27 września
26. niedziela zwykła
Dziś Kościół katolicki obchodzi 26. niedzielę zwykłą w ciągu roku liturgicznego. Okres zwykły to czas, w którym nie przypadają specjalne uroczystości czy wielkie święta, ale koncentrujemy się na codziennym wzrastaniu w wierze i pogłębianiu relacji z Bogiem poprzez rozważanie słowa Bożego oraz uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii. Liturgia tej niedzieli przenosi nas w nurt życia pierwszych chrześcijan oraz przypomina, że każdy człowiek powołany jest do naśladowania Chrystusa w codzienności – poprzez wierność, szczerość i miłość wobec Boga i bliźnich. Ewangeliczne czytania często poruszają tematy nawrócenia, otwartości na łaskę Bożą, a także sprawiedliwości i miłosierdzia. Wspólnota wiernych, uczestnicząc we Mszy świętej, umacnia się duchowo, by potem żyć Ewangelią na co dzień, w pracy, rodzinie, społeczeństwie.
Kościół zachęca nas w tym okresie do refleksji nad własnym postępowaniem, szukania duchowej przemiany i głębszego zrozumienia Bożego wezwania. Niedziela jest centralnym dniem tygodnia dla chrześcijan – dniem zmartwychwstania Chrystusa, spotkania wspólnoty, modlitwy i odpoczynku. Przeżywanie 26. niedzieli zwykłej przypomina o Bożej wielkoduszności i nieustannej gotowości nawracania się ku dobru.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o 26. niedziela zwykła (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Pierwsze czytanieEz 18, 25-28
Tak mówi Pan:
« Mówicie:
‘Sposób postępowania Pana nie jest właściwy’.
Posłuchajcie więc, synowie Izraela:
czy to mój sposób postępowania nie jest właściwy?
Czy raczej wasz nie jest niewłaściwy?
Jeśli sprawiedliwy odstąpi od swojej sprawiedliwości,
zrobi zło i umrze w tym stanie,
to przez swoje zło umrze.
A jeśli bezbożny odstąpi od swej niegodziwości
aby czynić prawo i sprawiedliwość,
to zachowa swoje życie.
Otworzył oczy
i odwrócił się od swoich występków.
Zaprawdę, będzie żył, nie umrze.”
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 24 (25), 4-5ab, 6-7, 8-9
Panie, naucz mnie swoich dróg,
pokaż mi swoją ścieżkę.
Prowadź mnie w prawdzie, nauczaj mnie,
bo Ty jesteś Bogiem, który mnie zbawia.
Pamiętaj, Panie, o swoim miłosierdziu,
o swej odwiecznej łaskawości.
Nie wspominaj grzechów mej młodości, moich przewinień;
w swojej miłości pamiętaj o mnie.
Pan jest dobry i prawy,
dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
Pokornych prowadzi według sprawiedliwości,
odczy naucza swej drogi.
Drugie czytaniePh 2, 1-11
Bracia,
jeśli jest jakieś pocieszenie w Chrystusie,
jeśli jest jakieś pokrzepienie miłości,
jeśli jest jakaś wspólnota Ducha,
jeśli jest serdeczność i miłosierdzie,
to sprawcie, by moja radość była pełna:
miejcie te same uczucia,
tę samą miłość,
te same dążenia;
dążcie do jedności.
Nie czyńcie nic z kłótliwości ani z próżnej chwały,
ale w pokorze uważajcie innych za lepszych od siebie.
Niech każdy nie troszczy się tylko o swoje sprawy,
ale też o sprawy innych.
Bądźcie względem siebie tacy,
jaki był Chrystus Jezus:
On, istniejąc w postaci Bożej,
niczym zdobycz nie uważał
zrównania z Bogiem.
Lecz ogołocił samego siebie,
przyjąwszy postać sługi,
stawszy się podobnym do ludzi.
I uznany za człowieka,
uniżył samego siebie,
był posłuszny aż do śmierci,
i to śmierci krzyżowej.
Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko:
i darował Mu imię
ponad wszelkie imię,
aby na imię Jezusa
zginało się każde kolano
w niebie, na ziemi i pod ziemią,
i aby każdy język wyznał:
« Jezus Chrystus jest Panem »
ku chwale Boga Ojca.
– Oto słowo Boże.
Albo czytanie krótkie:
CZYTANIE KRÓTKIE
Drugie czytaniePh 2, 1-5
Bracia,
jeśli jest jakieś pocieszenie w Chrystusie,
jeśli jest jakieś pokrzepienie miłości,
jeśli jest jakaś wspólnota Ducha,
jeśli jest serdeczność i miłosierdzie,
to sprawcie, by moja radość była pełna:
miejcie te same uczucia,
tę samą miłość,
te same dążenia;
dążcie do jedności.
Nie czyńcie nic z kłótliwości ani z próżnej chwały,
ale w pokorze uważajcie innych za lepszych od siebie.
Niech każdy nie troszczy się tylko o swoje sprawy,
ale też o sprawy innych.
Bądźcie względem siebie tacy,
jaki był Chrystus Jezus.
– Oto słowo Boże.
EwangeliaMt 21, 28-32
W owym czasie
Jezus powiedział arcykapłanom i starszym ludu:
« Jak wam się wydaje?
Pewien człowiek miał dwóch synów.
Podszedł do pierwszego i rzekł mu:
‘Dziecko, idź dzisiaj pracować w winnicy.’
Ten odpowiedział: ‘Nie chcę.’
Lecz później opamiętał się i poszedł.
Ojciec poszedł do drugiego i powiedział to samo.
Ten odpowiedział: ‘Tak, panie!’
lecz nie poszedł.
Który z tych dwóch wypełnił wolę ojca?»
Odpowiedzieli:
« Pierwszy.»
Jezus im rzekł:
« Zaprawdę, powiadam wam:
celnicy i nierządnice
wchodzą przed wami do królestwa Bożego.
Przyszedł bowiem do was Jan Chrzciciel drogą sprawiedliwości,
a wyście mu nie uwierzyli;
lecz celnicy i nierządnice mu uwierzyli.
A wy, widząc to,
nawet później nie opamiętaliście się,
aby mu uwierzyć.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org