29 października
Czwartek, 30. tydzień zwykły
Rok parzysty
Dzisiaj w Kościele obchodzimy dzień zwykły, zwany po łacinie „feria”. W tradycji liturgicznej dni ferialne stanowią czas codziennego wzrastania w wierze poza obchodami ważniejszych wspomnień, świąt i uroczystości. Okres zwykły roku liturgicznego, do którego należy ten dzień, to czas, kiedy wierni są zaproszeni do pogłębiania swojej relacji z Bogiem poprzez codzienność, modlitwę oraz pracę nad swoim życiem duchowym. W tym okresie Kościół nie skupia się na konkretnym wydarzeniu z życia Jezusa, Maryi czy świętych, ale na stopniowym odkrywaniu Ewangelii w zwyczajnych chwilach życia. Zielony kolor szat liturgicznych podkreśla nadzieję, wzrost i trwałość, przypominając o ciągłej potrzebie rozwoju duchowego.
Choć nie towarzyszy temu dniowi wspomnienie konkretnego świętego, Kościół zachęca, aby czerpać inspirację z czytań mszalnych oraz codziennych modlitw i uczynków miłosierdzia. Jest to okres, w którym można bardziej świadomie realizować naukę Chrystusa w swoim otoczeniu. Takie dni są okazją, by zatrzymać się, rozważyć życie i odnaleźć świętość w najprostszych, codziennych zajęciach. Ferie liturgiczne przypominają, że każda chwila życia jest darem od Boga i może być przeżywana na Jego chwałę.
Link bezpośredni
Zadaj pytanie o święto dnia
Pytania o Czwartek, 30. tydzień zwykły (Novus Ordo Missae)
Dzień liturgiczny
Czytania mszalne
CzytanieEp 6, 10-20
Bracia,
czerpcie swoją siłę w Panu
i w potędze Jego mocy.
Przywdziejcie uzbrojenie Boże,
abyście mogli się ostać wobec podstępów diabła.
Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału,
lecz przeciw Zwierzchnościom, Władzom,
przeciw władcom tego świata ciemności,
przeciw duchom zła na wyżynach niebieskich.
Dlatego weźcie na siebie uzbrojenie Boże:
abyście mogli się przeciwstawić,
gdy nadejdzie dzień zły,
i wytrwać we wszystkim, pozostając na swoim miejscu.
Tak więc stańcie mocno,
przepasawszy biodra wasze prawdą,
i włożywszy pancerz sprawiedliwości,
a nogi obuwszy w gotowość głoszenia Ewangelii pokoju;
az zawsze trzymając tarczę wiary,
dzięki której ugasicie wszystkie ogniste pociski Złego.
Weźcie też hełm zbawienia,
a także miecz Ducha, to jest słowo Boże.
W każdej sytuacji
niech Duch pobudza was do modlitwy i błagań:
czuwajcie wytrwale,
trwając na modlitwie za wszystkich wierzących.
Módlcie się także za mnie,
aby dane mi było słowo,
gdy otworzę usta, abym z odwagą głosił tajemnicę Ewangelii,
której jestem wysłannikiem, będąc w kajdanach.
Módlcie się więc, abym mógł ją głosić
z całą śmiałością, jak powinienem.
Oto słowo Boże.
PsalmPs 143 (144), 1, 2, 9-10
Błogosławiony Pan, Opoka moja!
On zaprawia moje ręce do walki,
moje palce do bitwy.
On mocą moją i twierdzą moją,
moją warownią i moim wybawcą;
on jest moją tarczą, w Nim się chronię,
on poddaje mi narody.
Tobie, Boże, zaśpiewam pieśń nową,
na harfie dziesięciostrunnej zagram Tobie,
Tobie, który królom dajesz zwycięstwo
i Dawida, swego sługę, wyrywasz od miecza zgubnego.
EwangeliaLc 13, 31-35
W owym dniu
niektórzy faryzeusze przyszli do Jezusa i powiedzieli Mu:
„Idź, wyjdź stąd,
bo Herod chce Cię zabić”.
On im odpowiedział:
„Idźcie i powiedzcie temu lisowi:
oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień
dziś i jutro,
a trzeciego dnia będę u kresu.
Lecz muszę iść dalej
dziś, jutro i pojutrze,
bo przecież nie godzi się,
aby prorok zginął poza Jerozolimą.
Jerozolimo, Jerozolimo,
ty, która zabijasz proroków
i kamienujesz tych, którzy są do ciebie posłani,
ileż razy chciałem zgromadzić twoje dzieci
jak kokosz swoje pisklęta pod skrzydła,
ale nie chcieliście!
Oto wasz dom zostanie wam opuszczony.
Zaprawdę, powiadam wam:
nie ujrzycie Mnie, aż przyjdzie czas, gdy powiecie:
Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!
Oto słowo Pańskie.
Teksty liturgiczne: © AELF — aelf.org