31 grudnia
Św. Sylwestra I, papieża
7ème jour dans l'octave de Noël — Rok B
Św. Sylwester I, papież, żył na przełomie III i IV wieku i przewodził Kościołowi w czasach istotnych przemian historycznych. Jego pontyfikat przypadł na okres po wydaniu Edyktu Mediolańskiego (313 r.), który zakończył prześladowania chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim. Chociaż nie ma wielu precyzyjnych informacji o życiu św. Sylwestra, przekazy podkreślają, że był papieżem podczas pierwszego Soboru Nicejskiego (325 r.), który określił podstawy nauki katolickiej dotyczącej Trójcy Świętej. Tradycja przypisuje mu udział w umacnianiu pozycji Kościoła, budowie ważnych bazylik rzymskich i współpracy z cesarzem Konstantynem Wielkim. Św. Sylwester jest postacią, która symbolizuje początek nowej epoki w dziejach chrześcijaństwa – od prześladowań do swobody wyznania i rozwoju kultu. Jego wspomnienie w ostatni dzień roku jest okazją do dziękczynienia za minione łaski oraz modlitwy o Boże prowadzenie w nowym roku. To także czas, by dostrzec, jak Kościół potrafił odnaleźć swoje miejsce w zmieniającym się świecie, pozostając wiernym Ewangelii.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Św. Sylwestra I, papieża (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
Czytanie1 Jn 2, 18-21
Moje dzieci,
to jest ostatnia godzina;
a jak słyszeliście,
Antychryst, przeciwnik Chrystusa, ma przyjść;
lecz już teraz jest wielu antychrystów;
stąd poznajemy, że jest to ostatnia godzina.
Wyszli oni spośród nas,
ale nie byli z nas;
gdyby bowiem byli z nas,
pozostaliby z nami.
Lecz żaden z nich nie był z nas -
i to miało się ujawnić.
Wy natomiast
macie namaszczenie od Świętego
i wszyscy posiadacie poznanie.
Nie napisałem do was, że nie znacie prawdy,
ale że ją znacie
i że z prawdy nie pochodzi żadne kłamstwo.
– Oto słowo Boże.
Psalm95 (96), 1-2a, 11-12a, 12b-13ab
Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewajcie Panu, cała ziemio,
śpiewajcie Panu, błogosławcie Jego imię!
Niech się radują niebiosa, niech ziemia się weseli!
Niech szumi morze i wszystko, co je napełnia,
niech się cieszą pola i wszystko, co na nich jest.
Niech wszystkie drzewa leśne się weselą
przed obliczem Pana, bo nadchodzi,
bo nadchodzi sądzić ziemię.
EwangeliaJn 1, 1-18
Na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga,
a Bogiem było Słowo.
Ono było na początku u Boga.
Wszystko przez Nie się stało,
a bez Niego nic się nie stało, co się stało.
W Nim było życie,
a życie było światłością ludzi;
światłość w ciemności świeci,
a ciemność jej nie ogarnęła.
Pojawił się człowiek, posłany przez Boga;
miał na imię Jan.
Przyszedł on na świadectwo,
aby zaświadczyć o światłości,
aby wszyscy przez niego uwierzyli.
Nie był on światłością,
ale miał zaświadczyć o światłości.
Słowo było światłością prawdziwą,
która oświeca każdego człowieka,
gdy na świat przychodzi.
Było na świecie,
i świat przez Nie powstał,
lecz świat Go nie poznał.
Przyszło do swojej własności,
ale swoi Go nie przyjęli.
Tym jednak, którzy Je przyjęli,
dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,
tym, którzy wierzą w imię Jego.
Którzy ani z krwi,
ani z rządzy ciała, ani z woli mężczyzny,
ale z Boga się narodzili.
A Słowo stało się ciałem
i zamieszkało między nami.
I ujrzeliśmy Jego chwałę,
chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca,
pełen łaski i prawdy.
Jan daje o Nim świadectwo i woła:
« To Ten był, o którym powiedziałem:
Ten, który idzie za mną,
jaśnieje przede mną,
gdyż był wcześniej ode mnie. »
Z Jego pełni wszyscyśmy otrzymali
i to łaskę po łasce.
Prawo bowiem zostało dane przez Mojżesza,
łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.
Boga nikt nigdy nie widział;
Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca,
On Go nam objawił.
– Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org