Święty dnia · 28 lipca
Dzień powszedni
Dzień powszedniKolor liturgiczny : Zielony
Dzień ferialny w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego to dzień powszedni, w którym nie przypada żadne święto, wspomnienie obowiązkowe ani uroczystość. W liturgii tego dnia szczególną uwagę zwraca się na codzienne czytania z Pisma Świętego oraz na zwykły rytm modlitwy, który kieruje wiernych ku przemianie życia w duchu Ewangelii. Okres zwykły, w którym przypada ten dzień, jest czasem wzrastania duchowego oraz pogłębiania relacji z Bogiem poprzez codzienność. Kościół przypomina wówczas, że świętość nie polega jedynie na wielkich czynach czy wyjątkowych momentach, lecz może realizować się także poprzez wierne, pokorne spełnianie obowiązków dnia codziennego. W liturgii ferialnej kapłan używa szat koloru zielonego, który jest symbolem nadziei i życia duchowego. Dni ferialne pozwalają wiernym wsłuchać się spokojnie w Boże Słowo i, bez wyjątkowych ceremonii, praktykować żywą wiarę tam, gdzie toczą się codzienne sprawy.
Zadaj pytanie o święto dnia
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
« Panie, pamiętaj: nie zrywaj z nami swojego przymierza! » — Jr 14, 17-22
Niech moje oczy płyną łzami
we dnie i w nocy, bez ustanku!
Zraniona jest wielką raną
dziewica, córka mojego ludu,
dotknięta głęboką raną.
Gdy wychodzę na pole,
tam leżą ofiary miecza;
gdy wchodzę do miasta,
tam cierpiący z powodu głodu.
Nawet prorok, nawet kapłan
krążą po kraju i nic nie rozumieją.
Czy więc odrzuciłeś Judę?
Czy znienawidziłeś Syjon?
Czemu nas bijesz bez lekarstwa?
Czekaliśmy pokoju, ale nic dobrego!
czasu uzdrowienia, a oto przerażenie!
Panie, znamy naszą buntowniczość,
grzech naszych ojców:
tak, zgrzeszyliśmy przeciw Tobie!
Dla Twojego Imienia, nie gardź nami,
nie poniżaj tronu Twojej chwały!
Pamiętaj:
nie zrywaj z nami Twojego przymierza!
Czy są między bożkami narodów
takie, co sprowadzają deszcz?
Czy to niebo daje nam deszcz?
Czyż nie Ty jesteś, Panie, naszym Bogiem?
W Tobie pokładamy nadzieję,
bo Ty to wszystko uczyniłeś.
– Oto Słowo Boże.
Ps 78 (79), 5a.8, 9, 11.13ab
Jak długo jeszcze, Panie, będzie trwał Twój gniew?
Nie pamiętaj nam grzechów naszych przodków:
niech szybko przyjdzie Twoje miłosierdzie,
bo jesteśmy już bardzo słabi!
Wspomóż nas, Boże, nasz Zbawco,
przez chwałę Twojego Imienia!
Wybaw nas, odpuść nasze grzechy,
dla Twojego Imienia!
Niech dojdzie do Ciebie jęk pojmanego!
Twoje ramię jest mocne: ocal skazanych na śmierć.
A my, Twój lud, trzoda, którą prowadzisz,
na zawsze będziemy Ci dziękować.
« Podobnie jak chwast zbiera się i wrzuca do ognia, tak będzie przy końcu świata » — Mt 13, 36-43
W owym czasie
Jezus opuścił tłumy i przyszedł do domu.
Jego uczniowie podeszli do Niego i powiedzieli:
« Wyjaśnij nam
przypowieść o chwaście na polu. »
On im odpowiedział:
« Tym, który sieje dobre ziarno, jest Syn Człowieczy;
pole to świat;
dobre ziarno to synowie Królestwa;
chwast to synowie Złego.
Nieprzyjacielem, który go posiał, jest diabeł;
żniwo to koniec świata;
żniwiarzami są aniołowie.
Jak więc zbiera się chwast
i spala w ogniu,
tak będzie przy końcu świata.
Syn Człowieczy pośle swoich aniołów,
a oni zbiorą z Jego Królestwa
wszystkie przyczyny grzechu
i tych, którzy czynią nieprawość;
wrzucą ich do pieca ognistego:
tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
Wtedy sprawiedliwi będą świecić jak słońce
w Królestwie ich Ojca.
Kto ma uszy,
niechaj słucha! »
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org