25 września
Piątek, 25. tydzień zwykły
Kanada : Święci Kosma i Damian, męczennicy · Szwajcaria : Święty Mikołaj z Flüe, pustelnik
Dzień ferialny w liturgii Kościoła katolickiego to dzień, w którym nie przypada żadne szczególne wspomnienie świętego czy święta, a celebracja mszy świętej odbywa się według formularzy zwykłych dni powszednich danego okresu liturgicznego. Czas zwykły, który trwa poza większymi okresami jak Adwent, Boże Narodzenie, Wielki Post czy Wielkanoc, jest szczególną przestrzenią do wzrastania w wierze i pogłębiania relacji z Bogiem poprzez codzienność. W tym okresie Kościół zachęca wiernych do czerpania siły z Eucharystii, słuchania Bożego słowa i uświęcania się w życiu codziennym. Zielony kolor szat liturgicznych symbolizuje nadzieję i życie duchowe, które rozwija się w sercach wierzących dzięki łasce Bożej i codziennej pracy nad sobą. Choć dni ferialne nie mają własnych, szczególnych modlitw ani tekstów liturgicznych, przypominają, że wierność Bogu i duchowy rozwój dokonują się przede wszystkim w zwyczajnych, codziennych czynnościach. Kościół celebruje te dni jako okazję do osobistego nawrócenia i wzmacniania więzi z Bogiem we wspólnocie wierzących.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Piątek, 25. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Kanada — Święci Kosma i Damian, męczennicy
- Szwajcaria — Święty Mikołaj z Flüe, pustelnik
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieQo 3, 1-11
Wszystko ma swój czas,
i każda sprawa ma swoją porę pod niebem:
czas rodzenia
i czas umierania;
czas sadzenia,
i czas wyrywania zasadzonych roślin.
Czas zabijania,
i czas leczenia;
czas burzenia
i czas budowania.
Czas płaczu,
i czas śmiechu;
czas zawodzenia,
i czas tańca.
Czas rzucania kamieni,
i czas zbierania ich;
czas uścisku,
i czas powstrzymywania się od uścisków.
Czas szukania,
i czas tracenia;
czas zachowywania,
i czas wyrzucania.
Czas rozdzierania,
i czas zszywania;
czas milczenia,
i czas mówienia.
Czas miłości,
i czas nienawiści;
czas wojny,
i czas pokoju.
Jaką korzyść ma pracownik
z całego swojego trudu?
Widziałem trud, jaki Bóg złożył na synów człowieczych,
aby trudzili się przy nim.
Wszystko, co uczynił Bóg,
jest dobre w swoim czasie.
Bóg włożył w ich serce nawet zrozumienie czasu,
lecz człowiek nie zdoła pojąć
dzieła, które Bóg uczynił
od początku do końca.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 143 (144), 1a.2abc, 3-4
Błogosławiony Pan, Opoka moja!
On moim sprzymierzeńcem, warownią moją,
moją twierdzą, wyzwolicielem moim;
on tarczą jest moją, która mnie osłania,
Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, Panie,
syn człowieczy, że bierzesz go pod uwagę?
Człowiek jest jak tchnienie,
jego dni są przemijającym cieniem.
EwangeliaLc 9, 18-22
Pewnego dnia Jezus modlił się na osobności.
Gdy byli z Nim Jego uczniowie,
zapytał ich:
„Za kogo uważają Mnie tłumy?”
Oni odpowiedzieli:
„Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza;
a jeszcze inni za jednego z dawnych proroków, który zmartwychwstał.”
Wtedy zapytał ich Jezusa:
„A wy za kogo Mnie uważacie? Kim jestem dla was?”
A Piotr odpowiedział:
„Ty jesteś Chrystusem, Mesjaszem Bożym.”
Jezus jednak stanowczo
przykazał im, by nikomu o tym nie mówili,
i powiedział:
„Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć,
musi być odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie,
musi być zabity,
a trzeciego dnia zmartwychwstać.”
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org