Święta Rodzina Jezusa, Maryi i Józefa

W owym czasie
Pan przemówił do Abrama w widzeniu:
« Nie bój się, Abramie!
Ja jestem twoją tarczą.
Twoja nagroda będzie bardzo wielka. »
Abram odpowiedział:
« Panie Boże, cóż możesz mi dać?
Odchodzę bezdzietny,
i dziedzicem mojego domu jest Eliezer z Damaszku. »
Abram powiedział jeszcze:
« Nie dałeś mi potomstwa,
i jeden z moich sług będzie moim dziedzicem. »
Wtedy Pan przemówił do Abrama:
« To nie on będzie twoim dziedzicem,
ale ktoś z twojej krwi. »
Potem wyprowadził go na zewnątrz i rzekł:
« Spójrz na niebo,
i policz gwiazdy, jeśli potrafisz... »
I powiedział:
« Tak liczne będzie twoje potomstwo! »
Abram uwierzył Panu,
a Pan uznał go za sprawiedliwego.
Pan nawiedził Sarę
tak jak zapowiedział;
spełnił wobec niej to, co obiecał.
Ona poczęła
i urodziła Abrahamowi syna w jego starości,
w czasie, który Bóg wyznaczył.
Abraham nadał imię
synowi, którego urodziła mu Sara:
nazwał go Izaak.

– Oto słowo Boże.

Dziękujcie Panu, wzywajcie Jego imienia,
głoście wśród narodów Jego dzieła;
śpiewajcie Mu i grajcie,
głoście Jego cuda bez końca.

Szczyćcie się Jego świętym imieniem:
radość dla serca szukających Boga!
Szukajcie Pana i Jego potęgi,
szukajcie zawsze Jego oblicza.

Pamiętajcie o Jego cudach, które uczynił,
o Jego znakach i wyrokach ust Jego,
potomkowie Abrahama, Jego słudzy,
synowie Jakuba, Jego wybrani.

Pamięta na wieki o swoim przymierzu,
słowie, które dał tysiącu pokoleń:
o przysiędze, którą złożył Abrahamowi,
obietnicy danej Izaakowi.

Bracia,
dzięki wierze Abraham usłuchał Bożego wezwania:
wyruszył do kraju,
który miał otrzymać w dziedzictwie,
i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

Dzięki wierze także Sara, mimo podeszłego wieku,
stała się zdolna do poczęcia potomstwa,
bo uwierzyła, że Bóg jest wierny swoim obietnicom.
Dlatego z jednego człowieka, niemal już obumarłego,
pochodziło potomstwo tak liczne,
jak gwiazdy na niebie
i jak piasek na wybrzeżu morza,
niezliczone mnóstwo.

Dzięki wierze, gdy został poddany próbie,
Abraham złożył Izaaka w ofierze.
I składał w ofierze jedynego syna,
chociaż otrzymał obietnice
i usłyszał takie słowo:
W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo.
Sądził bowiem,
że Bóg jest zdolny nawet wskrzesić umarłych;
dlatego odzyskał swego syna –
co było zapowiedzią przyszłych wydarzeń.

– Oto słowo Boże.

Gdy upłynęły dni przewidziane prawem Mojżesza
na oczyszczenie,
rodzice Jezusa przynieśli Go do Jerozolimy,
aby przedstawić Go Panu,
zgodnie z tym, co jest napisane w Prawie:
Każdy pierworodny syn
zostanie poświęcony Panu.
Przyszli także złożyć
ofiarę przepisane przez Prawo Pana:
parę synogarlic
albo dwa młode gołębie.

Był wtedy w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon.
Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny,
oczekujący pociechy Izraela,
i Duch Święty spoczywał na nim.
Duch Święty objawił mu,
że nie umrze,
dopóki nie zobaczy Mesjasza Pańskiego.
Za natchnieniem Ducha przyszedł do świątyni.
Gdy rodzice wnosili Dziecię Jezusa,
by wypełnić wobec Niego zwyczaj Prawa,
Symeon wziął Je w ramiona, wielbił Boga i mówił:
« Teraz, Władco,
pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju
według słowa Twojego.
Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,
któreś przygotował wobec wszystkich narodów:
światło na oświecenie pogan
i chwałę ludu Twego, Izraela. »
Ojciec i Matka Dziecka
dziwili się temu, co o Nim mówiono.
Symeon ich pobłogosławił,
a do Maryi, Jego Matki, rzekł:
« Oto Ten jest przeznaczony
na upadek i na powstanie wielu w Izraelu.
Będzie znakiem, któremu sprzeciwiać się będą,
a Twoją duszę miecz przeniknie –
aby na jaw wyszły zamysły serc wielu. »

Była tam także prorokini Anna,
córka Fanuela, z pokolenia Asera.
Była bardzo podeszła w latach;
po siedmiu latach pożycia z mężem
została wdową,
i dożyła czterdziestu czterech lat.
Nie opuszczała świątyni,
służąc Bogu dniem i nocą w postach i modlitwie.
W tej właśnie chwili podeszła,
wielbiła Boga
i mówiła o Dziecięciu
wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.

Kiedy wypełnili wszystko, co nakazywało Prawo Pańskie,
wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret.
Dziecko zaś rosło i umacniało się,
napełnione mądrością,
a łaska Boża spoczywała na Nim.

– Oto słowo Pańskie.

lub krótsza wersja

Gdy upłynęły dni przewidziane prawem Mojżesza
na oczyszczenie,
rodzice Jezusa przynieśli Go do Jerozolimy,
aby przedstawić Go Panu.

Kiedy wypełnili wszystko, co nakazywało Prawo Pańskie,
wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret.
Dziecko zaś rosło i umacniało się,
napełnione mądrością,
a łaska Boża spoczywała na Nim.

– Oto słowo Pańskie.