30 grudnia
Szósty dzień w oktawie Bożego Narodzenia
Rok B
Szósty dzień w oktawie Bożego Narodzenia jest jednym z ośmiu dni, w których Kościół katolicki z wyjątkową radością przedłuża celebrację narodzin Jezusa Chrystusa. Oktawa ta, będąca echem starożytnych zwyczajów liturgicznych, pozwala wiernym nie tylko na głębsze przeżycie tajemnicy Wcielenia, ale także na kontemplację Światła, które rozprasza ciemności świata. W tych dniach codziennie odczytywane są Ewangelie ukazujące różne aspekty dzieciństwa Jezusa oraz jego misji zbawczej, a ponadto przywoływany jest cały szereg świętych związanych z wydarzeniami Narodzenia, jak Św. Szczepan, Św. Jan Apostoł czy Święci Młodziankowie. Sam szósty dzień oktawy szczególnie podkreśla niewinność i pokorę, jakie przynosi nowo narodzony Mesjasz, zachęcając wiernych do dziękczynienia i trwania w radości.
Uroczysty charakter oktawy objawia się także w liturgicznych gestach oraz śpiewach głoszących chwałę Boga za dar Zbawiciela. Dlatego też Kościół, celebrując szósty dzień w oktawie Bożego Narodzenia, zaprasza do modlitwy i wspólnoty, kontynuując świąteczne dziękczynienie aż do uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi. To czas refleksji nad miłością Boga, który w swoim Synu „zamieszkał wśród nas” i dał początek nowemu życiu na świecie.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Szósty dzień w oktawie Bożego Narodzenia (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 2, 12-17
Piszę do was, dzieci:
Wasze grzechy zostały wam odpuszczone ze względu na imię Jezusa.
Piszę do was, ojcowie:
Znacie Tego, który jest od początku.
Piszę do was, młodzi:
Zwyciężyliście Złego.
Napisałem do was, dzieci:
Znacie Ojca.
Napisałem do was, ojcowie:
Znacie Tego, który jest od początku.
Napisałem do was, młodzi:
Jesteście mocni,
słowo Boga trwa w was,
zwyciężyliście Złego.
Nie miłujcie świata
ani tego, co jest na świecie.
Jeśli ktoś miłuje świat,
w nim nie ma miłości Ojca.
Wszystko bowiem, co jest na świecie
– pożądliwość ciała,
pożądliwość oczu, pycha bogactwa –
to nie pochodzi od Ojca, lecz ze świata.
Świat przemija, a jego pożądliwość razem z nim.
Lecz kto pełni wolę Boga
trwa na wieki.
– Oto słowo Boże.
PsalmPs 95 (96), 7-8a, 8b-9, 10
Oddajcie Panu, rodziny narodów,
oddajcie Panu chwałę i potęgę,
oddajcie Panu chwałę Jego imienia.
Przynieście ofiarę i wejdźcie na Jego dziedzińce,
adorujcie Pana w świętym blasku:
niech cała ziemia drży przed Nim.
Głoście wśród narodów: « Pan jest Królem! »
Świat utwierdził tak, że się nie zachwieje.
On sprawiedliwie sądzi narody.
EwangeliaLc 2, 36-40
W owym czasie,
gdy rodzice Jezusa przyszli, by przedstawić Go w świątyni,
była tam także prorokini,
Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera.
Była już bardzo podeszła w latach;
po siedmiu latach małżeństwa,
pozostając wdową,
osiągnęła wiek 84 lat.
Nie opuszczała świątyni,
służąc Bogu dniem i nocą na modlitwie i poście.
W tej właśnie chwili
przystąpiła i wielbiła Boga
i mówiła o Dziecięciu
wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.
Gdy wypełnili wszystko,
co nakazywało Prawo Pańskie,
wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret.
Dziecię zaś rosło i nabierało mocy,
napełniało się mądrością
a łaska Boża spoczywała na Nim.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org