26 grudnia
Św. Szczepana, pierwszego męczennika
Św. Szczepan, pierwszy męczennik, jest czczony przez Kościół jako prototyp wszystkich, którzy oddają życie za wiarę w Chrystusa. Jego historia znana jest głównie z Dziejów Apostolskich — to tam przedstawiony jest jako diakon pełen wiary i mocy Ducha Świętego, wybrany do posługi ubogim w pierwotnej wspólnocie jerozolimskiej. Szczepan odznaczał się wyjątkową gorliwością w głoszeniu Ewangelii, za co został oskarżony o bluźnierstwo wobec prawa i świątyni. W wyniku sfingowanego procesu został skazany na śmierć przez ukamienowanie. Kościół od najdawniejszych czasów, bo już od IV wieku, obchodzi dzień jego męczeństwa tuż po Bożym Narodzeniu — przypomina to, że tajemnica narodzenia Jezusa prowadzi aż do świadectwa życia oddanego za Niego. Liturgia tego dnia jest przeniknięta nadzieją i wdzięcznością za odwagę do świadectwa, nawet za cenę życia. Szczepan pozostaje wzorem przebaczenia: zanim oddał ducha, modlił się za swoich prześladowców, w duchu Chrystusa umierającego na krzyżu. Jego kult przypomina o społecznym wymiarze wiary, o zatroskaniu o ubogich oraz o gotowości do świadectwa aż po męczeństwo.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Szczepana, pierwszego męczennika (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieAc 6, 8-10; 7, 54-60
W owym czasie
Szczepan, pełen łaski i mocy Bożej,
działał wśród ludu
wielkie cuda i znaki.
Wystąpili wtedy niektórzy z synagogi
zwanej Synagogą Wyzwolonych,
jak również Cyrenejczycy i Aleksandryjczycy,
oraz ludzie pochodzący
z Cylicji i Azji.
Zaczęli rozprawiać ze Szczepanem,
jednak nie mogli się przeciwstawić
mądrości i Duchowi, który przez niego przemawiał.
Ci, którzy słuchali tego przemówienia,
mieli serca pełne gniewu
i zgrzytali zębami na Szczepana.
On zaś, pełen Ducha Świętego,
spojrzał w niebo:
ujrzał chwałę Boga
i Jezusa stojącego po prawicy Boga.
I powiedział:
« Oto widzę niebiosa otwarte
i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga ».
Wtedy podnieśli wielki krzyk
i zatkali sobie uszy.
Wszyscy razem rzucili się na niego,
wywlekli go poza miasto
i zaczęli go kamienować.
Świadkowie złożyli swoje szaty
u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem.
Szczepan, gdy go kamienowali, modlił się tymi słowy:
« Panie Jezu, przyjmij mojego ducha ».
A potem upadł na kolana i zawołał donośnym głosem:
« Panie, nie poczytaj im tego grzechu ».
Po tych słowach zasnął w Panu.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 30, 3bc.4b, 6.8a.9b, 17.20cd
Bądź dla mnie skałą schronienia,
warownią, która mnie ocali.
Dla Twojego imienia,
prowadź mnie i kieruj mną.
W Twoje ręce powierzam ducha mojego;
odkupujesz mnie, Panie, wierny Boże.
Twoja miłość napełnia mnie radością:
otworzyłeś przede mną drogę.
Niech Twoje oblicze zajaśnieje nad Twym sługą;
ocal mnie przez Twoją miłość.
Nasycasz, wobec całego świata,
ty, którzy szukają u Ciebie schronienia.
EwangeliaMt 10, 17-22
W owym czasie
Jezus powiedział do swoich uczniów:
« Strzeżcie się ludzi:
wydadzą was sądom
i będą was biczować w swoich synagogach.
Będziecie prowadzeni przed namiestników i królów
z powodu Mnie:
dla nich i pogan będzie to świadectwem.
Gdy was wydadzą,
nie martwcie się,
co i jak macie mówić,
gdyż w owej chwili będzie wam dane,
co macie powiedzieć.
Bo to nie wy będziecie mówili,
lecz Duch Ojca waszego, który będzie mówił w was.
Brat wyda brata na śmierć,
a ojciec – dziecko;
dzieci powstaną przeciw rodzicom
i będą ich skazywać na śmierć.
Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia;
ale kto wytrwa do końca,
ten będzie zbawiony.»
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org