24 września
Czwartek, 25. tydzień zwykły
Dzień ferialny, czyli tzw. dzień powszedni w liturgii, przypada poza ważniejszymi wspomnieniami świętych, uroczystościami lub świętami. W Kościele katolickim okres zwykły skupia naszą uwagę na codzienności chrześcijańskiego życia, na rozważaniu Słowa Bożego i na pogłębianiu więzi z Chrystusem poprzez modlitwę oraz celebrację Eucharystii. W tym czasie, nie mając specjalnego wspomnienia świętego czy wyjątkowego święta, liturgia ukazuje nam bogactwo nauczania Jezusa i Jego działania w codzienności.
Kościół zachęca wtedy do zwracania uwagi na duchowy wymiar drobnych, codziennych czynności oraz do dawania świadectwa wiary na co dzień. Ferialne dni są okazją do osobistej refleksji nad życiem, do pogłębienia relacji z Bogiem, a także do praktykowania miłości i miłosierdzia w zwykłych sytuacjach. Wspólnota wiernych czerpie wtedy szczególne siły z uczestnictwa w Eucharystii oraz z lektury Pisma Świętego, które prowadzi nas ku wzrostowi w wierze i świętości mimo braku wielkich celebracji. Ten okres to przypomnienie, że świętość realizuje się również w cichej wierności codziennym obowiązkom i modlitwie.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 25. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieQo 1, 2-11
Marność nad marnościami, mówił Kohelet.
Marność nad marnościami, wszystko jest marnością!
Jaki zysk ma człowiek
ze wszelkiego trudu, jaki ponosi pod słońcem?
Jedno pokolenie odchodzi, drugie przychodzi,
a ziemia trwa na wieki.
Słońce wschodzi, słońce zachodzi;
śpieszy się na swoje miejsce,
i znów wzejdzie.
Wiatr zmierza ku południu, obraca się ku północy;
powraca, krąży dalej,
i znowu zaczyna swój krąg.
Wszystkie rzeki płyną do morza,
a morze się nie napełnia;
tam dokąd rzeki płynęły,
tam wciąż płyną.
Wszelka mowa jest nużąca,
ie sposób wszystkiego wypowiedzieć.
Oko nie nasyci się widzeniem,
a ucho słyszeniem.
To, co było, znowu będzie;
co się stało, znowu się stanie;
nie ma nic nowego pod słońcem.
Czy jest coś, o czym można powiedzieć:
„Patrz, to coś nowego!”?
– Nie, to już było w minionych wiekach.
Lecz pamięć o dawnych czasach nie pozostaje;
podobnie przyszłe wydarzenia
nie zostawią po sobie śladu.
– Oto Słowo Boże.
PsalmPs 89 (90), 3-4, 5-6, 12-13, 14.17abc
Powracasz człowieka do prochu;
powiedziałeś: „Wróćcie, synowie Adama!”
Dla Ciebie tysiąc lat jest jak wczorajszy dzień,
jak jedna nocna straż, która przemija.
Porywasz ich: są niby sen;
rano są jak trawa, która rośnie:
kwiatnie rano, zmienia się,
wieczorem więdnie, usycha.
Naucz nas liczyć dni nasze,
abyśmy osiągnęli mądrość serca.
Powróć, Panie, jak długo jeszcze?
Zlituj się nad swoimi sługami.
Nasyć nas o świcie swoją łaską,
abyśmy przez wszystkie dni mogli się weselić i radować.
Niech zstąpi na nas łaska Pana, Boga naszego!
Umocnij dzieło rąk naszych!
EwangeliaLc 9, 7-9
W tym czasie
Herod, który sprawował władzę w Galilei,
usłyszał o wszystkim, co się działo,
i był zaniepokojony.
Niektórzy bowiem mówili, że Jan Chrzciciel
zmartwychwstał.
Inni mówili:
„To Eliasz się pojawił.”
Jeszcze inni:
„To któryś z dawnych proroków zmartwychwstał.”
Herod zaś mówił:
„Jana kazałem ściąć.
Kim więc jest ten, o którym słyszę takie rzeczy?”
I szukał sposobności, aby go zobaczyć.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org