22 grudnia
Dzień adwentowy
22 grudnia przypada kolejny dzień ostatniego tygodnia Adwentu, który w liturgii Kościoła skupia się na intensywnym oczekiwaniu na narodziny Jezusa Chrystusa. Adwent jest czasem refleksji, modlitwy i przygotowania na spotkanie z Nowonarodzonym Zbawicielem. W tym okresie liturgia szczególnie uwypukla teksty prorockie odnoszące się do przyjścia Mesjasza i zapowiedzi wypełnienia Bożych obietnic. Charakterystyczne dla ostatnich dni Adwentu są tzw. Wielkie Antyfony, śpiewane podczas wieczornej modlitwy brewiarzowej (Nieszporów), znane jako antyfony „O”, które wyrażają wołanie ludu Bożego o nadejście Chrystusa.
Dniem 22 grudnia Kościół kontynuuje to wołanie, skupiając się na kolejnych tytułach Mesjasza i rozważając głębokość Bożego planu zbawienia. Liturgiczny kolor fioletowy podkreśla pokutny, wyciszony i refleksyjny charakter tego czasu. To moment, w którym wierni zostają zachęceni do rachunku sumienia, pojednania i intensywnej modlitwy, aby serca były gotowe otworzyć się na radość nadchodzącego Bożego Narodzenia. Kościół zachowuje te dni, by pomóc wiernym lepiej zrozumieć i przeżyć tajemnicę Wcielenia oraz wejść w głąb adwentowego oczekiwania, nie tylko w wymiarze zewnętrznym, ale też wewnętrznym, duchowym.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Dzień adwentowy (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 S 1, 24-28
W tych dniach,
gdy Samuel został odstawiony od piersi,
Anna, jego matka, zaprowadziła go do domu Pana w Szilo;
dziecko było jeszcze bardzo małe.
Anna zabrała ze sobą trzyletniego cielca,
worek mąki i bukłak wina.
Złożyli cielca w ofierze,
i przyprowadzili dziecko do kapłana Helego.
Anna powiedziała do niego:
"Posłuchaj mnie, mój panie, proszę cię!
Na życie twoje,
to ja jestem tą kobietą, która stała tutaj obok ciebie,
by modlić się do Pana.
O to dziecko się modliłam,
a Pan wysłuchał mnie i dał mi je na moją prośbę.
Ja oddaję je Panu, aby był do Jego dyspozycji.
Będzie oddany Panu
na całe swoje życie."
Wtedy oddali pokłon Panu.
— Oto słowo Boże.
Kantyk1 S 2, 1, 4-5ab, 6-7, 8abcd
Moje serce raduje się w Panu;
mój róg się wywyższył dzięki memu Bogu!
Usta moje otwierają się na moich wrogów:
tak, raduję się z Twego zbawienia!
Łuk mocnych jest złamany,
ale słabi przyoblekli się w siłę.
Syci najmują się za chleb,
głodni zaś odpoczywają.
Pan uśmierca i ożywia;
sprowadza do Otchłani i wyprowadza.
Pan zuboża i wzbogaca;
ubliża i wywyższa.
Z prochu podnosi ubogiego,
z popiołu dźwiga nędzarza,
aby go posadzić wśród książąt
i dać mu tron chwały.
EwangeliaLc 1, 46-56
W tym czasie
Maryja wielbiła Pana,
mówiąc:
« Wielbi dusza moja Pana,
a duch mój raduje się w Bogu, moim Zbawcy!
Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy;
odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny;
Jego imię jest święte!
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie
na tych, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem,
pamiętając o swoim miłosierdziu,
jak obiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.»
Maryja pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy,
a potem wróciła do swego domu.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org