa;
a w czasie żniwa
powiem żniwiarzom:
Zbierzcie najpierw chwast,
zwiążcie go w snopy na spalenie;
pszenicę zaś zgromadźcie
do mojego spichlerza.' »
Powiedział im jeszcze inną przypowieść:
« Królestwo niebieskie podobne jest
do ziarnka gorczycy, które człowiek wziął
i zasiał na swoim polu.
Jest najmniejsze ze wszystkich nasion,
ale gdy wyrośnie,
jest większe niż inne jarzyny
i staje się drzewem,
tak że ptaki niebieskie przylatują
i gnieżdżą się na jego gałęziach. »
Powiedział im jeszcze inną przypowieść:
« Królestwo niebieskie podobne jest
do zaczynu, który kobieta wzięła
i włożyła w trzy miary mąki,
aż się wszystko zakwasiło. »
To wszystko Jezus mówił tłumom w przypowieściach
i bez przypowieści nic im nie mówił,
spełniając słowa proroka:
Otworzę usta w przypowieściach,
wyjawię rzeczy ukryte od założenia świata.
Wtedy opuścił tłumy i przyszedł do domu.
Jego uczniowie przystąpili do Niego i powiedzieli:
« Wyjaśnij nam jasno
przypowieść o chwaście na polu. »
On im odpowiedział:
« Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy;
pole – to świat;
dobre nasienie – to synowie Królestwa;
chwast – to synowie Złego.
Nieprzyjaciel, który go posiał, to diabeł;
żniwo – to koniec świata;
żniwiarzami są aniołowie.
Tak więc jak zbiera się chwast
i spala w ogniu,
tak będzie przy końcu świata.
Syn Człowieczy pośle swoich aniołów,
a ci zbiorą z Jego Królestwa
wszystko, co jest powodem grzechu
i tych, którzy dopuszczają się nieprawości;
wrzucą ich do pieca:
tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce
w Królestwie swego Ojca.
Kto ma uszy,
niechaj słucha!»
– Oto słowo Pańskie.
LUB KRÓTSZA WERSJA CZYTANIA
« Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa » — Mt 13, 24-30
W owym czasie
Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:
« Królestwo niebieskie podobne jest
do człowieka, który posiał dobre ziarno na swoim polu.
Lecz gdy ludzie spali,
przyszedł jego nieprzyjaciel;
nasiał chwastu pośród pszenicy
i odszedł.
Gdy zboże wyrosło i wydało kłos,
wtedy pokazał się też chwast.
Słudzy gospodarza przyszli i rzekli mu:
'Panie, czy nie posiałeś dobrego ziarna na swoim polu?
Skąd więc wziął się na nim chwast?'
On im odpowiedział:
'To nieprzyjaciel to uczynił.'
Słudzy pytają go:
'Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?'
On odpowiada:
'Nie, bo zrywając chwast,
moglibyście razem z nim wyrwać i pszenicę.
Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa;
a w czasie żniwa
powiem żniwiarzom:
Zbierzcie najpierw chwast,
zwiążcie go w snopy na spalenie;
pszenicę zaś zgromadźcie
do mojego spichlerza.' »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org