19 stycznia
Wtorek, 2. tydzień zwykły
Święto wyświetlone dla roku 2027; święta ruchome mogą się różnić w zależności od roku.
Dziś Kościół przeżywa tak zwaną „ferię”, czyli dzień powszedni okresu zwykłego, w którym nie przypada żadne szczególne wspomnienie świętego ani specjalne święto liturgiczne. Okres zwykły jest czasem, w którym wierni są zaproszeni do pogłębiania swojej codziennej relacji z Bogiem, wsłuchiwania się w Jego słowo i kształtowania swojej duchowości w świetle Ewangelii. To właśnie w feriach, podczas spokojnego rytmu Mszy świętych i Liturgii godzin, możemy szczególnie zwracać uwagę na przesłanie Bożego słowa i wezwań, które kieruje ono do nas na co dzień. Czas ten nie jest okresem smutku czy braku duchowego znaczenia – przeciwnie, Kościół zachęca wiernych, by w prostocie i zwyczajności odkrywali obecność Boga w życiu codziennym. Kolor zielony szat liturgicznych symbolizuje nadzieję i wzrost duchowy.
Ferie są okazją, aby przypomnieć sobie o świętości dnia powszedniego i z radością podejmować nawet najzwyklejsze obowiązki. W liturgii dnia czytania kierują naszą uwagę ku Jezusowi działającemu „na co dzień”, ukazując, że każda chwila życia jest darem i miejscem spotkania z Bogiem.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Wtorek, 2. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Teksty liturgiczne z dnia 19 stycznia 2027
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieHe 6, 10-20
Bracia,
Bóg nie jest niesprawiedliwy:
on nie zapomina o waszych czynach
ani o miłości, którą okazaliście względem Niego,
pełniąc posługę wobec wiernych
i wytrwając w niej.
Naszym pragnieniem jest, aby każdy z was
okazywał do końca tę samą gorliwość,
aby wasza nadzieja w pełni się spełniła;
nie stawajcie się ociężali,
ale naśladujcie tych, którzy przez wiarę i wytrwałość
otrzymują obietnicę dziedzictwa.
Gdy Bóg złożył obietnicę Abrahamowi,
nieważ mógł przysiąc na nikogo większego od siebie,
przysiągł na samego siebie,
i powiedział:
Będę cię błogosławił obficie
i rozmnożę twoje potomstwo.
I tak dzięki wytrwałości
Abraham otrzymał to, co mu Bóg obiecał.
Ludzie przysięgają na większego od siebie,
a przysięga jest dla nich gwarancją,
która kończy wszelką spór;
Bóg więc również przez przysięgę
chciał w jeszcze jaśniejszy sposób pokazać
dziedzicom obietnicy,
że Jego decyzja jest nieodwołalna.
W taki podwójnie nieodwołalny sposób Bóg się zobowiązał
i niemożliwe jest, by Bóg skłamał.
To nas mocno zachęca,
nas, którzy szukaliśmy schronienia w nadziei
nam danej i której się uchwyciliśmy.
Tę nadzieję
trzymamy jako kotwicę pewną i mocną dla duszy;
wchodzi ona poza zasłonę,
do Świętego Świętych,
dokąd Jezus wszedł za nas jako poprzednik,
Ten, który stał się arcykapłanem na wzór Melchizedeka
na wieki.
– Oto Słowo Boże.
Psalm110 (111), 1-2, 4-5, 9.10c
Z całego serca będę dziękował Panu
w zgromadzeniu, wśród sprawiedliwych.
Wielkie są dzieła Pana,
wszyscy, którzy je miłują, je rozważają.
Pamięć o Jego cudach pozostawił;
Pan jest łaskawy i miłosierny.
Dał pokarm swoim czcicielom,
na zawsze pamięta o swoim przymierzu.
Przyniósł wyzwolenie swojemu ludowi;
jego przymierze zostało na wieki ustanowione;
święte i wzbudzające respekt jest Jego imię.
Jego chwała trwać będzie na wieki.
EwangeliaMc 2, 23-28
Pewnego dnia szabatu
Jezus przechodził przez pola zbożowe;
a Jego uczniowie, idąc, zaczęli zrywać kłosy.
Faryzeusze mówili do Niego:
« Patrz, co oni robią w szabat!
Tego nie wolno ».
A On im odpowiedział:
« Czy nigdy nie czytaliście, co zrobił Dawid,
gdy był w potrzebie i poczuł głód —
on sam i ci, którzy mu towarzyszyli?
Za czasów arcykapłana Abiatara
wszedł do domu Bożego
i jadł chleby pokładne,
które tylko kapłanom wolno było jeść,
i dał również swoim towarzyszom. »
I mówił im jeszcze:
« Szabat został ustanowiony dla człowieka,
a nie człowiek dla szabatu.
Dlatego Syn Człowieczy
jest Panem także szabatu. »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org