23 grudnia
Św. Jan Kanty
23 décembre
Św. Jan Kanty, znany również jako Jan z Kęt, był wybitnym polskim kapłanem, teologiem i profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Urodził się w XIV wieku w Kętach, niedaleko Oświęcimia. Jego życie było pełne troski o ubogich i potrzebujących – słynął z hojności oraz głębokiej pokory. Jako nauczyciel i duszpasterz wyróżniał się sumiennością, zaangażowaniem w sprawy studentów, a także umiłowaniem prawdy i miłosierdzia. W czasach, gdy Kościół w Polsce doświadczał wielu wyzwań, Jan Kanty stał się wzorem świętości i łagodności dla duchowieństwa i wiernych.
Kościół wspomina Św. Jana Kantego, aby ukazać, jak wiara może przejawiać się w codziennych czynach: małych aktach dobroci, cichości oraz pracy naukowej pełnej uczciwości. Jego życie wskazuje na drogę świętości przez wytrwałą służbę bliźniemu i wierność Ewangelii. Papież Klemens XIII ogłosił go świętym w XVIII wieku, od tego czasu Jan Kanty stał się patronem uczelni, uczniów oraz profesorów. Wspomnienie Św. Jana Kantego zachęca nas, byśmy naśladowali jego postawę otwartości i bezinteresowności wobec innych.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Jan Kanty (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieMl 3, 1-4.23-24
Tak mówi Pan Bóg:
Oto Ja posyłam mojego wysłańca,
aby przygotował drogę przede Mną;
a nagle przyjdzie do swojego świątyni
Pan, którego szukacie.
Zwiastun Przymierza, którego pragniecie,
otóż nadchodzi, – mówi Pan Zastępów.
Któż przetrwa dzień Jego przyjścia?
Kto się ostoi, gdy On się ukaże?
Albowiem On jest jak ogień złotnika,
jak ług praczek.
Usiądzie, by topić i oczyszczać:
oczyści synów Lewiego,
wypróbuje ich jak złoto i srebro;
tak, by mogli składać Panu
dary w sprawiedliwości.
Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy
będzie miła Panu,
tak jak za dawnych dni,
w latach minionych.
Oto Ja poślę wam proroka Eliasza,
zanim nadejdzie dzień Pana,
dzień wielki i straszny.
On skłoni serca ojców ku synom,
a serca synów ku ich ojcom,
aby nie przyjść i nie obłożyć kraju klątwą!
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 24 (25), 4-5ab, 8-9, 10.14
Panie, naucz mnie Twoich dróg,
pokaż mi swoją ścieżkę.
Prowadź mnie w Twojej prawdzie i nauczaj mnie,
bo Ty jesteś Bogiem, który mnie zbawia.
Pan jest dobry i prawy,
dlatego wskazuje grzesznikom drogę.
On prowadzi pokornych w sprawiedliwości,
i uczy pokornych swoich dróg.
Wszystkie ścieżki Pana to łaska i wierność
dla tych, którzy strzegą Jego przymierza i Jego przykazań.
Pan objawia swą tajemnicę tym, którzy się Go boją;
tym daje poznać swoje przymierze.
EwangeliaLc 1, 57-66
Kiedy nadszedł czas, aby Elżbieta miała urodzić,
urodziła syna.
Jej sąsiedzi i krewni dowiedzieli się, że Pan
okazał jej tak wielkie miłosierdzie,
i cieszyli się razem z nią.
Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecko.
Chcieli mu nadać imię Zachariasz, po ojcu jego.
Lecz matka jego odpowiedziała:
« Nie, będzie się nazywał Jan ».
Odrzekli jej:
« Nikogo nie ma w twojej rodzinie, kto by nosił to imię! »
Pytali więc ojca, dając mu znaki,
jak by chciał go nazwać.
On poprosił o tabliczkę i napisał:
« Jan jest jego imieniem ».
I wszyscy się zdziwili.
Natychmiast otworzyły się jego usta i język się rozwiązał:
zaczął mówić i wielbić Boga.
Wtedy wszystkich ich sąsiadów ogarnął strach,
a w całej górzystej krainie Judei
opowiadano o tych wydarzeniach.
A wszyscy, którzy o tym słyszeli,
brali to sobie do serca i mówili:
« Kimże będzie to dziecię? »
Bo istotnie, ręka Pana była z nim.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org