26 września
Św. Kosma i Damian
Sobota, 25. tydzień zwykły
Kanada : Święci Jan de Brébeuf i Izaak Jogues, prezbiterzy, i towarzysze, męczennicy
Św. Kosma i Damian to męczennicy z pierwszych wieków chrześcijaństwa, czczeni szczególnie w Kościele Wschodnim i Zachodnim jako patroni lekarzy i aptekarzy. Według przekazów byli braćmi, żyjącymi prawdopodobnie na terenie Syrii lub Azji Mniejszej pod koniec III wieku. Już od starożytności otaczano ich wielkim szacunkiem, ponieważ leczyli chorych nie pobierając za to żadnego wynagrodzenia, zyskując przydomek "anargyroi", czyli "bezsrebrnicy". Ich działalność przypada na czasy licznych prześladowań chrześcijan za panowania cesarzy Dioklecjana lub rzadziej Maksymina.
O szczegółach ich życia wiadomo niewiele, a dostępne informacje mają często charakter legendarny: opowiada się między innymi o cudach i uzdrowieniach dokonywanych za ich wstawiennictwem. Zostali zamęczeni za wiarę, choć dokładna data i historyczne okoliczności ich śmierci są trudne do ustalenia. Ich kult rozprzestrzenił się bardzo wcześnie, a bazyliki poświęcone Kosmie i Damianowi powstały już w IV-V wieku w Rzymie, Konstantynopolu i wielkich miastach chrześcijańskich.
Kościół wspomina ich jako wzór chrześcijańskiej miłości bliźniego, działania dla dobra ludzi i odważnego wyznawania wiary. Dzień ten przypomina, że troska o chorych i pomoc drugiemu człowiekowi stanowi istotną część chrześcijańskiego życia, a świadectwo męczenników jest wezwaniem do wierności nawet w trudnościach.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Kosma i Damian (Novus Ordo Missae)
Odrębności lokalne
- Kanada — Święci Jan de Brébeuf i Izaak Jogues, prezbiterzy, i towarzysze, męczennicy
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieQo 11, 9 – 12, 8
Raduj się, młodzieńcze, w swojej młodości,
i bądź szczęśliwy w dniach swojej młodości.
Podążaj drogami swego serca
i za pragnieniami swoich oczu!
Lecz wiedz, że za to wszystko
Bóg cię wezwie na sąd.
Oddal więc smutek ze swojego serca,
usuwaj cierpienie ze swego ciała,
bo młodość i wiosna życia
to marność.
Pamiętaj o swoim Stwórcy,
w dniach swojej młodości,
zanim nadejdą złe dni,
i zbliżą się lata, o których powiesz:
„Nie podobają mi się”;
zanim zaćmi się słońce i światło,
księżyc i gwiazdy,
i powrócą chmury po deszczu;
w dniu, gdy zatrzęsą się strażnicy domu,
gdy pochylą się silni mężowie;
gdy kobiety, jedna po drugiej, przestaną mleć,
gdy dzień przyciemni się w oknach;
gdy zamkną się drzwi na ulicę,
gdy ucichnie dźwięk młyna,
gdy ustanie śpiew ptaka,
i uciszą się pieśni;
gdy lęk ogarnie przed wzgórzem
i strach na drodze;
kwitnie migdałowiec, ciężko się niesie konik polny,
a kapar już nie da smaku;
gdy człowiek podąża do swojego domu wieczności,
a płaczący już stoją u bramy;
zanim zerwie się srebrny sznur,
rozbije się złota lampa,
roztrzaska się dzbanek u źródła,
pęknie kołowrót przy studni;
i proch powróci do ziemi
skąd pochodził,
a duch do Boga, który go dał.
Marność nad marnościami, mówi Kohelet,
wszystko jest marnością!
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 89 (90), 3-4, 5-6, 12-13, 14.17abc
Sprawiasz, że człowiek wraca do prochu;
powiedziałeś: « Wróćcie, synowie Adama! »
Dla Ciebie tysiąc lat jest jak wczoraj,
jak dzień, który minął, jak straż nocna.
Powalasz ich: są jak sen;
rano są jak zmienna trawa:
kwitnie rankiem, zmienia się;
wieczorem więdnie i usycha.
Naucz nas liczyć dni nasze,
abyśmy osiągnęli mądrość serca.
Powróć, Panie – jak długo jeszcze?
Okaż litość swoim sługom!
Nasyć nas o świcie swoją łaską,
byśmy cieszyli się i radowali przez wszystkie dni.
Niech Twoja łaska, Panie, będzie nad nami,
wspieraj dzieło rąk naszych.
EwangeliaLc 9, 43b-45
W owym czasie,
gdy wszyscy byli pełni podziwu
dla wszystkiego, co czynił,
Jezus powiedział do swoich uczniów:
« Zapamiętajcie dobrze te słowa:
Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. »
Lecz uczniowie nie rozumieli tego słowa,
było ono przed nimi zakryte,
tak że nie pojmowali jego sensu,
i bali się Go pytać o to słowo.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org