Dzień powszedni

    W tym roku, na początku panowania Sedecjasza, króla Judy,
w czwartym roku, w piątym miesiącu,
prorok Ananiasz, syn Azzura, z Gibeonu,
powiedział do mnie w domu Pana,
w obecności kapłanów i całego ludu:
    „Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela:
Złamałem jarzmo króla Babilonu!
    Za dwa lata, co do dnia,
sprowadzę z powrotem na to miejsce
wszystkie sprzęty domu Pańskiego,
które Nabuchodonozor, król Babilonu, zabrał
i przeniósł do Babilonu.
    Sprowadzę tu też Jechoniasza, syna Jojakima, króla Judy,
wraz ze wszystkimi wygnańcami z Judy,
którzy poszli do Babilonu – wyrocznia Pana –
bo złamię jarzmo króla Babilonu!”
    Prorok Jeremiasz odpowiedział prorokowi Ananiaszowi
w obecności kapłanów i całego ludu,
którzy stali w domu Pańskim.
    Powiedział:
„Amen! Niech Pan to uczyni,
niech Pan spełni twoją przepowiednię:
niech sprowadzi z Babilonu
sprzęty domu Pańskiego i wszystkich wygnańców.
    Jednak posłuchaj dobrze tego słowa,
które ja kieruję do ciebie
do ciebie i do całego ludu:
    Prorocy, którzy byli przed nami, przede mną i tobą,
od dawna,
prorokowali przeciw licznym krajom i wielkim królestwom
wojnę, głód i zarazę.
    Proroka, który zapowiada pokój,
udowodni się jako prorok
prawdziwie posłany przez Pana,
jeśli wypełni się jego słowo.”
    Wtedy prorok Ananiasz zdjął jarzmo
które prorok Jeremiasz miał na szyi
i je złamał.
    I Ananiasz powiedział wobec całego ludu:
„Tak mówi Pan:
W taki sam sposób, za dwa lata, co do dnia,
złamię jarzmo Nabuchodonozora, króla Babilonu,
ioswobodzę wszystkie narody spod jego władzy.”
Wtedy prorok Jeremiasz odszedł swoją drogą.

    Po tym jak prorok Ananiasz
złamał jarzmo z jego szyi,
słowo Pana przyszło do Jeremiasza.
    „Idź i powiedz Ananiaszowi:
Tak mówi Pan:
Złamałeś jarzmo drewniane,
ale zamiast niego zrobisz jarzmo żelazne.
    Bo tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela:
Jarzmo żelazne
nałożyłem na szyję wszystkich tych narodów,
aby służyły Nabuchodonozorowi, królowi Babilonu.
I będą mu służyć.
Nawet zwierzęta polne mu dałem.”
    Wtedy prorok Jeremiasz powiedział prorokowi Ananiaszowi:
„Słuchaj dobrze, Ananiaszu: Pan cię nie posłał,
a ty uspokajasz ten lud kłamstwem.
    Dlatego tak mówi Pan:
Usuwam cię z powierzchni ziemi;
umrzesz w tym roku,
bo namawiałeś do buntu przeciw Panu.”
    I prorok Ananiasz umarł w tym samym roku,
w siódmym miesiącu.

            – Oto słowo Boże.

Odwróć mnie od drogi kłamstwa,
daj mi łaskę Twojego prawa.
Nie odbieraj z ust moich słowa prawdy,
bo pokładam nadzieję w Twoich wyrokach.

Niech zwrócą się do mnie ci, którzy się Ciebie boją,
ici, którzy znają Twoje nakazy.
Niech moje serce będzie szczere przez Twoje przykazania:
wtedy nie będę zawstydzony.

Nieprawi czyhają na moją zgubę:
ja rozważam Twoje nakazy.
Nie odstąpię od Twoich wyroków,
bo to Ty mnie pouczasz.

2026 - Rok A

Jezus nakarmił tłumy na pustkowiu.
    Zaraz potem zmusił uczniów, aby wsiedli do łodzi
i wyprzedzili Go na drugi brzeg,
podczas gdy On odprawi tłumy.
    Gdy rozesłał tłumy,
wspiął się samotnie na górę, aby się modlić.
Gdy nastał wieczór, był tam sam.
    Łódź była już daleko od brzegu,
miotana falami,
bo wiatr był przeciwny.

    Nad ranem Jezus przyszedł do nich,
idąc po jeziorze.
    Ujrzawszy Go idącego po jeziorze,
uczniowie przerazili się.
Mówili:
„To zjawa”.
Przejęci strachem zaczęli krzyczeć.
    Jezus zaraz przemówił do nich:
„Ufajcie, to Ja, nie bójcie się!”
    Piotr odezwał się:
„Panie, jeśli to Ty,
każ mi przyjść do siebie po wodzie.”
    Jezus odpowiedział:
„Chodź!”
Piotr wyszedł z łodzi
i szedł po wodzie do Jezusa.
    Lecz widząc silny wiatr, przestraszył się
i gdy zaczął tonąć, zawołał:
„Panie, ratuj mnie!”
    Jezus natychmiast wyciągnął rękę, chwycił go
i powiedział mu:
„Człowieku małej wiary,
dlaczego zwątpiłeś?”
    Gdy weszli do łodzi,
wiatr się uciszył.
    Ci zaś, którzy byli w łodzi,
upadli przed Nim i mówili:
„Prawdziwie jesteś Synem Bożym!”

    Po przeprawie przybyli do Genezaret.
    Mieszkańcy tego miejsca rozpoznali Jezusa;
obwieścili to całej okolicy,
i przynoszono Mu wszystkich chorych.
    Prosili Go, by pozwolił im
tylko dotknąć skraju Jego płaszcza,
ai wszyscy, którzy dotknęli, zostali uzdrowieni.

            – Oto słowo Pańskie.

[albo na rok B i C, patrz poniżej]

Rok B – i C

W owym czasie,
kiedy Jezus dowiedział się o śmierci Jana Chrzciciela,
odszedł łodzią na miejsce pustynne, osobno.
Tłumy dowiedziawszy się o tym
opuscili swoje miasta i poszli za Nim pieszo.
    Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum;
zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.

    Z nastaniem wieczora
przystąpili do Niego uczniowie i powiedzieli:
„To miejsce jest pustynne i godzina już późna.
Odpraw więc tłumy,
niech pójdą do wiosek kupić sobie żywności!”
    Lecz Jezus im odpowiedział:
„Nie potrzebują odchodzić.
Wy dajcie im jeść!”
    Oni zaś powiedzieli:
„Mamy tu tylko pięć chlebów i dwie ryby.”
    Jezus na to:
„Przynieście Mi je tutaj.”
    Następnie polecił tłumom usiąść na trawie,
wziął pięć chlebów i dwie ryby,
i podniósłszy oczy ku niebu,
odmówił błogosławieństwo;
połamał chleby,
dał je uczniom,
i uczniowie podali tłumom.
    Jedli wszyscy i nasycili się.
Zebrano jeszcze pozostałych kawałków:
było ich dwanaście pełnych koszów.
    Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn,
nie licząc kobiet i dzieci.

            – Oto słowo Pańskie.