29 grudnia
Św. Tomasza Becketa
5ème jour dans l'octave de Noël — Rok B
Św. Tomasz Becket, arcybiskup Canterbury, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci XII-wiecznego Kościoła. Jego życie i męczeństwo odzwierciedlają napięcia między władzą świecką a kościelną w średniowiecznej Anglii. Tomasz początkowo był bliskim współpracownikiem króla Henryka II, lecz po wybraniu go na arcybiskupa Canterbury stał się bezkompromisowym obrońcą autonomii Kościoła. Jego zdecydowane stanowisko wobec ingerencji monarchy doprowadziło do poważnego konfliktu, który zakończył się brutalnym zamordowaniem go w katedrze w Canterbury w 1170 roku. Wierni szybko zaczęli czcić go jako męczennika za wiarę, a papież Aleksander III wyniósł go na ołtarze już w kilka lat po śmierci.
Liturgia świętuje dziś postać tego świętego, ukazując go jako wzór odwagi, wierności sumieniu i wierności Chrystusowi nawet w obliczu prześladowań. Św. Tomasz Becket przypomina, że każdy chrześcijanin wezwany jest do obrony prawdy, czasem w trudnych okolicznościach i wobec niezrozumienia ze strony otoczenia. Jego kult odegrał ważną rolę w historii Kościoła; pielgrzymki do Canterbury stały się symbolem wiarygotności i głębokiej pobożności wiernych.
Wspomnienie św. Tomasza Becketa zachęca do refleksji nad miejscem Kościoła w świecie, odwagą działania w zgodzie z Ewangelią oraz znaczeniem męczeństwa w tradycji chrześcijańskiej.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Tomasza Becketa (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 2, 3-11
Najmilsi,
tak poznajemy, że znamy Jezusa Chrystusa:
jeśli zachowujemy Jego przykazania.
Kto mówi: « Znam Go »,
a nie zachowuje Jego przykazań,
jest kłamcą:
prawda nie jest w nim.
Lecz kto zachowuje Jego słowo,
u tego istotnie miłość Boga doszła do doskonałości:
tak możemy poznać, że jesteśmy w Nim.
Kto mówi, że trwa w Nim,
powinien postępować
tak, jak On postępował.
Najmilsi, nie piszę do was nowego przykazania,
ale przykazanie dawne,
które mieliście od początku.
Słowo, które usłyszeliście,
to jest to dawne przykazanie.
A jednak piszę do was także nowe przykazanie;
to, co jest prawdziwe w Jego słowie,
jest także prawdziwe w was;
albowiem ciemności przemijają
i już świeci prawdziwa światłość.
Kto mówi, że jest w światłości,
a nienawidzi swego brata,
trwa w ciemności aż dotąd.
Kto miłuje swego brata, trwa w światłości,
i nie ma w nim powodu do upadku.
Lecz kto nienawidzi swego brata,
trwa w ciemności:
idzie w ciemności i nie wie, dokąd idzie,
bo ciemności zaślepiły jego oczy.
– Oto słowo Boże.
Psalm95 (96), 1-2a, 2b-3, 5b-6
Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewajcie Panu, cała ziemio,
śpiewajcie Panu, błogosławcie Jego imię!
Dzień po dniu głoście Jego zbawienie,
głoście Jego chwałę wśród wszystkich ludów,
wśród wszystkich narodów Jego cuda!
On, Pan, uczynił niebiosa:
przed Nim blask i majestat,
w Jego świątyni potęga i piękno.
EwangeliaLc 2, 22-35
Gdy nadszedł czas oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego,
rodzice Jezusa przynieśli Go do Jerozolimy,
aby przedstawić Go Panu,
zgodnie z tym, co jest napisane w Prawie:
Każde pierworodne dziecko płci męskiej
będzie poświęcone Panu.
Przyszli także złożyć
ofiarę przewidzianą w Prawie Pańskim:
parę synogarlic
albo dwa młode gołębie.
A w Jerozolimie był człowiek imieniem Symeon.
Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny,
oczekujący pociechy Izraela,
i Duch Święty spoczywał na nim.
Jemu Duch Święty objawił,
że nie umrze, zanim nie zobaczy Mesjasza Pańskiego.
Za natchnieniem Ducha przyszedł do świątyni.
Gdy rodzice wnosili Dziecię Jezus,
aby spełnić względem Niego wymagania Prawa,
Symeon wziął Je w objęcia,
i błogosławił Boga, mówiąc:
« Teraz, o Władco,
pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju,
według Twego słowa.
Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,
które przygotowałeś wobec wszystkich narodów:
światło na oświecenie pogan
i chwałę ludu Twego Izraela ».
Ojciec i Matka Dziecięcia
dziwili się temu, co o Nim mówiono.
Symeon im błogosławił,
a do Maryi, Jego Matki, rzekł:
« Oto Ten przeznaczony jest na upadek i powstanie wielu w Izraelu.
Będzie znakiem, któremu sprzeciwiać się będą —
a Twoją duszę miecz przeniknie —
aby na jaw wyszły zamysły serc wielu ».
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org